ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΑΫΛΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ

Για σήμερα, έχουμε επιλέξει ένα θέμα το οποίο σηκώνει πάρα πολύ συζήτηση, θα έχετε δει από τις ανακοινώσεις, ότι σχετίζεται με τις άυλες οντότητες και είναι ένα θέμα το οποίο, δε γίνεται να εξαντληθεί έτσι σε μια ομιλία σύντομη σε διάρκεια, όπως είναι αυτή των οραματισμών. Θα δώσουμε και θα επισημάνουμε απλώς κάποια στοιχεία που κατά κοινή ομολογία, είναι πάντα χρήσιμα και αποτελούν αντικείμενο για περαιτέρω σκέψη και προβληματισμό.

Έτσι λοιπόν, μιας κι αναφερόμαστε σε άυλες οντότητες, καλό θα είναι να πούμε δυο λόγια πρώτα περί τίνος πρόκειται, τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε οντότητες. Ξέρετε ότι αυτός ο όρος περιλαμβάνει ένα πολύ ευρύ φάσμα φαινομένων, δηλαδή οντότητες αποκαλούν από τα λεγόμενα πνεύματα των πεθαμένων ανθρώπων, μέχρι τα φαντάσματα, τα διάφορα φαινόμενα, τους αγγέλους, τα στοιχειακά, τους ντέβας, δηλαδή μια τεράστια κατηγορία φαινομένων και υπάρξεων.

Και πράγματι έτσι είναι, διότι ολόκληρη η Δημιουργία βρίθει υπάρξεων, βρίθει οντοτήτων.

Πώς προήρθαν όμως όλες αυτές οι οντότητες, ανάμεσα στις οποίες κι εμείς, οι ανθρώπινες οντότητες;

Εδώ η επικρατέστερη άποψη, την οποία θα την συναντήσουμε και κοινή κατά κάποιο τρόπο σ’ όλες τις παραδόσεις και τις θρησκείες, είναι ότι στην αρχή της Δημιουργίας, στο πρωταρχικό δηλαδή στάδιο της εκδήλωσης, περιελάμβανε ένα πεδίο, το οποίο χαρακτηριζόταν από μια πρωταρχική καθαρότητα. Δηλαδή, ήταν ένα πεδίο άπειρων δυνατοτήτων, μέσα από το οποίο μπορούσαν να γεννηθούν άπειρα φαινόμενα, ή αλλιώς αν το θέλετε, μέσα απ’ αυτό το πεδίο, μπορούσε να υπάρχει μια έκλυτη ενέργεια, όπως το Μπιγκ- Μπαγκ που λέει η θεωρία της φυσικής, ή ο Λόγος στον οποίο αναφέρεται η χριστιανική θρησκεία, όπου αυτός εκπορεύτηκε από το Θεό.

Όπως και να το δείτε, σ’ όλες τις παραδόσεις, επαναλαμβάνω, ο κοινός στόχος είναι ότι υπήρχε ένα ενιαίο πεδίο, το οποίο αγκάλιαζε τα πάντα, το οποίο αρχικά ήταν σε αδράνεια, αυτό το πεδίο όμως έκρυβε άπειρες δυνατότητες εκροής ενέργειας ή σχηματισμού φαινομένων.

Μέσα απ’ αυτό το πεδίο λοιπόν, για κάποιο λόγο, γιατί ήταν ακριβώς στη φύση αυτού του πεδίου, να μπορεί να γεννά φαινόμενα, άρχισαν κάποιες πρωταρχικές εκδηλώσεις, κάποιες πρωταρχικές εκπορεύσεις, αυτό που λέμε «εν αρχή ην ο λόγος» δηλαδή μ’ αυτή την έννοια του λόγου ακριβώς υπονοείται αυτή η εκροή ενέργειας και η δημιουργία φαινομένων, που έδωσε και την έναρξη ολόκληρου αυτού του οικοδομήματος, που ονομάζουμε Δημιουργία.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ένα σημείο κλειδί, το οποίο αν και τονίζεται, σας επαναλαμβάνω και μπορεί κανείς να το διακρίνει σε όλες τις θρησκείες και τις παραδόσεις, ωστόσο δεν ομολογείται ευθέως, είναι λίγο δυσδιάκριτο, γι αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει να τύχει της προσοχής σας.

Ποιο είναι αυτό το σημείο;

Μας λένε ότι αυτό το άσπιλο και παρθένο πεδίο, όπως σας είπα είναι επιδεκτικό να γεννά ενέργειες. Κάτι άλλο που είναι μέσα στη φύση του, είναι αυτές οι ενέργειες που ρέουν μέσα του, ή αυτά τα φαινόμενα που σχηματίζονται, να αποτυπώνονται, να αφήνουν το ίχνος επάνω τους, όπως σ’ ένα χαρτί ας το πούμε, απ’ τη στιγμή που θα χαράξεις ένα σχήμα με το μολύβι σου, αυτό το σχήμα παραμένει εκεί και μπορεί κανείς να το δει, ή αλλιώς αν το θέλετε, όπως το είχε εκφράσει ο Σελντρέικ στη θεωρία του για τα μορφογεννητικά πεδία, μας λεει ότι το Σύμπαν έχει μνήμη, λόγω αδράνειας δηλαδή, αυτά που συμβαίνουν μέσα του, έχει την τάση να τα θυμάται, να τα κρατά κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο να βαδίζει με βάση το παρελθόν.

Αν το θέλετε αυτό ερμηνεύει καθοριστικά και την έννοια του κάρμα. Ότι το κάρμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκτημένη συνήθεια, η εξ αδρανείας κεκτημένη φόρα που έχει το Σύμπαν, να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, μ’ εκείνον που έτυχε να συμπεριφερθεί σε κάποια πρώτα του βήματα.

Μάλιστα πολλοί επιστήμονες κι όχι μόνο ο Σελντρέικ και οι άλλοι λένε ότι, και οι Κοσμικοί Νόμοι, δηλαδή της βαρύτητας, του ηλεκτρισμού κλπ. δεν είναι νόμοι αυτόβουλοι, αλλά βασίζονται στη συνήθεια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνήθειες του Σύμπαντος.

Κάποτε δηλαδή ξεκίνησε το Σύμπαν να λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο κι επειδή το έκανε μια, δυο, τρεις φορές, καθιερώθηκε να συμπεριφέρεται πάντα μ’ αυτό τον τρόπο, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό, δεν μπορεί στο μέλλον να αλλάξει.

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;

Διότι ακριβώς, το ότι συνηθίζει αυτό το ενιαίο τεράστιο πεδίο συνείδησης που αγκαλιάζει τα πάντα και μπορούμε να το αποκαλούμε και Θεό, αυτά ακριβώς τα φαινόμενα τα οποία τα συγκρατεί στη μνήμη του, τα εξελίσσει σε μονάδες συνείδησης.

