ΑΠΟΣΥΡΣΗ Ή ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΗ

                                

Έχουμε σήμερα να διαπραγματευτούμε ένα θέμα που απασχολεί τους περισσότερους από μας.

Ο τίτλος έτσι όπως τον δώσαμε, ήταν απόσυρση ή εξωτερίκευση, ένα κρίσιμο δίλημμα.

Λέγοντας απόσυρση, αναφερόμαστε στην κλασική άποψη, μερίδας των εσωτεριστών και κυρίως μερίδα των ανατολικών διδασκαλιών, οι οποίες υποστηρίζουν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ότι ο στόχος της εσωτερικής εργασίας είναι η πλήρης αποταύτιση, κατά κάποιο τρόπο από την πραγματικότητα αυτή που όλοι βιώνουμε, η οποία θεωρείται ως μια ψευδαίσθηση.

Αντίθετα, από την άλλη μεριά της ζυγαριάς, υπάρχουν αρκετές απόψεις υπέρ της συνειδητής δράσης και μ’ αυτό υπονοώντας, αναφερόμαστε στη λέξη εξωτερίκευση, που σημαίνει ότι, μας καλούν σε μια συνειδητή, δημιουργική δράση στη ζωή μας, σύμφωνα με τις όποιες αξίες και την όποια κατανόηση, έχουμε διαμορφώσει.

Επειδή σε πρώτη φάση αυτές οι δύο απόψεις φαίνονται να είναι σε πλήρη αντίθεση και αυτό θα φανεί και στη συνέχεια της ομιλίας μας, θεωρώ ότι θα είναι πολύ χρήσιμο για τον καθένα μας, να μπορούμε να καταλάβουμε εν τέλει πώς θα μπορούσαμε ενδεχομένως να τις συνδυάσουμε, γιατί εκεί, σας προκαταλαμβάνω, ότι θα είναι η κατάληξη, αυτής της μικρής ανάλυσης που θα κάνουμε σήμερα.

Έτσι λοιπόν, ας πιάσουμε την πρώτη άποψη, την άποψη υπέρ της απόσυρσης. Με δυο λόγια τι μαθαίνουμε και τι γνωρίζουμε.

Με βάση τις εσωτερικές διδασκαλίες, γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αυτός τον οποίο βιώνουμε, αυτό που λέμε η υλική πραγματικότητα δίπλα μας και γύρω μας, δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Είναι μια άποψη η οποία υποστηρίζεται άλλωστε και από τις επιτεύξεις της σύγχρονης φυσικής, με την έννοια ότι, τίποτα δεν είναι στέρεο τελικά, τίποτα δεν είναι συμπαγές, τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι υλικό και τα πάντα προβάλλουν μέσα από μια έννοια κενού, μέσα από ένα πεδίο κενού, αν θέλετε το κβαντικό πεδίο της φυσικής, μέσα στο οποίο άλλωστε και εξαφανίζονται. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια άποψη ότι ο απώτερος στόχος της συνειδητής εσωτερικής πορείας του ατόμου, είναι ακριβώς να υπερβεί, να ξεπεράσει κι αν θέλετε να ξυπνήσει- γι αυτό και χρησιμοποιείται η λέξη αφύπνιση- από αυτό το όνειρο, το οποίο όλοι βιώνουμε, απ’ αυτή την ψεύτικη πραγματικότητα, προκειμένου να μπορέσει να προσεγγίσει με διάφορους τρόπους τη μόνη αληθινή πραγματικότητα, αυτή που από την ινδουϊστική παράδοση έχει καθιερωθεί περισσότερο με τον όρο της νιρβάνα, η οποία δεν είναι παρά μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει παραγωγή εντυπώσεων, αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται, δηλαδή, δεν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει εξωτερίκευση, δεν υπάρχει παραγωγή σκέψεων, επιθυμιών κι όλα τα σχετικά.

Κι επειδή ο νους και στην προκείμενη περίπτωση, ο παγκόσμιος νους, υποτίθεται ότι είναι αυτός ο οποίος γεννά την πραγματικότητα, δηλαδή όλα αυτά που βιώνουμε είναι ένα όνειρο, το οποίο παράγεται από το Θεϊκό Νου, ας πούμε, από τον Kοσμικό Nου, να οδηγηθούμε λοιπόν, σε μια κατάσταση, η οποία είναι ισορροπημένη και αδιαφοροποίητη, μέσα της δεν παράγονται όλες αυτές οι τάσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι επιθυμίες, που δημιουργούν τον εξωτερικό κόσμο κι εκεί να μπορέσουμε να δούμε τη μόνη αντικειμενική και αδιατάραχτη κατάσταση ευδαιμονίας.

Αυτή είναι με δυο λόγια η άποψη της απόσυρσης, η οποία χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους και διάφορες μεθόδους, προκειμένου να μπορέσουμε να οδηγηθούμε σ’ αυτή την κατάσταση από την οποία, όπως είπα και προηγουμένως, γλιτώνεις πλέον, σύμφωνα μ’ αυτές τις θεωρίες και μάλιστα γλιτώνεις οριστικά, γι αυτό και θεωρείται μια κατάσταση απελευθέρωσης ή φώτισης, ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να την αποκαλέσει, απ’ την άποψη ότι παραμένεις πλέον σε μια μόνιμη, αδιατάραχτη και ευδαιμονική ισορροπία, η οποία είναι υπεράνω κάθε πραγματικότητας, απ’ τις πιο ανώτερες μέχρι τις πιο κατώτερες πραγματικότητες που βιώνουμε όλοι εμείς εδώ στο υλικό πεδίο. Κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο να απορροφηθείς σ’ αυτή την κατάσταση και να βιώσεις τη μακαριότητα.

