ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ

Οραματισμός για την Ελλάδα – Μάρτιος 2014
Πιστεύω ότι όλοι όσοι συμμετέχετε εδώ είστε αρκετά ενημερωμένοι για τις εξελίξεις, τόσο διεθνώς όσο και στα ελληνικά θέματα, αλλά και για τον τρόπο που αυτές ερμηνεύονται μέσα από ένα πνευματικό πρίσμα, οπότε θεωρώ ότι σε αυτές τις ομιλίες που κάνουμε δεν χρειάζονται ιδιαίτερες επεξηγήσεις, παρά περισσότερο το ζουμί που λέμε, ο κορμός μέσα από τον οποίο μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του και να κάνει περαιτέρω τις αναλύσεις του.
Γι’ αυτό θα είμαι αρκετά μεστός πάνω στο σημερινό αντικείμενο για τους φύλακες του καλού, διότι πρέπει να παρακολουθήσουμε τα πράγματα με τη σειρά τους και πρέπει να σας θυμίσω εν τάχει ορισμένα που έχουν προηγηθεί μέχρι σήμερα.
Έτσι λοιπόν, αν θυμάστε, είχαμε πει από τον οραματισμό του φθινοπώρου πέρσι τον Σεπτέμβριο ότι θα μπαίναμε μέσα στο 2014 σε μια περίοδο αστάθειας και ανακατατάξεων. Μάλιστα είχαμε πει ότι μέσα από αυτή τη ρευστότητα των ενεργειών – γεγονός που επηρεάζει και τη ζωή όλων μας, καθώς πολλά ζητήματα πρόκειται να διευθετηθούν στο εγγύς μέλλον αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκονται ακόμα εν αμφιβόλω – μέσα από αυτή τη ρευστότητα είναι που μας δίνεται η μεγάλη ευκαιρία αλλαγής. Και είχαμε τονίσει κάτι που έχει πολύ μεγάλη σημασία για το σήμερα, ότι δηλαδή είναι καθοριστικής σημασίας η στάση που κρατάμε στην καθημερινότητα και η στάση που θα κρατήσουμε από εδώ και πέρα, για να μπορέσει αυτή η ρευστότητα και η αστάθεια να στραφεί προς μια πορεία εξυπηρέτησης του καλού και να μην επιτραπεί αυτό που προσπαθούν κάποιες αρνητικές δυνάμεις, το να στρέψουν την όλη κατάσταση οπισθοδρομικά. Σε αυτή την περίοδο αστάθειας προστίθεται πλέον και ένα καινούριο στοιχείο το οποίο είναι η κορύφωση του ηλιακού κύκλου των εξάρσεων. Έχουμε περάσει πλέον στην αιχμή του ηλιακού κύκλου, όπου η έξαρση των ηλιακών κηλίδων βρίσκεται πλέον στο μέγιστο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί γενικά, οποιαδήποτε κοσμικά γεγονότα, είτε πρόκειται για σεισμούς όπως αυτοί που προηγήθηκαν είτε πρόκειται για πλημμύρες ή καιρικά φαινόμενα είτε πρόκειται για διαπλανητικά ή διαστρικά φαινόμενα, όπως εν προκειμένω οι ηλιακές κηλίδες – που όπως ξέρετε είναι εκτοξεύσεις πλάσματος από τον ήλιο, ένα φυσικό φαινόμενο – όλα αυτά τα φυσικά φαινόμενα είναι απόρροια κάποιων αόρατων πνευματικών ενεργειών που παίζουν από πίσω.
Από τη στιγμή λοιπόν που ο ήλιος είναι το αστέρι από το οποίο εξαρτάται ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα, ανέκαθεν, καθόλου άσκοπα, ήταν ταυτισμένος με μια ολόκληρη γκάμα επιρροών πάνω στο πνευματικό επίπεδο. Γι’ αυτό άλλωστε και σε πάρα πολλές πνευματικές παραδόσεις ο ήλιος ως σύμβολο δεν αναφερόταν στο συγκεκριμένο αστέρι του πλανητικού μας συστήματος, αλλά στις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις, στον Ανώτερο Εαυτό μας κ.λπ.