Προσέξτε όμως, κάθε άνθρωπος που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα των διαφόρων εμπειριών, που έχει βιώσει μέχρι σήμερα, είτε αυτής της ζωής, είτε άλλων, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει ότι ο καθένας μας έχει μια προσωπικότητα, η οποία συγκροτείται από ένα σύνολο εμπειριών, άρα από ένα σύνολο μνήμης, άρα από ένα σύνολο ταυτίσεων.

Δηλαδή, ο καθένας μας έχει ταυτιστεί με διάφορους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί στη συμπεριφορά του, έχει ταυτιστεί με διάφορους τρόπους που αντιδρά συναισθηματικά, έχει ταυτιστεί μ’ ένα σύνολο προγραμματισμών και πεποιθήσεων στη ζωή. Το σύνολο αυτών των ταυτίσεων είναι αυτό που λέμε, ξέρεις είναι ο χαρακτήρας μου, ή η προσωπικότητά μου, ή έτσι είμαι εγώ.

Αυτό όμως το εγώ που λέμε, δεν έχει κάποια αντικειμενική υπόσταση, ότι υπήρχε δηλαδή ανέκαθεν, ως τέτοιο, αλλά σας επαναλαμβάνω, δεν είναι παρά αποτέλεσμα διαδοχικών ταυτίσεων.

Αν λοιπόν, αυτή την ανθρωπομορφική μεταφορά που σας έκανα τώρα, την προβάλλετε σε επίπεδο συμπαντικό, θα δούμε ότι και όλα αυτά τα φαινόμενα τα οποία εκπορεύθηκαν και λειτούργησαν μέσα σ’ αυτό το ενιαίο πεδίο συνείδησης που αποκαλούμε εκδηλωμένο όλον, ή εκδηλωμένο Θεό, αν θέλετε, δημιούργησαν με τη σειρά τους ένα ολόκληρο σύνολο από ταυτίσεις, από τις οποίες προέβησαν, τι άλλο παρά άπειρες οντότητες, άπειρες μονάδες συνείδησης.

Όσο λοιπόν πιο κοντά βρισκόμαστε σ’ αυτό το πρωταρχικό επίπεδο εκδήλωσης αυτής της ύψιστης καθαρότητας, προτού αρχίσουν να γεννιούνται μέσα τους τα διάφορα φαινόμενα, για τόσο πιο υψηλού επιπέδου και καθαρότητας οντότητες μιλάμε.

Όσο πιο πολύ «κατεβαίνουμε» σε φαινόμενα τα οποία σχετίζονται με υψηλότερες ταυτίσεις, άρα εκπίπτουμε, υπάρχει μια πτώση δηλαδή από την υψηλή αρχική καθαρότητα του εκδηλωμένου Θεού και φτάνουμε μέχρι το υλικό επίπεδο και ίσως ακόμα πιο κάτω και για ορισμένες παραδόσεις που θεωρούν τις κολάσεις, εν πάση περιπτώσει υποδεέστερες του υλικού πεδίου, για τόσο πιο βαριές ταυτίσεις μιλάμε και άρα, για τόσο πιο χαμηλού επιπέδου όντα και οντότητες.

Η ουσία είναι ότι αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε, είναι πως κάθε οντότητα, είτε μιλάμε για άνθρωπο, είτε για οποιουδήποτε βασιλείου, δεν είναι παρά ένα σύνολο ταυτίσεων, δηλαδή για να το πω πιο εύκολα ένα πακέτο πεποιθήσεων, συναισθημάτων, ενεργειών, ιδιοτήτων, προγραμματισμών αντίδρασης απέναντι στο περιβάλλον κ. λ. π, που αποκτά την ψευδαίσθηση, κοροϊδεύει τον εαυτό της, αποκτά την ψευδαίσθηση ότι αυτό το σύνολο των ταυτίσεών της είναι κάτι μοναδικό και το οποίο υπήρχε ανέκαθεν και άρα ότι, αυτό το σύνολο τη διαχωρίζει από την ενότητα, τη διαχωρίζει από το όλον.

Γιατί τόσο πολύ επιμένουμε στο θέμα των ταυτίσεων που σ’ ορισμένους φαίνεται κατά κάποιο τρόπο και πολύ επίπονο και προσβλητικό ενδεχομένως για τον εαυτό τους, να ακούν ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μηχανικότητα, ένα ρομπότ, κατά κάποιο τρόπο;

Επιμένουμε γιατί, ο μόνος τρόπος να είναι κανείς ελεύθερος και να μπορεί να λειτουργήσει σε πολύ πιο υψηλά επίπεδα ενέργειας απ’ αυτά προς τα οποία είναι καθηλωμένος αυτή τη στιγμή, είναι να μπορέσει ν’ απαλλαγεί απ’ τις ταυτίσεις, οι οποίες τον καθορίζουν και τον δεσμεύουν σε συγκεκριμένα μοντέλα συμπεριφοράς και αντίδρασης.

Αυτά ακριβώς τα μοντέλα είναι που μας δεσμεύουν, ώστε να μην μπορούμε σε πρώτη φάση ν’ αναγνωρίσουμε, ότι είμαστε μέρος του όλου και σε δεύτερη φάση να μπορούμε να επικοινωνούμε με το όλον, άρα, να μπορούμε να διαχειριζόμαστε πολύ πιο υψηλά επίπεδα ενέργειας, απ’ ότι αυτά που διαχειρίζεται η προσωπικότητα, η οποία είναι κλεισμένη μέσα στο κάστρο της, μέσα στο καβούκι της, μέσα σ’ ένα ανελαστικό οικοδόμημα συμπεριφορών και ιδιοτήτων, από τις οποίες δεν μπορεί με τίποτε να απαλλαγεί.

Θα λέγαμε λοιπόν, ότι γενικεύοντας αυτό το συλλογισμό, αυτό το δράμα, εντός και εκτός εισαγωγικών, αν θέλετε που βιώνει η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, το βιώνει και κάθε οντότητα, είτε είναι χαμηλής μορφής, χαμηλού επιπέδου, είτε είναι ακόμα και υψηλή. Γιατί μονάχα το επίπεδο των ταυτίσεων διαφέρει.

Ας πούμε στο υλικό επίπεδο, χαρακτηριστικό των όντων είναι ότι είναι ταυτισμένα με το σώμα τους. Πιστεύουν δηλαδή, ότι η ύπαρξή τους είναι το σώμα τους κατά κύριο λόγο και ότι αν χάσουν το σώμα τους, θα περάσουν σε μια κατάσταση ανυπαρξίας, θα καταστραφούν.

Εκεί οφείλεται κι ο φόβος του θανάτου.