Προκειμένου να επιτύχει κανείς αυτή την κατάσταση, μας λένε ότι το αρχικό, αρχικό κίνητρο είναι η αποφυγή του πόνου, μας λένε δηλαδή ότι το να βιώνεις την εκδηλωμένη ύπαρξη- και δεν έχουν άδικο σ’ αυτό- έτσι όπως όλοι εμείς εδώ και εν γένει όλα τα όντα, εμπερικλείει πάντα την έννοια του πόνου, υπό την εξήγηση πως ότι κι αν πετύχουμε, υπάρχει πάντα ο πόνος της φθοράς πίσω από κάθε μας πράξη παραμονεύει η αποτυχία, οι αρρώστιες και εν πάση περιπτώσει, όλους κάποια στιγμή τους περιμένει ο θάνατος, που όλο το βίωμα του θανάτου είναι ο ύστατος πόνος.

Έτσι λοιπόν σου λένε ότι, με κίνητρο του να μπορέσεις να ξεφύγεις απ’ αυτή την αντίληψη του πόνου, δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να αποσυρθείς απ’ αυτό τον κόσμο, μέσα στον οποίο η έννοια του πόνου είναι σύμφυτη. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος ο οποίος ζει και είναι έρμαιο των διαφόρων σκέψεων, συναισθημάτων του, των ταυτίσεων, των προσκολλήσεων που έχει αυτή η εξωτερική πραγματικότητα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βιώνει πόνο και να μη βιώνει φόβο.

Άρα ο μόνος τρόπος σου λεει για να ξεφύγεις, ν’ απαλλαγεί η συνείδησή σου απ’ αυτή την κατάσταση, είναι ακριβώς να οδηγηθείς σ’ αυτή την αδιατάραχτη ισορροπία της νιρβάνα.

Σου προτείνουν διάφορους τρόπους γι αυτή την εσωτερική πορεία της απόσυρσης. Το πρώτο και κύριο για το οποίο μιλούν όλοι είναι η έννοια της αποταύτισης, δηλαδή του ν’ απελευθερώνουμε σιγά-σιγά τη συνείδησή μας από τη διαδικασία που ταυτιζόμαστε συνεχώς, με διάφορες έννοιες, με διάφορες σκέψεις, με διάφορα συναισθήματα, με διάφορα αντικείμενα. Έτσι αυτό προϋποθέτει μια ολόκληρη πορεία, που σου λένε, μην έχεις την παραμικρή προσκόλληση σε υλικά αγαθά, γιατί αυτό φέρνει πόνο, άρα απεγκλωβίσου, μην κυνηγάς το χρήμα, μην κυνηγάς τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, την καριέρα, τους ανθρώπους, γιατί από τη στιγμή που έχεις προσκόλληση σε πέντε φίλους, σε γονείς, σε παιδιά, σε συντρόφους κ.λπ., όλα αυτά εμπεριέχουν πόνο, άρα αποπροσκολλήσου απ’ όλα αυτά και θεώρησέ τα ότι δεν είναι παρά ονειρικές καταστάσεις οι οποίες προβάλλουν σε μια οθόνη κι έτσι όπως όταν παρακολουθείς μια ταινία, σου λεει ότι είναι πιο εύκολο να έχεις εκείνη τη στιγμή την επίγνωση ότι όλα αυτά είναι ένα ψέμα κι έτσι να αποταυτίζεσαι και να μην ταράζεσαι, να μην προσκολλάσαι σ’ αυτούς τους χαρακτήρες, ότι το ίδιο πράγμα μπορείς να κάνεις και στη ζωή σου, σιγά-σιγά, ώστε ν’ αρχίσεις ν’ απελευθερώνεσαι απ’ όλες αυτές τις ταυτίσεις. Στη συνέχεια όμως, δεν παίζουν ρόλο μόνο οι εξωτερικές ταυτίσεις, αλλά παίζουν ρόλο και οι εσωτερικές.

Άρα, σου λένε ότι στην πορεία θα πρέπει να αποταυτιστείς και από όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα, ή το εγώ σου.

Άρα λοιπόν, δεν μπορείς να είσαι φανατικός και προσκολλημένος σε ιδέες, θα πρέπει να απαλλαγείς απ’ αυτές κι έτσι να φτάσεις σε μια έννοια αγνωστικισμού (δεν είναι σωστός ο όρος), αλλά ότι δεν πρέπει να έχεις πράγματα να υπερασπίζεσαι. Δεν υπάρχει λόγος να προσβάλλεις, αν κάποιος διατυπώνει μια άποψη η οποία είναι αντίθετη με τη δικιά σου, γιατί μόνο που λες η δικιά μου η σκέψη, ή η δικιά μου η άποψη, αυτό προϋποθέτει ήδη μια ταύτιση, μια προσκόλληση.

Από τη στιγμή που υπάρχει η ταύτιση, η προσκόλληση, κάθε φορά που θα κινδυνεύει θα βιώνεις πάλι τον πόνο, γιατί απορρίπτεται κάτι από σένα. Το ίδιο σου λεει κάνε και στα συναισθήματά σου.

Δηλαδή σου λένε ένα κλειδί εσωτερικό, ότι μείνε μακριά απ’ την επιθυμία και το φόβο, ή όπως έλεγε ο Καζαντζάκης από την ελπίδα και το φόβο.

Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος, γιατί το συγκεκριμένο ας πούμε ρητό του Καζαντζάκη, ήταν αποτέλεσμα επηρεασμού του, αυτό δεν είναι κάτι μυστικό δηλαδή, από αυτού του είδους τις εσωτερικές φιλοσοφίες.

Έτσι σου λένε λοιπόν, όταν δεν ελπίζεις για κάτι, άρα δεν καλλιεργείς επιθυμίες, δεν υπάρχει ο φόβος να προσκολληθείς στο αντικείμενο του στόχου, άρα απελευθερώνεσαι.