Αυτό λοιπόν τι σημαίνει;
Αυτή η περίοδος έξαρσης των ηλιακών κηλίδων από την κορύφωσή της, που είναι μέσα στο 2014, έχει ένα παράθυρο περίπου ενάμιση χρόνο πριν και μετά, δηλαδή επηρεάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό μια τριετία. Είναι επιστημονικά διαπιστωμένο με σχετικές έρευνες που μπορείτε να βρείτε στο ίντερνετ αλλά θα υπάρξουν και δημοσιεύσεις, ότι οι ηλιακές κηλίδες επηρεάζουν, όχι μόνο την ιονόσφαιρα της Γης με τα γνωστά ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, αλλά επηρεάζουν καταλυτικά και τον ψυχισμό των ανθρώπων.
Έτσι λοιπόν έχουμε και τεκμηριωμένα στοιχεία ότι στην περίοδο της κορύφωσης των ηλιακών κηλίδων ο ανθρώπινος ψυχισμός περνά σε κατάσταση έξαρσης. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι από τη μια υπάρχει ο κίνδυνος βιαιότητας, εξεγέρσεων και αναταραχών, από την άλλη όμως επίσης αυτή η έξαρση στον ανθρώπινο ψυχισμό δημιουργεί μεγάλες ευκαιρίες για αλλαγές και ανατροπές, ειρηνικές ανατροπές, αρκεί αυτή η διάθεση για αλλαγή να μπορέσει να διοχετευθεί δημιουργικά.
Είμαστε λοιπόν σε αυτή την περίοδο όπου, όπως είχαμε ανακοινώσει από πέρσι στον αντίστοιχο οραματισμό του Μαρτίου 2013, ένα μήνα πριν από τότε, δηλαδή τον Φεβρουάριο 2013, είχε ξεκινήσει ανά τον κόσμο μια πολύ μεγάλη διάχυση καθαρών πνευματικών ενεργειών πολύ υψηλής δόνησης που έρχονταν κατευθείαν από την Εγώ Ειμί παρουσία.
Αυτή η διάχυση σηματοδότησε την έναρξη ενός τριακονταετούς κύκλου, στο τέλος του οποίου θα έχει κριθεί πλήρως ο εξελικτικός προορισμός του γήινου κόσμου, του γήινου σχολείου, εάν δηλαδή η γήινη ανθρώπινη κοινωνία με τη λειτουργία της θα εργάζεται για την πνευματική αφύπνιση προσφέροντας όλες τις ευκαιρίες στους ανθρώπους ή εάν θα έχει υποταχθεί στο στρατόπεδο των αρνητικών δυνάμεων, οπότε θα έχει καταντήσει μια φυλακή αντί για σχολείο.
Όμως το παιχνίδι κατά κάποιο τρόπο θα έχει κριθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία, με μια περίοδο επίσης πρώτης πολύ σημαντικής έντασης σε σχέση με αυτές τις αναμετρήσεις που θα ακολουθήσουν, μέσα στην επόμενη επταετία. Θα είναι καταστάσεις δηλαδή, όπως έχουμε ξαναπεί, που θα είμαστε εδώ να τις ζήσουμε, δεν θα είναι κάτι που θα συμβεί στα επόμενα εκατό χρόνια.
Έτσι λοιπόν υπήρξε μια αρχική προετοιμασία με κάποιες πρώτες ενέργειες οι οποίες διαχύθηκαν στη Γη τη 12η Μαΐου 2010, κάτι που επίσης είχαμε ανακοινώσει και με το οποίο είχαμε ασχοληθεί, και αυτές οι ενέργειες αφορούσαν την προετοιμασία όλων πάνω στον τομέα της υπηρεσίας, δηλαδή τα ταλέντα και τις ικανότητες που θα έπρεπε να αναπτύξουν προκειμένου να γνωρίζουν σε ποιους τομείς θα μπορούσαν να προσφέρουν ενεργά στην υπόθεση του καλού, ενώ οι ενέργειες οι οποίες ξεκίνησαν από πέρσι είναι σε πάρα πολύ ισχυρή διάχυση μέχρι και τώρα, κάτι το οποίο αισθάνονται οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γι’ αυτό και βλέπουμε να συμβαίνει μια τεράστια πνευματική αφύπνιση, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, αυτές οι ενέργειες λοιπόν της Εγώ Ειμί παρουσίας είναι που ξεκίνησαν πέρσι τον Φεβρουάριο.