Αυτή λοιπόν, είναι μια πάρα πολύ ισχυρή ταύτιση η οποία βασανίζει τα ανθρώπινα όντα, βασανίζει τα ζώα, τα φυτά, δηλαδή όλα τα βασίλεια του υλικού επιπέδου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι και σε υψηλότερα αόρατα επίπεδα, οι οντότητες, δεν έχουν παρόμοιες ταυτίσεις ή ανάλογα βάσανα, δηλαδή, ας πούμε οι οντότητες που είναι εγκλωβισμένες στο λεγόμενο αστρικό πεδίο, θα έχετε ακούσει πιστεύω οι περισσότεροι τον όρο, ή αν θέλετε το πεδίο των συναισθημάτων, μπορεί να μην είναι ταυτισμένες με κάποιο σώμα, αλλά είναι τόσο ισχυρά ταυτισμένες μ’ εκείνα ακριβώς τα συναισθήματα και τις ενέργειες τις οποίες βιώνουν.

Άλλες οντότητες οι οποίες μπορεί να βρίσκονται σ’ ένα επίπεδο δημιουργίας, σ’ ένα επίπεδο απ’ όπου εκπορεύονται οι νόμοι, μπορεί να έχουν απαλλαγεί απ’ αυτού του είδους τις ταυτίσεις, αλλά είναι κι αυτές ταυτισμένες με το συγκεκριμένο ρόλο, τον οποίο καλούνται να παίξουν στη δημιουργία και πέρα απ’ αυτόν δεν έχουν την ευελιξία να μπορούν να βιώνουν την ενότητα. Στο μόνο επίπεδο, στο οποίο βιώνει κανείς την ενότητα είναι πλέον να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο το θεϊκό που λέγαμε πριν, που σημαίνει ότι έχει απαλλαγεί απ’ όλων των ειδών τις ταυτίσεις και άρα είναι ελεύθερος να έρθει σ’ επαφή με το όλον και άρα με κάθε μορφή ενέργειας.

Με βάση όλα αυτά που είπαμε, καταλαβαίνετε ότι είναι στην ίδια τη φύση του εκδηλωμένου σύμπαντος να γεννά φαινόμενα και ταυτίσεις και άρα κατ’ επέκταση να γεννάει μονάδες συνείδησης, δηλαδή κατ’ επέκταση να γεννά οντότητες.

Βρισκόμαστε λοιπόν σ’ ένα σύστημα, το οποίο εξ’ ορισμού και από τη φύση του γεννά άπειρες οντότητες, μέσα σ’ ένα ολόκληρο παιχνίδι εξέλιξης και ανέλιξης, στο οποίο η κάθε οντότητα, στο επίπεδο που βρίσκεται μέσα από το νόμο της ελεύθερης επιλογής, αλλά και με βάση το παρελθόν της, με βάση δηλαδή το κάρμα της, βρίσκεται σε μια αιώνια πάλη, για το αν θα μπορέσει να λειτουργήσει ως προς τον εαυτό της απελευθερωτικά, δηλαδή ν’ απαλλαγεί από ταυτίσεις και ν’ ανέβει κλίμακα στην επίγνωσή της και στην ενέργεια που χειρίζεται, ή αν θα κατέβει πιο κάτω και θα παρασυρθεί από βαρύτερες ταυτίσεις, από τις οποίες είναι και πολύ δυσκολότερο κανείς πλέον ν’ αποταυτιστεί.

Όσο πιο βαριά είναι η ταύτιση, τόση περισσότερη ενέργεια απαιτείται για να μπορέσει κανείς ν’ απεγκλωβιστεί. Όσο πιο ελαφριά είναι η ταύτιση, τόσο πιο εύκολα απαλλάσσεται κανείς.

Άρα, από δω προκύπτει ένας ορισμός, ότι, εάν θέλουμε να λειτουργούμε ως προς κάτι απελευθερωτικά, ή να μιλάμε ότι κάτι μας εξελίσσει, μας κάνει να προοδεύουμε, είναι αλάνθαστο κριτήριο αυτό, θα πρέπει να είναι κάτι το οποίο θα μας προσφέρει την επίγνωση και την ενέργεια, για να μπορούμε να απαλλασσόμαστε από τη σκλαβιά των ταυτίσεων, να μπορούμε να γινόμαστε πιο ελεύθεροι.

Αυτός είναι ένας τρόπος λοιπόν, έτσι πολύ επιγραμματικά, μια περιγραφή για το τι ερμηνείες έχουμε από τις κυρίαρχες παραδόσεις και σαν κοινό τόπο για το πώς προήλθαν όλες αυτές οι οντότητες, που όπως προηγουμένως σας είπα, μεταξύ των οποίων και εμείς.

Από κει και πέρα, θα συναντήσει κανείς πάρα πολλές καταστάσεις. Θα συναντήσει καταστάσεις ανάλογα με τη βαρύτητα των ταυτίσεων, όπως σας έλεγα πριν, όπου θ’ ακούσετε για κάποια πνεύματα, που είναι αυτά που είναι προσκολλημένα στο πεδίο της γης και συγκινούνται ακόμα με τα ανθρώπινα, θα ακούσετε για αγγέλους διαφόρων κατηγοριών και τάξεων και διαφόρων ρόλων, δηλαδή ότι άλλα πνεύματα παίζουν ρόλο περισσότερο θεραπευτή, άλλα προστάτη, άλλα καθοδηγητή, άλλα μεταφέρουν διδασκαλίες.

Όμως, όλα αυτά, όπως επίσης κι ο βασικός διαχωρισμός που λέγεται ότι υπάρχει ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο στοιχειακό βασίλειο, ή το ντεβαϊκό αν θέλετε, στο οποίο υπάγονται κι οι άγγελοι, όλα αυτά βρίσκω ότι, δεν θα είχε και πολύ νόημα να τα συζητήσουμε και να επεκταθούμε σήμερα, διότι, είμαι σχεδόν απόλυτα κατασταλαγμένος, πως όλες αυτές οι κατηγοριοποιήσεις, δεν οφείλονται παρά στην ανθρώπινη αγωνία, να μπορέσει να βάλει μια τάξη, μια γνωσιακή τάξη σ’ αυτό το χάος ολόκληρο, το οποίο αντιμετωπίζουμε μες το σύμπαν.

Αν δείτε, πλέον όλες οι περιγραφές των παραδόσεων και των θρησκειών, καταντάνε σε μια γραφειοκρατία, απ’ την άποψη ότι, προσπαθούν να κλείσουν και να ερμηνεύσουν το σύμπαν σε κουτάκια, ότι αυτό είναι έτσι, αυτό είναι αλλιώς, εκεί υπάρχει η τάδε συνομοταξία οντοτήτων, εκεί υπάρχουν οι άλλοι, αυτοί είναι έτσι, οι άλλοι είναι αλλιώς.