Μη διατηρώντας επιθυμίες, αρχίζεις και απαλλάσσεσαι και από φόβους, διότι ο φόβος είναι ακριβώς το αντίθετο της επιθυμίας, δηλαδή το συναίσθημα αυτό που μας καταλαμβάνει όταν υπάρχει ο κίνδυνος να μην πραγματοποιηθεί μια επιθυμία μας, ή όταν υπάρχει ο κίνδυνος να απολέσουμε κάτι το οποίο έχουμε, που προφανώς το επιθυμούμε.

Άρα, εάν μπορέσουμε και νεκρώσουμε αυτό το δίπολο του φόβου και της επιθυμίας, αρχίζουμε σιγά-σιγά και αποδομούμε,  προσέξτε αυτή τη λέξη, το οικοδόμημα, το οποίο απαρτίζει το εγώ μας, ή την προσωπικότητά μας και έτσι σιγά-σιγά τι μένει;

Δηλαδή αν δεν έχουμε κάτι να υπερασπιστούμε, όπως αγαθά, ανθρώπους, σκέψεις, απόψεις και γνώμες, δεν έχουμε να υπερασπιστούμε επιθυμίες και συναισθήματα, βγάλε-βγάλε, γίνεται η αποδόμηση του εγώ και της προσωπικότητας κι αυτό που μένει στο τέλος, είναι αυτό το οποίο υπάρχει κοινό σε όλους, άλλοι το λένε Θεία Ουσία, άλλοι Θείο Σπινθήρα, ο καθένας μπορεί να το πει όπως θέλει. Η ουσία είναι ότι μένει αυτό που είπαμε ότι είναι κοινό σε όλους πλέον και του οποίου το χαρακτηριστικό είναι, ότι ακριβώς βρίσκεται σε μια κατάσταση μακαριότητας, σε μια κατάσταση αδιαφοροποίητης ηρεμίας απ΄ την οποία προκύπτουν τα πάντα, αλλά το ίδιο αυτό το στοιχείο δεν είναι ταυτισμένο με τίποτα.

Μας λένε λοιπόν, ότι αυτή η κατάσταση, η οποία προκύπτει μέσα από την αποδόμηση του εγώ, μ’ αυτούς τους τρόπους που περιγράψαμε κατά κάποιο τρόπο, είναι ο ιδεατός στόχος, είναι το αντικείμενο της πορείας οποιουδήποτε ασχολείται με τον εσωτερικό δρόμο.

Εντέλει σε αυτή την κατάσταση ο καθένας μας, μας λένε, μπαίνει, όταν φτάσει δηλαδή, αλλά και για να φτάσει σα μέθοδο, μπαίνει σε μια κατάσταση παρατηρητή, το λένε παρατηρητή διότι ο νους μας είναι σε εγρήγορση, παρακολουθεί το τι συμβαίνει έξω και μέσα μας, αλλά δεν παίρνει θέση, δηλαδή δεν ταυτίζεται, δεν διακρίνει, δεν λεει αυτό είναι καλό, το άλλο είναι κακό, αυτό είναι σωστό, το άλλο είναι λάθος, θέλω εκείνο, δεν θέλω το άλλο, αυτό είναι άσπρο, το άλλο είναι μαύρο.

Δηλαδή βγαίνει εκτός δυαδικότητας, αλλά απλά παρακολουθεί, απλά παρατηρεί, χωρίς να χαρακτηρίζει.

Αυτή η διαδικασία της μη φορτισμένης παρατήρησης, μας λένε ότι είναι και η διαδικασία που ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο φωτισμένος νους, απλά δηλ. παρακολουθεί τα διάφορα φαινόμενα και τις διάφορες παραστάσεις που προβάλλουν μέσα στο πεδίο της συνείδησης, αλλά δεν ασχολείται μ’ αυτές. Όπως σας είπα δεν προσκολλάται, δε διαλέγει, δε διακρίνει, δεν παίρνει θέση.

Αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο, το στάδιο του παρατηρητή, που χαρακτηρίζει και την απορρόφηση μέσα σ’ αυτή την κατάσταση που αποκαλούμε νιρβάνα.

Πάμε τώρα στην άλλη άποψη.

Εκ πρώτης όψεως, θα έχετε καταλάβει όλοι ότι, η πρώτη κατηγορία της απόσυρσης που συζητήσαμε, είναι εκείνη που χαρακτηρίζει περισσότερο το δρόμο που ακολουθούν οι διάφοροι γιόγκι, οι ασκητές, οι μοναχοί κ.λπ., οι οποίοι ακολουθούν πραγματικά ένα δρόμο απόσυρσης και έξω απ’ την κοινωνία ακριβώς για να έχουν καλύτερες συνθήκες πάνω στο θέμα της μη προσκόλλησης.

Ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της εξωτερίκευσης, έχει μια εντελώς διαφορετική λογική. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο δρόμος του μάγου, ή πολύ χοντρικά ο δρόμος που ακολουθεί η Δύση, ο δρόμος του δυτικού, ο οποίος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, μας λεει το εξής.

Προσέξτε να δείτε τι ωραία επιχειρήματα έχουν κι οι δύο πλευρές.

Μας λεει ότι ο καθένας μας, ναι μεν αποτελείται απ’ αυτή την βαθιά μέσα του, απ’ αυτή τη θεία ουσία η οποία είναι κοινό χαρακτηριστικό σε όλα τα όντα και σ’ όλα τα αντικείμενα της Δημιουργίας, αλλά, και πράγμα το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο, μέσα ακριβώς απ’ αυτή τη ενότητα, προβάλλει κι αυτή η πολυπλοκότητα, η οποία στον καθένα μας και στο κάθε αντικείμενο, δίνει μια απόλυτη μοναδικότητα, μέσα στο παιχνίδι της ύπαρξης. Σου λεει ότι όλες οι πέτρες είναι πέτρες, ναι αλλά, καμία δεν είναι ολόιδια με την άλλη, όλοι οι άνθρωποι αποτελούνται από τα ίδια στοιχεία, στο βάθος της ύπαρξής τους τα πάντα είναι κοινά, αλλά κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Σ’ αυτό αποδίδουν μια σκοπιμότητα, ότι δεν είναι προϊόν τυχαιότητας απλά το ότι το κάθε δημιούργημα έχει τη μοναδικότητά του κι είναι διαφορετικό από το άλλο.