Έχουμε ορισμένες πληροφορίες σε σχέση με το τι πρόκειται να επακολουθήσει μέσα σε αυτό το διάστημα που λέμε, των επόμενων επτά ετών, τις οποίες καλό θα είναι να τις έχουμε υπόψη και γι’ αυτό θα αναφερθώ εν τάχει. Το πρώτο είναι κάτι που έχουμε ήδη πει ενώ τα άλλα τα ανακοινώνω για πρώτη φορά. Το πρώτο λοιπόν είναι ότι, θέλοντας και μη, θα υπάρξουν τέτοιες προκλήσεις που ο καθένας από εμάς θα αναγκαστεί να στρατευθεί. Δηλαδή θα μοιραστεί ο κόσμος σε δύο κυρίαρχα στρατόπεδα και δεν θα υπάρχουν πλέον περιθώρια να παραμείνει κάποιος ουδέτερος.
Θα έρθουν έτσι οι συνθήκες και οι καταστάσεις που ο καθένας από εμάς θα αναγκαστεί στην πράξη να πάρει θέση, αν θα είναι με το καλό ή αν θα είναι με το κακό. Το δεύτερο στοιχείο, που ήδη το βλέπουμε να αρχίζει να εκδηλώνεται, είναι ότι μέσα στο επόμενο διάστημα της επταετίας θα γίνει ένα συνολικό ξεσκέπασμα, μια συνολική αποκάλυψη τόσο των εκπροσώπων του ενός και του άλλου στρατοπέδου, όσο και των απόψεων και των τακτικών που ακολουθούν. Και αυτό βλέπετε ότι γίνεται ήδη, γιατί πλέον δεν κρύβονται, κανένας δεν κρύβεται. Και το αρνητικό στρατόπεδο, και οι εκπρόσωποί του, βγαίνει ευθέως και με αναίδεια ομολογεί ότι εμείς σκοπεύουμε να κάνουμε αυτό και εκείνο και το άλλο, αλλά και στον αντίποδα αρχίζει πλέον να εκφράζεται και να εκδηλώνεται προς τα έξω και το στρατόπεδο του καλού, και οι εκπρόσωποί του – κάτι που το βλέπετε και διεθνώς – δεν έχουν πρόβλημα πλέον να αρχίσουν να εκτίθενται δημόσια, κάτι που μέχρι πρότινος δεν γινόταν. Είναι νομοτελειακά αυτή η εξέλιξη που όπως σας είπα θα ακολουθήσει, και σχετίζεται με την μηδενική ουδετερότητα. Τα πράγματα θα ξεχωρίσουν έτσι ώστε να είναι πολύ πιο εύκολο ο καθένας να γνωρίζει πού ανήκει και τι εξυπηρετεί. Αυτός ο διαχωρισμός τακτικών, προσώπων, θέσεων και πεποιθήσεων θα περιλαμβάνει ολόκληρο το φάσμα σχεδόν της ανθρώπινης δραστηριότητας, δηλαδή τον τομέα της οικονομίας και της σχέσης με το χρήμα, όπου εκεί θα γίνουν φανερές πλέον χωρίς καμία κάλυψη -χωρίς να κρύβονται- οι απόψεις των μεν και των δε. Θα αγγίξει τον τομέα της υγείας και του περιβάλλοντος, και βλέπουμε ότι ήδη συμβαίνει και αυτό. Θα αγγίξει το πεδίο που λέγεται ελευθερία, δημοκρατία, έλεγχος συνείδησης, και φανερά πλέον θα βγουν στη φόρα οι απόψεις και οι τακτικές κυρίως για το ποιος και πώς θα επιδράσει καταλυτικότερα επάνω στο πεδίο της ανθρώπινης συνείδησης. Με ποιους τρόπους κάποιοι προσπαθούν να την εγκλωβίσουν, να την ποδηγετήσουν, να την κοιμίσουν, να την ταυτίσουν με τα κατώτερα ένστικτα και με ποιους τρόπους και ποιες πεποιθήσεις κάποιοι άλλοι προσπαθούν να την απελευθερώσουν, να την αποταυτίσουν από τα κατώτερα ένστικτα, να την απελευθερώσουν από το φόβο, το άγχος, την οργή που καλλιεργεί το αντίθετο στρατόπεδο, για να μπορέσει η συνείδησή μας και η προσοχή μας να στραφεί προς τους ανώτερους πνευματικά κόσμους. Θα γίνει αυτή η διάκριση επίσης στον τομέα της ενέργειας και της τεχνολογίας όπου βλέπουμε ξεκάθαρα πώς αρχίζει να διαμορφώνεται πλέον και εκεί μια πάλη για το ποιον σκοπό θα εξυπηρετήσει τελικά αυτή η τεράστια τεχνολογική πρόοδος που βλέπουμε να συντελείται και που εκθετικά θα δούμε μέσα στα επόμενα χρόνια να αναπτύσσεται.