Εγώ σας λέω και είμαι σχεδόν σίγουρος και γι αυτό δεν θέλω να δώσω μεγάλη βαρύτητα πάνω σ’ αυτό, ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φόβος, που έχει η ανθρωπότητα απέναντι στο άγνωστο και που αισθάνεται καλύτερα, όταν νομίζει ότι μπορεί να περιγράψει τα πάντα και άρα, σου λέει μπορεί να μην τα ξέρω, αλλά αφού τα έχουν περιγράψει, τα έχουν χωρίσει σε κατηγορίες, σε κουτάκια, τους έχουν δώσει ονόματα κ. λ. π. νιώθει μια μεγαλύτερη ασφάλεια, ότι δεν είναι τα πάντα άγνωστα, αλλά ότι κάτι καταλαβαίνω κι εγώ, κάτι ξέρω κι εγώ.

Στην ουσία νομίζω ότι, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά παρά μόνο αν έχει κάποια δικά του βιώματα, συγκεκριμένα βιώματα, γιατί, διαβάζοντας απλώς από βιβλία, ή ακούγοντας θεωρίες άλλων δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να πιστέψει κανείς σε τίποτα.

Το μόνο πράγμα που έχει νόημα να πιστέψει κανείς, είναι σε δικά του βιώματα και πάλι, όπως θα δείτε παρακάτω, μ’ ένα τεράστιο ερωτηματικό, γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορεί να αξιολογήσει κανείς, αν ένα βίωμα το οποίο έχει είναι αυθεντικό, με την έννοια ότι βασίζεται σε επαφή με κάποια οντότητα, ή αν είναι καθαρά υποκειμενικό και το γεννάει το ίδιο το κεφάλι του.

Εδώ λοιπόν, υπάρχει ένα άλλο ολόκληρο πρόβλημα το οποίο θα πρέπει να συζητήσουμε.

Ωστόσο, προτού πάμε εκεί, θέλω να βάλουμε κάτω ένα γενικό κριτήριο, μιας και μιλάμε για οντότητες, το οποίο ήδη βάλαμε ως θέμα προηγουμένως, για το πώς θα μπορούσαμε να κρίνουμε εάν, μια οποιαδήποτε οντότητα, έτσι τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται, είναι καλή ή κακή, έτσι απλά με δυο λόγια.

Καταλαβαίνετε ότι η έννοια του καλού και του κακού εδώ πέρα, πρέπει να φύγει από τα επίπεδα του υποκειμενισμού μας, διότι για έναν οποιονδήποτε, μπορεί να θεωρείται καλή μια οντότητα, μπορεί να έρθει και να του πει, ξέρεις, θα κανονίσω εγώ ώστε να κερδίσεις 10.000.000 e. Η προσωπικότητά μας θα πει ότι είναι καλή, αφού θα μου δώσει κάτι που με βολεύει, είναι καλό, ή μπορεί να έρθει να μου πει, θες να σου φέρω για γκόμενα σαν την Κλώντια Σίφερ;

H προσωπικότητα λέει γιατί όχι, άρα, μ’ αγαπάει, είναι καλή.

Έτσι λοιπόν, δεν μπορείς να έχεις ένα κριτήριο για το τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό, ανάλογα με το τι σε βολεύει, σε κάποια φάση, ή σου κάνει τη ζωή πιο «εύκολη», χρειάζεται κάτι πιο γενικό για να μπορείς να ξεφεύγεις από αυτές τις παγίδες των ταυτίσεων.

Έτσι λοιπόν, γιατί να μην πούμε, γιατί να μη βάλουμε έναν κανόνα, ότι, οτιδήποτε μέσα από μια τέτοια επαφή, με εξελίσσει, δηλαδή με απελευθερώνει, από ταυτίσεις τις οποίες έχω, μπορώ να το θεωρήσω ότι είναι εποικοδομητικό, ότι είναι θετικό, οποιαδήποτε επαφή βλέπω ότι μ’ εγκλωβίζει στις ταυτίσεις μου, ή τις χρησιμοποιεί σαν αφορμή για να με κατεβάσει ακόμα πιο χαμηλά, ότι παίζει ρόλο αρνητικό.

Αν το δει κανείς έτσι, που είναι ένα πολύ πιο απόλυτο κριτήριο και δεν παίζει με τα παιχνίδια της προσωπικότητας, θα λέγαμε ότι δύο είναι τα στοιχεία που προκύπτουν απ’ αυτή την αξιολόγηση. Δηλαδή ότι, το κριτήριο της θετικότητας ή μη, μιας τέτοιας επαφής, μια οντότητα είναι διπλό.

Το πρώτο είναι, παίρνω γνώσεις, ενέργειες, πληροφορίες, συναισθήματα, όπως κι αν θέλει να το αποκαλέσει κανείς, τα οποία με βοηθούν να απελευθερώσω τη μοναδικότητα της ύπαρξής μου κι έτσι να έχω υψηλότερη επίγνωση, μεγαλύτερη ελευθερία, περισσότερη δημιουργικότητα σαν άνθρωπος;

Το δεύτερο κριτήριο, αυτή όλη η επαφή, οι γνώσεις, οι πληροφορίες, οι ενέργειες, οι αλλαγές που ωθούμαι να κάνω στη ζωή μου, εκτός απ’ τη δική μου απελευθέρωση, δημιουργούν με τη δράση μου, τα λόγια μου και τις σκέψεις μου, καλύτερες συνθήκες απελευθέρωσης και για τα υπόλοιπα όντα γύρω μου, ή ωθούν στο να εκμεταλλεύομαι τους άλλους, επειδή έχω συσσωρεύσει περισσότερη ενέργεια, επειδή είμαι πιο δυνατός, ή επειδή έχω περισσότερη επίγνωση, την οποία χρησιμοποιώ μόνο για να βολεύομαι εγώ;

Κατά τη γνώμη μου αν δεν πληρούνται και τα δύο αυτά κριτήρια, τότε μια επαφή με οντότητα είναι ύποπτη και θα πρέπει κανείς να αδιαφορεί πλήρως με όποιο τρόπο κι αν αυτή η επαφή εκδηλώνεται. Επαναλαμβάνω, τα τεκμήρια είναι δύο, σαν αποτέλεσμα αυτής της επαφής, απελευθερώνομαι από τις ταυτίσεις που έχω, αυξάνεται η επίγνωσή μου, αυξάνεται η ελευθερία μου, αναδύεται από μέσα μου η μοναδικότητα της ύπαρξής μου κι όλο μου το δυναμικό για να μπορώ να είμαι δημιουργικός και να τιμώ τη δημιουργία;