 Άρα αυτό μας φέρνει αμέσως προ του συμπεράσματος, ότι κι ο καθένας έχει κι ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, μια ιδιαίτερη αποστολή. Και εν πάση περιπτώσει δεν μπορούμε να δεχτούμε, σου λένε, ότι ακόμα και η ίδια η διαδικασία της Δημιουργίας του κόσμου, ότι ήταν ένα κοσμικό λάθος, ή ότι είναι κάτι τυχαίο.

Γιατί απ’ αυτή την κατάσταση της νιρβάνα αυτής της αδιαφοροποίητης, όπως είπαμε μακαριότητας, προέβαλαν τα πάντα και συνεχίζουν να προβάλλουν;

Εάν ήταν κάτι το αφύσικο, αν ήταν κάτι εκτός προγράμματος, να ήταν κάτι εκτός θεϊκής συνείδησης, ας πούμε, ή εκτός της θεϊκής πρόθεσης, τότε δεν θα υπήρχε και κανένας λόγος να συνέβαινε. Θα είχε μείνει μια και για πάντα αυτή η θεϊκή κατάσταση, μ’ αυτή την αρχική της μορφή, του αδιαφοροποίητου και της μακαριότητας.

Γιατί να προβάλλει όλος αυτός ο κόσμος, τι σκοπιμότητες εξυπηρετεί;

Έτσι λοιπόν η δυτική αντίληψη, πάντα καλλιεργεί την έννοια του σχεδίου, την έννοια του Ανώτερου Δρόμου, για τον καθένα μας, την έννοια του έργου που έχει να επιτελέσει ο καθένας από μας.

Κι έτσι γεννιέται ο δρόμος του μάγου, ή ο δρόμος του δυτικού, αν θέλετε, ο οποίος μας λεει πολύ απλά ότι έχοντας πλήρη συνείδηση του γεγονότος ότι η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο κι ότι ο νους είναι ο κατασκευαστής των πάντων, τότε ο καθένας οφείλει να είναι απόλυτα συνειδητός και να εργάζεται με τη βοήθεια των νοητικών του δυνάμεων, με χρέος και στόχο την δικιά του κατανόηση, τη δική του αλήθεια, να μπορεί να την αποτυπώνει μέσα στην υλική πραγματικότητα, να μπορεί δηλαδή να γειώνει όποιες πνευματικές επιτεύξεις διαθέτει, όποια πνευματική κατανόηση διαθέτει, μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα, με απώτερο στόχο, να κάνει το όνειρο όσο το δυνατόν πιο τέλειο γίνεται.

Δηλαδή, ο μάγος γνωρίζει ότι τα πάντα είναι ονειρικά, αλλά δεν τ’ αφήνει στην τύχη τους.

Ακριβώς το ότι το γνωρίζει, του δίνει στα χέρια του ένα όπλο κι ένα έργο, του να πραγματώσει το «ως εν ουρανώ και επί της γης», δηλαδή την τελειότητα αυτή που υπάρχει, σ’ αυτά τα ανώτερα πνευματικά πεδία, να μπορέσει να τη γειώσει με τη βοήθεια των έργων που θα επιτελέσει, κάνοντας τον κόσμο μας τελειότερο.

Από κει βέβαια ξεδιπλώνεται κι αναδείχνεται μια ολόκληρη αλυσίδα αρετών και έτσι μιλάμε για αλήθεια, δηλαδή ότι να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό τον κόσμο να ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο στις υψηλότερες αλήθειες, μιλάμε για δικαιοσύνη, για αρμονία. Όλα αυτά έχει χρέος ο δυτικός, μην το πάρετε γεωγραφικά, να τα γειώσει, έχει χρέος να τα πραγματώσει.

Απ’ αυτή την αντίληψη, χαρακτηρίστηκε και στην πορεία ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός και απόηχος αυτής της αντίληψης σήμερα, είναι όλο αυτό το ρεύμα, το λεγόμενο της θετικής σκέψης.

Δηλαδή, εάν ο πρώτος δρόμος που λεει, απαλλάξου από σκέψεις παντελώς, διότι δεν μας ενδιαφέρει αν είναι καλές ή κακές. Αν είναι κακές οι σκέψεις σου, κάνουν κακό στο όνειρο, αν είναι καλές, κάνουν καλό στο όνειρο, αλλά έτσι κι αλλιώς αν είναι όνειρο τι μας ενδιαφέρει αν είναι καλές ή κακές, σε τελευταία ανάλυση.

Ο δυτικός αντιτάσσει και λεει, όχι, πρέπει να έχουμε θετικές σκέψεις και το έργο μας είναι ακριβώς αυτές οι θετικές υλοποιήσεις, διότι μπορεί να είναι ένα όνειρο, αλλά όσο πιο τέλειο είναι το όνειρο, τόσο πιο πολύ ανταποκρίνεται στο Δημιουργό του, στον Πατέρα του και μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται πολύ καλύτερες συνθήκες, για όλα εκείνα τα όντα τα οποία είναι εγκλωβισμένα μέσα σ’ αυτό το όνειρο και καλύτερες συνθήκες σημαίνει, καλύτερες προϋποθέσεις αφύπνισης.

Άρα, δεν αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους, παρεμβαίνουμε.