Ένας άλλος τομέας πολύ σημαντικός όπου βλέπουμε σιγά-σιγά να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα είναι το πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων. Ποιοι πρεσβεύουν και με ποιες τακτικές, εγωιστικές σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο και ποιοι αντίθετα σχέσεις συνέργειας, ελευθερίας, ενότητας και αγάπης. Κάτι πάρα πολύ σημαντικό επίσης που θα δούμε να παίξει μέσα στα επόμενα χρόνια είναι ένας πόλεμος με αντικείμενο τη γνώση, κατά πόσον η κρυμμένη γνώση θα διαχυθεί ελεύθερα και πώς, με τι αντικείμενο και τι σκοπό, ή κατά πόσον θα παρακρατείται σε κάποιους κλειστούς κύκλους προκειμένου η χρήση της να γίνεται για καθαρά εγωιστικούς σκοπούς. Και μάλιστα, σε αυτό το πλαίσιο, μη σας κάνει εντύπωση ότι θα δοθεί μια ολόκληρη μάχη στον τομέα της αναδιατύπωσης της ανθρώπινης ιστορίας, προσέξτε το αυτό. Διότι η ανθρώπινη ιστορία δεν ξεκινάει από το 2000 προ Χριστού, όπως θέλουν τα σύγχρονα ιερατεία να επιβάλουν, και αυτό αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί, όπως επίσης θα αποκαλυφθεί η σχέση της ανθρωπότητας με άλλα υπεργήινα κέντρα. Και θα αποκαλυφθεί ότι και η καταγωγή της ανθρωπότητας δεν είναι άσχετη από τέτοιου είδους κέντρα και επιρροές και ότι δεν είμαστε απλά αυτόχθονες. Ένας άλλος τομέας επίσης πάνω στον οποίο θα δοθεί αυτή η μάχη μέσα στην επόμενη επταετία και θα διαχωριστούν τα πράγματα είναι η ηθική, το τι σημαίνει καλό και τι κακό, όπου το πράγμα θα ξεμπερδέψει, με αιχμή αυτό που απλά μπορούμε να ονομάσουμε νόημα ζωής. Δηλαδή, θα ψάξουμε ως ανθρωπότητα και θα προσανατολιστούμε προς ένα αληθινό νόημα ζωής το οποίο θα μας λύνει όλα αυτά τα ερωτήματα όπως γιατί βρισκόμαστε εδώ, γιατί ζούμε, τι ήρθαμε να κάνουμε, ποιος είναι ο προορισμός μας, ποιο είναι το έργο της ζωής μας, ποιο είναι το αληθινό κλειδί της ψυχικής πληρότητας και της ευτυχίας ή θα αναζητάμε ένα πλαστό μαντζούνι ευτυχίας, να το πω πολύ απλά, μέσα από τα αποκτήματα, μέσα από τις εξουσιαστικές σχέσεις, μέσα από χαζούς και αποπροσανατολιστικούς τρόπους διασκέδασης, μέσα από τη βία;
Τι από τα δύο θα διαλέξουμε;
Εδώ λοιπόν θα δοθεί μια πολύ μεγάλη μάχη μέσα στα επόμενα χρόνια.
Υπάρχουν όμως κι άλλα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας. Αυτή η σύγκρουση μόλις εδώ και ένα χρόνο έχει ξεκινήσει, και ήδη βλέπουμε σημάδια της και μέσα από τα διεθνή γεγονότα αυτή την περίοδο, μην ξεχνάτε ότι προηγήθηκε η περίπτωση της Συρίας και τώρα ζούμε την περίπτωση της Ουκρανίας.