Αν ναι, έχει καλώς, εάν βλέπω ότι στόχος αυτής της επαφής ή αποτέλεσμα ακούσια, είναι το να αγχώνομαι ακόμα πιο βαθιά μέσα σε ταυτίσεις και πάθη και σε άγνοια και να παρασύρομαι, ότι νιώθω πιο κουρασμένος, ότι συσκοτίζεται ο νους μου, ότι καθηλώνεται η δημιουργικότητά μου, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Το δεύτερο κριτήριο, όλη αυτή η επικοινωνία και η επαφή θα με κάνει έτσι ώστε στη ζωή μου με τον τρόπο που συμπεριφέρομαι, να δημιουργώ καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τους άλλους;

Εάν ναι, έχει καλώς, εάν όχι, σημαίνει πάλι ότι κινδυνεύω να εγκλωβιστώ σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό του πρώτου κριτηρίου, σημαίνει ότι έχω έρθει σ’ επαφή με κάτι το οποίο μου δίνει εμένα δύναμη, απελευθέρωση και επίγνωση, αλλά χωρίς να με ωθεί να τα μοιράζομαι και άρα, ότι, με ωθεί σ’ ένα δρόμο δύναμης και ιδιοποίησης της ενέργειας, το οποίο είναι μακροπρόθεσμα, ότι πιο καταστροφικό μπορεί ν’ αντιμετωπίσει κανείς.

Ας έχουμε λοιπόν υπόψη μας αυτά τα δύο στοιχεία, του ενός απόλυτου και καθολικού κριτηρίου, για το εάν μια οποιαδήποτε επαφή είναι θετική και εξελικτική, ή διαφορετικά, αρνητική και αντεξελικτική.

Πρέπει να πούμε και δυο λόγια για την έννοια της σκεπτομορφής εδώ, η οποία δε νομίζω να είναι οικεία στους περισσότερους από σας, μιλάμε δηλαδή, για μια μορφή της οποίας το υλικό δεν είναι παρά ενέργεια αποτελούμενη από συγκεκριμένες σκέψεις και συναισθήματα, δηλαδή π. χ. μια σκεπτομορφή είναι αυτή που παράγουμε κάθε τρίμηνο με τον οραματισμό για την Ελλάδα, η οποία σκεπτομορφή, βλέποντας με βάση την ενέργεια την οποία ακριβώς την οποία έχει αντλήσει από τα όντα που τη δημιούργησαν, αποσκοπεί σε κάτι.

Σκεπτομορφές λοιπόν, μ’ αυτή την έννοια παράγονται απ’ όλους και απ’ όλα. Δηλαδή ο κάθε άνθρωπος έχει μια σκεπτομορφή κυρίαρχη η οποία τον περιβάλλει ας το πούμε κι η οποία αποτελείται όπως είπαμε, από το σύνολο των ιδεών, των συναισθημάτων κ. λ. π. κάθε οντότητα περιβάλλεται από μια σκεπτομορφή, ομάδες ανθρώπων, ομάδες οντοτήτων, κράτη, πολιτείες, συμπαντικές ομάδες, παράγουν επίσης αντίστοιχες σκεπτομορφές και πολλές φορές μ’ αυτή την έννοια είναι κανένας δύσκολο ν’ αντιληφθεί, εάν αυτό με το οποίο έρχεται σ’ επαφή, γι αυτό το λόγο το αναφέρω, είναι οντότητα, ή τελικά είναι σκεπτομορφή, γιατί και η σκεπτομορφή εν τέλει, είναι κι αυτή μια οντότητα, απλώς μπορεί να μην είναι αυθύπαρκτη και αυτόβουλη κατά κάποιο τρόπο, να είναι δηλαδή, πιο κατευθυνόμενη και ρομποτοειδής, αλλά η ουσία είναι στη συμπεριφορά της και στο αποτέλεσμά της, προσομοιάζει πάρα πολύ σε μια συγκεκριμένη οντότητα.

Έτσι λοιπόν, σ’ αυτού του είδους τη διάκριση, το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς και πρέπει να τον ενδιαφέρει, δεν είναι με τι ακριβώς έρχεται σ’ επαφή, διότι πολλές φορές μπορεί να νομίζεις ότι έρχεσαι σ’ επαφή με μια θετική οντότητα και να έρχεσαι σ’ επαφή με μια σκεπτομορφή, η οποία να έχει εκπορευτεί από θετικές οντότητες, που και σ’ αυτή την περίπτωση δε θα πρέπει να σνομπάρει κανείς και να πει ότι δεν είναι γνήσια η επαφή, διότι εγώ δεν έρχομαι σ’ επαφή με την ίδια την οντότητα.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ακριβώς αυτό που λαμβάνει κι όπως είπαμε να λειτουργεί εξελικτικά, άρα, δεν έχει τόσο νόημα ν’ ασχολείται κανείς μ’ αυτού του είδους τη διάκριση, το θεωρώ δηλαδή ένα ψευτοδίλημμα και με μια άλλη έννοια, ότι, ούτως ή άλλως όπως είδατε απ’ τον ορισμό της οντότητας, η κάθε οντότητα είναι απ’ τη φύση της μηχανική και στηρίζεται σε ταυτίσεις και άρα στη συνήθεια, άρα, ούτε το αυτόβουλο μιας μονάδας συνείδησης, η οποία είναι ένα πακέτο όπως είπαμε ταυτίσεων, που εν τέλει προσομοιάζει με τη δημιουργία της σκεπτομορφής, με τη μοναδική διαφορά όπως σας είπα, της ευελιξίας, η σκεπτομορφή είναι λιγότερο ευέλικτη, έχει πολύ λιγότερους βαθμούς ελευθερίας ως προς την έκφρασή της και τ’ αποτελέσματά της, απ’ ότι μια οντότητα, η οποία την εκπορεύει.

Ας πάμε λοιπόν για ν’ αρχίσουμε να ολοκληρώνουμε το θέμα αυτό στα διάφορα είδη της επαφής της οντότητας.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι από σας, για να μην πω όλοι, θα έχετε ακούσει για διάφορα πράγματα δηλαδή, έχετε ακούσει για τον πνευματισμό, ότι υπάρχουν κάποιες δυνατότητες ανθρώπων, που μπορούν και παραμερίζουν την προσωπικότητά τους και δίνουν χώρο να εκφραστεί μέσα απ’ αυτούς κάποια συγκεκριμένη οντότητα, είτε είναι κάποιος πεθαμένος, είτε είναι κάποιου δασκάλου, είτε κάποιου αγγέλου, ή οτιδήποτε, όπως ασφαλώς θα έχετε ακούσει και για το channeling, το οποίο είναι κάτι παρόμοιο, εν πάση περιπτώσει, που σημαίνει ότι και μέσα από τη διαδικασία του channeling, κάποιος μέσα από μια τεχνική χαλάρωσης μπορεί και περνά σ’ ένα επίπεδο δεκτικότητας τέτοιο που λαμβάνει υπαγορεύσεις, είτε αυτές είναι προφορικές, δηλαδή ν’ αρχίσεις να μιλάς και να μαγνητοφωνείς, ή δια της αυτόματης γραφής, είτε μ’ οποιοδήποτε άλλο τρόπο.