Πώς;

Εδώ υπάρχει μια ολόκληρη μεθοδολογία υλοποίησης πλέον, που ούτε λίγο, ούτε πολύ μας λεει ότι για να μπορέσουμε την όποια αλήθεια, κατά την κατανόησή μας, να τη δούμε να πραγματοποιείται, να τη δούμε να εκφράζεται, μέσα σ’ αυτή την εξωτερική πραγματικότητα, θα πρέπει ν’ ακολουθούμε μερικούς κανόνες. Αυτοί οι κανόνες πολύ χονδρικά, γιατί σχετίζονται άμεσα και με τη διαδικασία του οραματισμού που κάνουμε εδώ κάθε τρίμηνο, είναι πολύ απλή αλλά πολύ δυναμική.

Το πρώτο λοιπόν που θέλουμε, είναι να μας χαρακτηρίζει μια άκαμπτη πρόθεση για καλό και για την επιτέλεση του έργου μας.

Το δεύτερο, να υπάρχει άκαμπτη πίστη στο αποτέλεσμα.

Γιατί επειδή  ακριβώς ο νους είναι ο κατασκευαστής των πάντων κι είναι ο δημιουργός, για να μπορέσει ν’ αντανακλάσει και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγματικότητα το όποιο πράγμα υπάρχει μέσα στο νου μας, θα πρέπει να είναι αταλάντευτο, θα πρέπει να είναι στέρεο, συμπαγές.

Εδώ λοιπόν έρχεται η άκαμπτη πρόθεση και η πίστη στο αποτέλεσμα, που μας κάνει να παράγουμε πάντα, ένα στέρεο νοητικό οικοδόμημα, μέχρις ότου αυτό αντανακλάσει και υλοποιηθεί στον εξωτερικό κόσμο.

Αυτό το οικοδόμημα, από τι αποτελείται;

Μας το λένε ξεκάθαρα, αποτελείται από σκέψεις και συναισθήματα.

Άρα για να είναι στέρεο και δυναμικό, θέλουμε δυναμικές σκέψεις, θετικές σκέψεις και ζωηρά συναισθήματα, δυναμικά συναισθήματα.

Εάν, μας λένε, πληροί κάποιος αυτές τις τέσσερις προϋποθέσεις, οποιοδήποτε έργο συλλάβει είναι πραγματοποιήσιμο, είναι υλοποιήσιμο, θετικές ζωηρές σκέψεις, θετικά ζωηρά συναισθήματα, άκαμπτη πρόθεση, πίστη στο αποτέλεσμα, τέσσερα στοιχεία.

Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός, του πώς και γιατί. Αυτά τα τέσσερα στοιχεία οδηγούν στην πραγμάτωση του έργου.

Έχουμε μιλήσει κι άλλες φορές γι αυτά, απλώς υπενθυμίζω ότι μιας και όλα, όπως είπαμε γίνονται στο πεδίο του νου, ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας, δηλαδή, εκεί που φτιάχνουμε αυτό το νοητικό οικοδόμημα, ή αν θέλετε το καλούπι το νοητικό, το οποίο περιλαμβάνει ενέργεια και χτίζει πλέον την εσωτερική μας πραγματικότητα, είναι κάποιο πεδίο, ή κάποια πεδία, τα οποία βρίσκονται πάνω απ’ αυτά τα πεδία της υλικής πραγματικότητας και ακριβώς σ’ αυτά τα πεδία είναι που εργάζεται ο δυτικός, ή ο μάγος που λέγαμε, που είναι ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της συνειδητής δράσης και της Δημιουργίας.

Υπάρχουν πάρα πολλές ονομασίες γι αυτά τα πεδία. Άλλοι το θεωρούν ότι είναι αυτό το πεδίο που γνωρίζαμε από παλιά ως αιθέρας, ή το πεδίο της πεμπτουσίας, από την ελληνική παράδοση.

Άλλοι το αποκαλούν αστρικό πεδίο. Στη μοντέρνα επιστημονική θεώρηση, είναι ότι αποκαλείται μορφογεννητικά πεδία.

Η ουσία είναι ότι είναι διαπιστωμένο πλέον και πειραματικά, πως υπάρχει ένα ανώτερο πεδίο απ’ αυτό της πραγματικότητας, του οποίου χαρακτηριστικό είναι, να διαχειρίζεται πληροφορίες, δηλαδή σκέψεις και συναισθήματα, με βάση τις οποίες οργανώνει την ύλη.

Δηλαδή, όλα τα πρότυπα των υλικών αντικειμένων, του πως λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός, μέσα από μια ένωση ενός σπερματοζωαρίου με ένα ωάριο να υπάρχει μέσα εκεί η πληροφορία, του πως θα μεγαλώσει και θα γίνει ένα ανθρώπινο σώμα, μέχρι πως διαμορφώνεται η γη σε πλανητικό επίπεδο και ολόκληρο το σύμπαν, όλες αυτές οι πληροφορίες και η δομή της οργάνωσης της ύλης, ώστε να λαβαίνει αυτή τη μορφή που τη βλέπουμε στην εξωτερική πραγματικότητα, υπάρχουν μέσα σ’ αυτά τα μορφογεννητικά πεδία.

Επιδρώντας λοιπόν εκεί, εμφυτεύοντας σκέψεις και συναισθήματα, δομημένα μέσα σ’ αυτά τα μορφογεννητικά πεδία, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις, ώστε να εκφράζονται πλέον με σάρκα και οστά στην εξωτερική πραγματικότητα.

Αυτός είναι ο δρόμος της Δημιουργίας.

Εδώ λοιπόν μας λένε πραγματικά για δυο αντίθετα πράγματα. Διότι όταν μιλάμε για συνειδητή πρόθεση και άκαμπτη πρόθεση και για πίστη στο αποτέλεσμα, στη μια περίπτωση κι από την άλλη μιλάμε για μη προσκόλληση και μακριά από επιθυμία και φόβο, πώς να παντρευτούν αυτά τα δύο;

Ή θα έχεις μη προσκόλληση, ή θα επιθυμείς κάτι.

Σε πρώτη λοιπόν εντύπωση, μας φέρνουν μια εσωτερική σύγκρουση. Οποιοσδήποτε έχει έρθει σ’ επαφή μ’ αυτού του είδους τις απόψεις, είμαι σίγουρος και όλοι σας, ότι πολλές φορές έχετε έρθει σ’ αυτό το δίλημμα.

Δηλαδή από τη μια θα νιώθετε από μέσα σας την ανάγκη να απαλλαγείτε από κάθε άγχος της πραγματικότητας και να πείτε ότι αϊ στο καλό συνέχεια θ’ ασχολούμαι με το πότε λήγει ο τάδε λογαριασμός, τι θα κάνω με τη γυναίκα μου, τι θα γίνει το παιδί μου, το ένα, το άλλο, μακάρι να μπορέσω να τα πετάξω όλα από πάνω μου να ησυχάσω.

Και την άλλη στιγμή πάλι, την ώρα που κοιτάτε το λογαριασμό που λήγει, να λέτε, αμάν ένα σχέδιο να βγει κανένα φράγκο παραπάνω, ή για να μην το εκχυδαΐζουμε το πράγμα, τις τόσες όμορφες ιδέες τις οποίες θα συλλαμβάνετε, ασφαλώς και πολλές φορές θα σας έχει βγει η επιθυμία, ότι αχ, τι καλά θα ήταν αυτά τα πράγματα τα οποία έχω κατανοήσει, κάτι το οποίο είναι δίκαιο και τέλειο να υπάρχει ο κόσμος, γιατί να μην υπάρχει, ότι κάτι πρέπει να κάνω και κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι, ώστε να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες, σ’ αυτό το καρμικό περιβάλλον το οποίο όλοι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή.

Αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις, όχι μόνο δεν είναι κάτι σπάνιο, αλλά είναι κάτι που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Υπάρχει τρόπος να παντρευτούν αυτές οι δύο απόψεις;

Υποτίθεται ότι η απάντηση είναι ναι και αυτό θα προσπαθήσω όσο μπορώ, να εξηγήσω.

Καταρχήν, ανάμεσα σ’ αυτό το δίλημμα, ποια είναι η αληθινή φύση της πραγματικότητας;

Είναι τα φαινόμενα τα οποία βλέπουμε να προβάλλουν κάθε μέρα και διαρκώς μ’ αυτό το παιγνίδι της γέννησης και της εξαφάνισης, ή η αληθινή φύση της πραγματικότητας, είναι όντως αυτή η κατάσταση του κενού, της νιρβάνα που μας λένε, όπου είναι όλα αδιαφοροποίητα, ήρεμα.

Τί από τα δύο;

Εκείνο που αποδεικνύεται, όχι μόνο από σχολές εσωτερισμού, που το έχουν ψάξει βαθιά αυτό το θέμα, αλλά πάλι θα επανέλθω και στη μοντέρνα φυσική, είναι ότι η φύση της πραγματικότητας, είναι όντως διττή. Δηλαδή, δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο, είναι και τα δύο μαζί.

Όσο αληθινή είναι τελικώς αυτή η κατάσταση της ηρεμίας, άλλο τόσο αληθινή είναι και η κατάσταση της προβολής των φαινομένων, η κατάσταση της Δημιουργίας.

Γι αυτό και αν τελικά προβληματιζόμαστε κάποτε και ρωτάγαμε τους θεολόγους μας και τους φέρναμε σε δύσκολη θέση και γελάγαμε, ότι εφόσον ο Θεός είναι πανίσχυρος για ποιο λόγο αναγκάστηκε να κάνει Δημιουργία και μας απαντούσαν πως άμα ήθελε δεν την έκανε, αλλά την έκανε επειδή είχε ένα σχέδιο να γίνουν τα πράγματα τελειότερα και λέγαμε εμείς γιατί να γίνουν τα πράγματα τελειότερα αφού ούτως ή άλλως ήταν τέλεια από την αρχή και φτάναμε σε τέτοιου είδους αδιέξοδα.

Τελικά, εκεί που καταλήγουμε είναι ότι πέρα από προθέσεις, από την πρόθεση δηλαδή, την επιθυμία καθενός, είναι μέσα στην απόλυτη φύση της πραγματικότητας, αυτό το παιχνίδι, δηλαδή, η πραγματικότητα να λειτουργεί μέσα απ’ αυτές τις δύο καταστάσεις.

Και μέσα από την κατάσταση της αδιαφοροποίητης ακινησίας και μέσα από την κατάσταση της κίνησης, η οποία δημιουργεί τα φαινόμενα. Και αυτό ακριβώς επαληθεύεται και από τη μοντέρνα φυσική, με την έννοια ότι και το κβαντικό πεδίο του κενού είναι κάτι το απόλυτα υπαρκτό, γιατί βλέπουμε μέσα του να εξαφανίζονται σωματίδια και να αναιρούνται δυνάμεις, ενώ παράλληλα μέσα απ’ αυτό το πεδίο βλέπουμε πάλι να γεννώνται, να προβάλλουν σωματίδια και δυνάμεις, από τα οποία αποτελείται αυτό που λέμε πάλι γύρω μας, ο κόσμος των φαινομένων.

Άρα και τα δύο είναι μέσα στο πρόγραμμα και τα δύο είναι καταστάσεις φυσικές και τα δύο είναι απόλυτα υπαρκτά και η συντήρησή μας, γι αυτό ακριβώς το λόγο είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να λειτουργεί και σ’ αυτά τα δύο επίπεδα.