Επίσης παρόμοιες τακτικές έχουν ακολουθήσει οι πνευματιστές, ή οι μάγοι κατά καιρούς με διάφορους πίνακες που έχουν τα γράμματα του αλφαβήτου κ. λ .π. υποτίθεται καλούν κάποιο πνεύμα και μετακινείται ο δείκτης και σχηματίζονται λέξεις και αριθμοί και φράσεις και βέβαια υπάρχει κι εκείνο το υψηλότερο επίπεδο πιο επικίνδυνο, πιο καταστροφικό και θα σας πω για πιο λόγο στη συνέχεια, αυτό της λεγόμενης επικλητικής μαγείας, δηλαδή διάφορες παραδόσεις οι οποίες έχουν ένα ολόκληρο τυπικό που βασίζεται σε επικλήσεις πνευμάτων, κλπ. με σκοπό είτε την εμφάνισή τους, είτε την υλοποίησή τους, είτε τον εξαναγκασμό τους, εν πάση περιπτώσει σε παροχή υπηρεσιών, αν έχει δελτίο παροχής υπηρεσιών και αφορολόγητο…

Με βλέπετε κι είμαι λίγο ειρωνικός για το συγκεκριμένο, για ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο λόγο και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και νομίζω ότι όλο το ζουμί από τη σημερινή ομιλία, που θα πρέπει να μείνει θα πρέπει να είναι εδώ στο συγκεκριμένο.

Πρέπει να μπείτε μέσα σας βαθιά και να παραδεχτείτε, δεν ξέρω αν κάποιοι από σας εδώ μέσα έχουν υπάρξει μάρτυρες τέτοιων επαφών, όχι απαραίτητα οι ίδιοι αλλά αν έχετε βρεθεί κάποια φορά σε κύκλο, που κάποιος κάνει μετάδοση channeling, ή σε κάποιο πνευματιστικό κύκλο, ή σε κάποια τελετή τέτοια επίκλησης, ή οτιδήποτε. Αλλά εγώ πραγματικά από τη δική μου πείρα θα ήμουνα, θα ήθελα να είμαι λίγο ισοπεδωτικός και θα σας έλεγα ότι, όλη αυτή τη διαδικασία τη θεωρώ ξεκάθαρα άχρηστη κι επικίνδυνη.

Γι αυτό και έβαλα και σαν τίτλο στην ομιλία επαφή με άυλες οντότητες, μόνο και μόνο για το μάρκετινγκ της υπόθεσης, για να σας ερεθίσω λίγο, ειδάλλως θα έπρεπε να βάλω τίτλο κανονικά, γιατί δεν πρέπει να υπάρχει επαφή με άυλες οντότητες.

Επαναλαμβάνω και δεν ξέρω πόσοι από σας μπορεί να έχετε εντρυφήσει σε τέτοιου είδους επικοινωνίες, είτε οι ίδιοι, είτε παρακολουθώντας άλλους, αλλά, αν κοιτάξετε βαθιά μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής σας, θα δείτε, να ψάξετε να δείτε το κίνητρο για μια τέτοια πράξη, θα δείτε ξεκάθαρα ότι πίσω από ένα τέτοιο κίνητρο δεν βρίσκεται ο ανώτερος εαυτός μας, ή εν πάση περιπτώσει το καλοπροαίρετο κομμάτι μας, βρίσκεται ξεκάθαρα η προσωπικότητα.

Διότι, ποιος ο λόγος, ένας λόγος είναι η περιέργεια, πάρα πολλοί ξεκινάνε και μπαίνουν σ’ αυτή τη διαδικασία να παραστούν σε μια τέτοια τελετή επαφής, ή να επιχειρήσουν οι ίδιοι, μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και λένε για διασκέδαση, ή για περιέργεια ας σκοτώσουμε το βράδυ μας, αντί να πάμε στα μπουζούκια, ή αντί να κάνουμε κάτι άλλο, δεν καλούμε κανένα πνεύμα να δούμε τι γίνεται;

Η περιέργεια λοιπόν, αυτού του είδους η περιέργεια για να σπάσει η ρουτίνα, δεν μπορεί να συγκαταλέγεται στα ορθά κίνητρα που έχει κάποιος ν’ απελευθερωθεί από τις ταυτίσεις του και να εξελιχθεί.

Δεύτερον και πιο συνηθισμένο, η άντληση δύναμης, το ωφελιμιστικό, η προσωπικότητα νομίζει και φιλοδοξεί ότι και καλά θα έρθει σ’ επαφή με κάποιο πνεύμα το οποίο θα τον βοηθήσει να κερδίσει το λόττο, ή να αποκτήσει δύναμη, ή θα του αποκαλύψει τις σούπερ πληροφορίες, οπότε μ’ αυτό τον τρόπο θα πάψει να είναι ένας κοινός θνητός και θα νιώσει ανωτερότητα και τέλος όλη αυτή η μιζέρια που έχει καλλιεργήσει στη ζωή του ο καθένας μας είναι αβάσταχτη και νομίζει ότι επικοινωνώντας μ’ ένα πνεύμα θ’ απαλλαγεί απ’ αυτή τη μιζέρια την τρομερή και θ’ ανέλθει με τη μία σε μια ανώτερη σφαίρα ύπαρξης, στην οποία θα είναι ευτυχισμένος.

Φοβερό λάθος, γιατί απ’ τη μιζέρια σου δεν μπορεί να σ’ απαλλάξει κανένας, παρά μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Και αν σου πει και κανένας ότι πρόκειται να σε απαλλάξει, σίγουρα είναι απατεώνας.

Δεν υπάρχει τέτοιου είδους διαδικασία να γίνει ένα κλικ και ξαφνικά να γίνεις φωτισμένος κι ευτυχισμένος και ν’ απαλλαγείς από τα πάθη σου και τις ταυτίσεις σου.

Άρα είναι μια ξεκάθαρη κοροϊδία.

Ένας τρίτος παράγοντας είναι η ηθική, ότι για τον καθένα είναι πάρα πολύ αβάσταχτη η ζωή τους, την έχουν καταντήσει τόσο αβάσταχτη που δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματικότητα και ακριβώς επειδή δεν μπορούν ν’ αντέξουν την πραγματικότητα, θέλουν να ξεφύγουν, θέλουν να παραμυθιάσουν τον εαυτό τους, ψάχνουν για μια άλλου είδους πρέζα, μπορεί να μην τρυπιούνται με ηρωίνη, τρυπιούνται με μεταφυσική.

Λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να αναζητούν επικοινωνίες με πνεύματα, γιατί πιστεύουν ότι θα ξεφύγουν, ότι θα μπουν σε έναν άλλο κόσμο, με άλλου είδους περιπέτειες, στυλ Χάρρυ Πόττερ κλπ. κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο θ’ απαλλαγούν από το σύντροφό τους με τον οποίο είναι η σχέση τους χάλια, με τα προβλήματα που έχουν με τα παιδιά τους, από τη βλακεία τους, από τη φτώχεια τους, απ’ οτιδήποτε μπορεί να τους βασανίζει.

Αν λοιπόν, τα αναλύσετε σε βάθος, θα δείτε ότι ακόμα και στο πιο «αγνό» κριτήριο που λένε μερικοί, ότι ρε παιδί μου μ’ ενδιαφέρει η γνώση, θέλω να μάθω, αν μπορώ να έρθω σ’ επαφή με έναν άγγελο, ο οποίος ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα από μένα, μ’ ενδιαφέρει να μάθω, να μου πούνε πως είναι στην πραγματικότητα το σύμπαν, να μου πουν αυτά τα πεδία, που μου λένε ότι υπάρχουνε, και όλα αυτά ισχύουν; Πού ξέρω, θέλω κάποιον να μου τα πει από πρώτο χέρι.

Ακόμα και αυτό, σας πληροφορώ, σας το λεω σχεδόν με βεβαιότητα, κανένας δεν ξέρει να σας το πει, αν θέλετε και μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε αυτό που σας λεω έχει καλώς, δηλαδή, δεν υπάρχει καμία οντότητα που να μπορεί να μας πληροφορήσει πως είναι το σύμπαν, και να σας δώσει τέτοιου είδους αξιόλογες γνώσεις, το πολύ-πολύ να σας πει, ανάλογες κατατάξεις με αυτές που κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι και μάλιστα σε συγκεντρώσεις, όπως αυτές που κάνουμε τώρα και σ’ οποιαδήποτε συγκέντρωση που μεταδίδεται ανθρώπινη διδασκαλία, ίσα-ίσα συμβαίνει το ανάποδο.

Ο χώρος είναι γεμάτος από οντότητες οι οποίες ακούνε και περιμένουν από μας να μάθουν τι συμβαίνει, σας το λέω τελείως υπεύθυνα και αυτά τα πράγματα που λέμε εμείς το πολύ-πολύ να τα μεταδώσουν με σπασμένο τηλέφωνο και αλλοιωμένα σε κάποιον, με τον οποίο θα κάνουν την επαφή.

Αν θέλετε να το πιστέψετε αυτό, έχει καλώς.

Εκείνο που λέω κι είμαι σίγουρος, είναι ότι, πίσω από το κίνητρο της επαφής με οντότητες, δεν βρίσκεται εκείνη η διάσταση η ανθρώπινη, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση και στην εξέλιξή μας, παρά βρίσκεται μονάχα η αγωνία μ’ οποιοδήποτε τρόπο εκφράζεται αυτή, η αγωνία της προσωπικότητας να ξεφύγει, ν’ αποκτήσει δύναμη, να καλοπεράσει με τον εύκολο τρόπο, ότι θα έρθει το τζίνι και θα μας πει, τι θέλεις φώτιση, πάρτη, τι θέλεις λεφτά, πάρτα, τι θέλεις, ν’ απαλλαγώ απ’ την πεθερά μου, πάρτο, ε, αυτός ο τρόπος όχι μόνο στην πράξη δεν γίνεται, αλλά και αν θα γίνει, θα το πληρώσεις πάρα πολύ ακριβά, διότι ακριβώς εδώ που είμαστε στο τελευταίο θέμα και την κατακλείδα του όλου πράγματος, είναι ότι, οι οντότητες με τις οποίες έρχεσαι σ’ επαφή είναι ακριβώς και ευθέως ανάλογες με τις ποιότητες που εκπέμπεις ως ύπαρξη.

Εάν λοιπόν, η ποιότητα που εκπέμπεις η ενεργειακή είναι απληστία, δεν πάει να επικαλείσαι εσύ το Χριστό τον ίδιο, ή τους Αρχάγγελους, όχι μόνο από τέτοιες οντότητες θα φας φτύσιμο, γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση απέναντι σε μια ύπαρξη που εκπέμπει απληστία να συγκινηθούν κάποιες υψηλού επιπέδου οντότητες για να συνεπικουρήσουν, δεν σε βλέπουν αυτές καν, γιατί είναι συντονισμένες σε ποιότητες τις οποίες εσύ δεν υπάρχεις γι αυτούς, δεν εκπέμπεις, μην ακούτε μπούρδες που σας λένε ότι μπορούν απ’ το σπίτι σου και να σου κάνω συνεδρία να επικοινωνήσεις με τον τάδε Αρχάγγελο, ή να ρίξω τα χαρτιά και να σε φέρω σ’ επαφή με τον τάδε.

Σας λέω για σας, για μας εδώ υπάρχει το μικρόβιο, το βλέπουμε αυτή τη στιγμή πού είναι, ή αν μας φωνάζει ένα μικρόβιο θα καταλάβουμε ότι θα μας φωνάζει για ν’ ανταποκριθούμε και γιατί να το κάνουμε;

Το πολύ- πολύ να του δώσουμε μια φάπα.

Η κάθε οντότητα αναγνωρίζει και μπορεί να έρχεται σ’ επαφή, αναγνωρίζει ανάλογες ενέργειες με το επίπεδο στο οποίο εκφράζεται, αυτό να το έχετε σαν κανόνα και μην πιστεύετε κανέναν και τίποτα, άμα σας λεει μπούρδες.

Έτσι λοιπόν σας ξαναλέω, αν εκπέμπεις απληστία, με τέτοιου είδους οντότητες θα έρθεις σ’ επαφή, άσχετα σε ποιόν προσεύχεσαι και ποιόν επικαλείσαι κι οτιδήποτε. Εκεί την έχουν πατήσει και πάρα πολλοί, που νομίζουν ότι, επειδή προσεύχονται σε μια θετική οντότητα, να νομίζουν ότι την έχουν κλεισμένη σε ραντεβού ας πούμε να τους έρθει, ενώ η δική τους η ύπαρξη εκπέμπει αρνητικά πράγματα.