Η συνείδησή μας είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε μπορεί και να βιώνει την απόλυτη σιωπή και τη μακαριότητα της ακινησίας, είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε να μπορεί να βιώνει όλη αυτή την κατάσταση της κίνησης, της παραγωγής των σκέψεων, των συναισθημάτων, όλο αυτό το παιχνίδι, της δυαδικότητας.

Αν, αυτό το συμπέρασμα, είναι σωστό και απ’ ότι φαίνεται σύμφωνα μ’ όλες τις ενδείξεις που έχουμε, είναι σωστό, τότε ακριβώς στα ίδια πλαίσια πρέπει να πηγαίνει και η δράση μας.

Έτσι λοιπόν, υπάρχει ένας κανόνας που λεει ότι, θα έχετε ακούσει οι περισσότεροι για το νόμο της κυκλικότητας, των εναλλαγών, αυτός ο κανόνας λοιπόν, της εσωτερικής εργασίας και της παρέμβασης στη ζωή, μας λεει ότι ακριβώς και εμείς οφείλουμε να ακολουθούμε μια κυκλικότητα, η οποία προϋποθέτει το εξής, περιόδους απόσυρσης, οι οποίες θα εναλλάσσονται από περιόδους εξωτερίκευσης. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί προσέξτε τι κερδίζει κανείς από κάθε ένα απ’ αυτούς τους δύο επαναλαμβανόμενους κύκλους.

Όταν είμαστε σε φάση απόσυρσης, που σημαίνει ότι δεν ταυτιζόμαστε με τα πράγματα, αλλά απλά παρατηρούμε, έχουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα σ’ εκείνη την περίοδο. Έχουμε το πλεονέκτημα, ότι αποκτούμε μια πολύ υψηλότερη και ανώτερη κατανόηση των πραγμάτων.

Όταν δεν είσαι μπλεγμένος μέσα στα φαινόμενα, έχεις αυτή τη σοφία και την εποπτεία, την οποία διαθέτεις όταν είσαι στην κορυφή ενός βουνού και παρατηρείς τα πράγματα από πάνω, δεν είσαι χωμένος μέσα τους.

Ένας λοιπόν, κύκλος τέτοιος απόσυρσης, αποταύτισης από τα πράγματα, μας οδηγεί σε μια πληρέστερη κατανόηση και στην προσέγγιση της αλήθειας, σε μια καλύτερη προσέγγιση της αλήθειας.

Όμως αυτή η κατανόηση την οποία αποκτούμε και αυτή η αλήθεια την οποία προσεγγίζουμε, μέσα από κάθε κύκλο απόσυρσης, οφείλουμε να την δοκιμάζουμε πλέον στην πράξη.

Γιατί, προσέξτε ένα μεγάλο κίνδυνο, εάν υιοθετήσουμε την άποψη χωρίς τη δυνατότητα δοκιμής, χωρίς τη δυνατότητα της δοκιμασίας, αν υιοθετήσουμε την άποψη ότι όλα είναι μια πλάνη και άρα οποιαδήποτε ιδέα και να έχουμε είναι σωστή, διότι αφού δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, ότι θέλει ας πιστεύει ο καθένας.

Αν όλα είναι μια πλάνη, μια ψευδαίσθηση, ένα όνειρο, γιατί να μην πιστεύει ο καθένας ότι θέλει;

Αυτό δημιουργεί μια πολύ επικίνδυνη σχιζοφρένεια, μια ψύχωση και αυτό είναι κάτι το οποίο δε σπανίζει από το χώρο μας.

Δηλαδή πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι χωρίς να μπουν στον κόπο να δοκιμάσουν μέσα από το κόσκινο της στυγνής εξωτερικής πραγματικότητας τις ιδέες τους, εγκλωβίστηκαν σε ψευδαισθησιακές καταστάσεις απ’ τις οποίες δε μπόρεσαν ποτέ να επιστρέψουν.

Αυτό δεν είναι μια κατάσταση νιρβάνα όμως, φαντάζομαι να είναι φανερό. Ο μόνος τρόπος λοιπόν, να δοκιμάσει κανείς σ’ αυτή την αδυσώπητη εξεταστική λέσχη, ας το πούμε, που αποκαλούμε εσωτερική πραγματικότητα, την ορθότητα των ιδεών του, είναι το να προσπαθήσει να τις βάλει σε πράξη, εκεί λοιπόν έρχεται ο δεύτερος κύκλος, ο κύκλος της εξωτερίκευσης, ο κύκλος της Δημιουργίας, με βάση και με τη βοήθεια του οποίου λειτουργούμε καθοδικά κατά κάποιο τρόπο, προσπαθώντας την όποια κατανόησή μας, την όποια ανώτερη προσέγγιση της αλήθειας να της δώσουμε σάρκα και οστά, να την επιβάλλουμε στην εξωτερική πραγματικότητα.

Εκεί θα δούμε τα λάθη μας και εκεί θα δοκιμάσουμε την αλήθεια μας και την όποια κατανόησή μας. Μέσα απ’ αυτή την πράξη της υλοποίησης, βλέπουμε σαν σε καθρέφτη, την ορθότητα της αλήθειας μας.

Προσέξτε αυτό που σας λέω και μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία μπορούμε να καταλαβαίνουμε την όποια πλάνη στην οποία έχουμε πέσει.

Έτσι λοιπόν, κάθε κύκλος απόσυρσης οφείλουμε να ακολουθείται από ένα κύκλο εξωτερίκευσης. Δεν πρέπει να σνομπάρουμε την εξωτερική πραγματικότητα, γιατί είναι η μόνη που μας δείχνει τον καθρέφτη της ορθότητας ή μη, της προόδου ή μη, που έχουμε πραγματοποιήσει σε εσωτερικό επίπεδο.

Μέσα απ’ αυτό τον κύκλο της δράσης, της δημιουργίας και της υλοποίησης, αποκτάμε μια πολύ μεγαλύτερη εμπειρία και κατανόηση, βιωμένη πλέον, γιατί δεν είναι βιωμένη απλά σ’ ένα φροϋδικό, καθαρά διανοητικό επίπεδο.

Έτσι ώστε, όταν θα περάσουμε στον επόμενο κύκλο της απόσυρσης, να είμαστε πολύ πιο λυτρωμένοι και ξαλαφρωμένοι, από λάθη και πλάνες.

Έτσι λοιπόν, η πορεία στη μύηση, κάποιος που ξέρει να ταιριάζει και τους δύο αυτούς δρόμους, είναι αυτό που πολύ σωστά έχουν περιγράψει ορισμένοι, ως ανελικτική σπείρα. Δηλαδή, μια διαδρομή η οποία πηγαίνει έτσι, όπου μέσα από κάθε κύκλο απόσυρσης ή αποταύτισης, αν θέλετε, ακολουθείται ένας επόμενος κύκλος εξωτερίκευσης, αλλά το επόμενο δίπολο αποταύτισης- εξωτερίκευσης είναι πάλι σ’ ένα ανώτερο επίπεδο και το επόμενο, σ’ ένα ακόμα πιο ανώτερο, με απώτερο στόχο κάθε φορά να προσεγγίζουμε όσο το δυνατόν πιο πολύ τον ουρανό και κάθε φορά να πραγματοποιούμε, να γεφυρώνουμε, όσο καλύτερα μπορούμε τον ουρανό με τη γη.

Δηλαδή, να πραγματοποιούμε το «ως εν ουρανώ και επί της γης».

Μ’ αυτό τον τρόπο και τη δική μας πορεία διασφαλίζουμε, την εσωτερική πορεία εννοώ, ότι θα ακολουθεί μια ολοένα και πιο ανοδική διάσταση, θα πηγαίνει σε ολοένα πιο ανώτερα πεδία, από την άλλη όμως διασφαλίζουμε ότι και με τη δράση μας τιμούμε τη μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης, δημιουργούμε μια πιο τέλεια εξωτερική πραγματικότητα, τέλεια με την έννοια ότι έρχεται σε περισσότερη αρμονία με τις ουράνιες αλήθειες τις οποίες κατανοούμε, διορθώνουμε τα λάθη μας κι επιπλέον δημιουργούμε καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για όλους.

Θέλω να τελειώσω με βάση αυτό το τελευταίο, κάνοντας μια μικρή παρατήρηση. Σ’ αυτό το δρόμο υλοποίησης ή αν θέλετε σ’ αυτό το δρόμο του μάγου, πολλοί και με το δίκιο τους αντιτάσσουν την αμφιβολία του κινήτρου. Δηλαδή σου λένε ο δρόμος της απόσυρσης είναι πιο ασφαλής, διότι πράγματι γίνεται εκ του ασφαλούς, δηλαδή, το να αποτραβιέσαι δεν έχει και κανένα ρίσκο, του να κάνεις λάθος. Ενώ αντίθετα ο δρόμος της δημιουργίας, έχει πολλά ρίσκα για να  κάνεις λάθος.

Και σου λένε ότι εντάξει, εσύ νομίζεις ότι αυτό που έχεις συλλάβει, ή ότι η επιθυμία σου είναι μια υγιής επιθυμία.

Κι άμα είναι μια εγωιστική επιθυμία όμως;

Τι θα προκύψει;

Θα προκύψει ένας καλύτερος κόσμος;

Τελικώς ή ένας χειρότερος που θα αντανακλά το δικό σου τον εγωισμό;

Πράγματι, αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα και είναι κι ένα πρόβλημα που βάζει και σήμερα η δύση, διότι ακριβώς την τέχνη αυτή της υλοποίησης και τη δημιουργία την ασκούν και πρόσωπα, τα οποία κατά κάποιο τρόπο έχουν θεοποιήσει τον εαυτό τους και θέλουν η θέλησή τους να γίνεται νόμος. Η δύναμή τους να είναι νόμος.

Έτσι λοιπόν, ένα κριτήριο υπάρχει μόνο, αυτό που κατέληξα και σας ανέφερα προηγουμένως, ότι για τον κύκλο της εξωτερίκευσης, το κριτήριο είναι αλλάζοντας τα πράγματα, υλοποιώντας καταστάσεις, δημιουργώ καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τον εαυτό μου και για τα υπόλοιπα όντα;

Αυτό είναι ένα ερώτημα υψίστης ασφαλείας για την πορεία μας, το οποίο όταν ακολουθούμε, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Έτσι λοιπόν, η απάντηση η τελική-τελική είναι ότι, ναι, ακολουθούμε αυτή την εξελικτική σπείρα, την εναλλαγή ανάμεσα στην αποταύτιση και απ’ την άλλη τη δημιουργία, αλλά όταν λειτουργούμε προς την κατεύθυνση της αποταύτισης, δε λειτουργούμε εκ του ασφαλούς, αποφεύγοντας κάθε ευθύνη, έχουμε ευθύνη και δεν το κάνουμε για να ξεφύγουμε από κάποιο πρόβλημα ή από την πραγματικότητα, την αποταύτιση την κάνουμε για να προσεγγίσουμε αλήθειες, να προσεγγίσουμε ανώτερες αλήθειες και να αποκτήσουμε ανώτερη κατανόηση, δεν το κάνουμε για να την κοπανήσουμε.

Και ακριβώς αυτές τις αλήθειες και την ανώτερη κατανόηση την οποία θ’ αποκτήσουμε, έχουμε χρέος να την παλέψουμε στην εξωτερική πραγματικότητα έχοντας πάντα σα δικλίδα ασφαλείας εάν το δημιούργημά μας, δημιουργεί κι εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για όλους.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s