Εάν πάλι σε μερικά πράγματα μπορεί να είσαι αγνός, εκεί είσαι σίγουρος ότι έρχεσαι σ’ επαφή με θετικές οντότητες και δεν σ’ ενδιαφέρει αν θα εμφανιστούν μπροστά σου φάντης μπαστούνι, ή αν θα συμβούν κάποια φαντεζί φαινόμενα από κείνα που ευελπιστεί ο καθένας να δει, απλώς μόνο και μόνο για να περάσει καλά.

Οι θετικές οντότητες καταρχήν δεν εμφανίζονται και δεν δρουν με τρόπους Ντέιβιντ Κόππερφηλντ, οι θετικές οντότητες λειτουργούν κατεξοχήν στο νοητικό και καθαρά ενεργειακά, χωρίς να παράγουν φαινόμενα περίεργα, του στυλ χρώματα, αρώματα, εμφανίσεις το ένα, το άλλο. Ο εντυπωσιασμός είναι χαρακτηριστικό των οντοτήτων που θέλουν να σε παρασύρουν.

Άρα, να έχετε υπόψη σας ότι, με οντότητες υπάρχει διαρκής επαφή του καθενός μας, εδώ και τώρα, είτε το καταλαβαίνουμε, είτε όχι.

Το μόνο που διαφέρει για το τι οντότητες έρχεσαι σ’ επαφή είναι το πώς είσαι κάθε στιγμή. Όταν θα είσαι θυμωμένος και θες να φας το λαρύγγι του άλλου, να ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή δίπλα σου, έχεις αντίστοιχες οντότητες. Όταν έχεις συναισθήματα αγάπης και θες να βοηθήσεις κάποιον, έχεις δίπλα σου τέτοιου είδους οντότητες.

Άρα, το μόνο κριτήριο για επαφή με θετικές οντότητες, η οποία μπορεί να υπάρχει ανά πάσα στιγμή, είναι το τι εκπέμπεις. Δηλαδή το να προσπαθείς πάντα όσο καλύτερα μπορείς και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς, ώστε να λειτουργείς όπως είπαμε απελευθερωτικά ως προς τον εαυτό σου και απελευθερωτικά απέναντι στους άλλους.

Εάν μπορέσεις και το κάνεις αυτό το πράγμα, να είσαι σίγουρος ότι η επαφή σου είναι θετική και δεν παίζει κανένα ρόλο, εάν βλέπεις εκείνη τη στιγμή κάτι, αν νιώθεις οτιδήποτε, θα δεις όμως ότι και μπορείς να το δεις αυτό στην πράξη, ότι, λαβαίνεις άλλου είδους εμπνεύσεις, ότι αποκτάς σιγά-σιγά καινούργια κίνητρα, ότι συμβαίνουν στη ζωή σου συγχρονικότητες, δηλαδή τυχαία και καλά περιστατικά, τα οποία λειτουργούν αναβαθμιστικά, απελευθερωτικά στη ζωή σου, σπάζουν τα όρια και μόνο αυτά είναι τα κριτήρια, το ξαναλέω στην πράξη, στην πράξη.

Έχω γράψει ένα ανάλογο μικρό κομματάκι στο Τρίτο Μάτι παλιότερα, όπου περιγράφω μια συζήτηση που είχα κάνει κάποτε με το δάσκαλό μου, όταν ήμουνα πιτσιρικάς, πάνω στο ποιος πρέπει να θεωρείται μυημένος και τι σημαίνει να είναι κάποιος μυημένος.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο καταλήγω φυσικά κι εκεί, ότι, μυημένος δεν σημαίνει και δεν έχει καμία σημασία αν είναι κάποιος σε μια οργάνωση και του έχουν απονεμηθεί βαθμοί, δηλαδή όλα αυτά είναι τρίχες κατσαρές.

Όταν λέμε μύηση πρέπει να μιλάμε για αλλαγές, για ουσιαστικές αλλαγές, τις οποίες να βλέπεις επάνω σου και στη ζωή σου.

Άρα, ο μόνος τρόπος για να μη μας παραμυθιάζει κανείς είναι ο οποιοσδήποτε, είτε είναι άυλη οντότητα, είτε είναι τέτοια οντότητα σαν κι αυτές που είμαστε εμείς εδώ μέσα, ο μόνος τρόπος για να μη μας παραμυθιάζει δεν είναι τι λεει, αλλά τι κάνει. Τι κάνει ως προς τον εαυτό του και όλα αυτά που εκπέμπει και λεει σε μας, εάν λειτουργούν απελευθερωτικά, σύμφωνα με τα κριτήρια που σας προανέφερα, ή μας εγκλωβίζουν σε κάποιο παραμύθι, που στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι το παραμύθι αυτού που μας το σερβίρει.

Αλλά και πάλι το να ασπάζεσαι το παραμύθι του αλλουνού και να ασπάζεσαι την ταύτιση του αλλουνού, δεν νομίζω ότι είναι και τόσο απελευθερωτικό απέναντι στον καθένα μας.

Δηλαδή, εκείνο που σας σερβίρει ο άλλος, θα πρέπει να λειτουργεί όπως είπαμε και απέναντί σας απελευθερωτικά και όχι μόνο προς τον ίδιο. Δηλαδή, να βλέπετε ότι το αποτέλεσμα της επαφής σας μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο σας βοηθάει ν’ ανεβαίνει η επίγνωσή σας, ν’ απελευθερώνεστε από ταυτίσεις και πάθη, να απαλλάσσεστε από προγραμματισμούς οι οποίοι σας έχουν επιβληθεί από μικρά παιδιά κι άρα να βλέπετε, ότι, νιώθετε πιο χαρούμενοι, πιο ελεύθεροι, πιο ευτυχισμένοι, πιο ανοιχτοί προς το όλον και όχι πιο μίζεροι και μαζοχιστές, πιο δυστυχισμένοι, πιο μαζεμένοι, πιο δεσμευμένοι.

Αυτά με δυο λόγια ελπίζω και εύχομαι όπως πάντα κάποια μηνύματα απ’ αυτά να εγγραφούν επάνω σας ώστε να μπορούν να λειτουργούν και

την κατάλληλη στιγμή που τα χρειάζεστε όλοι.

Advertisements

One thought on “

  1. Αυτό το κείμενο είναι ό,τι πιο άμεσο, αληθινό και απερίφραστο έχει γραφεί ποτέ για το θέμα. Είναι επομένως το χρησιμότερο εργαλείο για τον αντίστοιχο προβληματισμό.
    Δεν ξέρω επίσης αν το γνωρίζετε, υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι έχουν εσωτερική διαρκή επαφή μαζί σας και κάνουν ομάδες όπου δίνουν διδασκαλίες από διάφορες οντότητες. Θα εκτιμούσα αν κάνατε κάποιο σχετικό σχόλιο γιατί ίσως κάποιοι καλοπροαίρετοι φίλοι είναι θύματα παραπληροφόρησης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s