Έτσι λοιπόν καθώς πυροδοτήθηκε η έναρξη αυτής της σύγκρουσης, όσο και αν σας φανεί περίεργο, επειδή οι εξελίξεις στον γήινο καρμικό κόσμο επηρεάζουν ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και πολύ παραπάνω, είναι πολλοί που ενδιαφέρονται για το πού θα γείρει η πλάστιγγα σε σχέση με αυτό το παιχνίδι που έχει ξεκινήσει. Πρόκειται για ένα κοσμικό παιχνίδι το οποίο υπερβαίνει τα όρια της γήινης σύγκρουσης, και αυτό το καταλαβαίνετε φαντάζομαι, πάρα πολύ καλά γιατί αν εξαιρέσουμε εμάς οι οποίοι με τα σώματά μας βρισκόμαστε εδώ στο συγκεκριμένο κόσμο, όλοι μας είμαστε σε επαφή και επηρεαζόμαστε από αόρατες πνευματικές δυνάμεις. Οι αόρατες πνευματικές δυνάμεις ούτε περιορίζονται τοπικά σε ένα συγκεκριμένο πλανήτη, όπως είναι ο πλανήτης Γη, ούτε και είναι αποκομμένες από πλευράς δονητικού συντονισμού από όντα τα οποία υπάρχουν σε κάποιους άλλους κόσμους.
Έτσι λοιπόν οπουδήποτε εξελίσσεται ένα κοσμικό δράμα, μια κοσμική σύγκρουση όπως αυτή που έχει αρχίσει να εξελίσσεται στον πλανήτη Γη, αμέσως συντονίζει και πολώνει και δημιουργεί αντίστοιχες καταστάσεις σε μια σειρά από άλλους κόσμους.
Έτσι θα λέγαμε ότι αυτή τη στιγμή συντονίζονται και συμπάσχουν στην κυριολεξία μαζί μας υπάρξεις και πνευματικές παραδόσεις άλλες που, χωρίς υπερβολή, είναι σε διαγαλαξιακό επίπεδο, τόσο από πλευράς του γνωστού μας υλικού και ενεργειακού – αιθερικού σύμπαντος αλλά και σε άλλα, ανώτερα πεδία, σε άλλους κόσμους, ανώτερους από τον φυσικό υλικό κόσμο.
Με δυο λόγια, έχουν σχηματιστεί δύο υπερδομές στρατοπέδων, το στρατόπεδο του καλού και το στρατόπεδο του κακού. Αυτές οι υπερδομές μάχονται για τον έλεγχο του γήινου σχολείου και τα μέλη της κάθε υπερδομής αναπόφευκτα συντονίζονται μεταξύ τους ομοιοκραδασμικά, μέσα από κανάλια εντελώς εξωδιαστατικά, που δεν έχουν καμία σχέση με τις γνωστές μας υλικές φυσικές ενέργειες.
Ως αποτέλεσμα, στην πράξη ο καθένας από εμάς συντονίζεται με αυτές τις ενέργειες και έτσι συντονίζεται με κόσμους με τους οποίους ποτέ δεν έχει έρθει σε επαφή, όχι μόνο με το φυσικό του σώμα, αλλά ούτε καν με το ψυχικό του σώμα, μέχρι τώρα αυτού του είδους οι συνδέσεις ήταν τελείως ασυνείδητες. Όπως θα δούμε όμως, μέσα στα επόμενα χρόνια θα αρχίσουν να περνάνε σε ένα πιο συνειδητό επίπεδο οι πνευματικές επαφές τις οποίες ο καθένας από εμάς έχει μέσω του μηχανισμού της ομοιοκραδασμικότητας, όπως είπαμε.
Τώρα, μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο έρχεται και αυτό που ονομάζουμε Ελληνισμό, ο σύγχρονος Ελληνισμός, ο οποίος ως πνευματική δόνηση και ως πνευματική παράδοση δεν περιορίζεται στο απώτερο αρχαίο παρελθόν των Ελλήνων αλλά διαλαμβάνει ολόκληρη την πνευματική παράδοση που έχει γεννηθεί σε αυτό τον τόπο, αλλά και σε όλα τα μέρη που έχει ακμάσει ο Ελληνισμός, και οι καταβολές αυτής της πνευματικής παράδοσης, όπως και των περισσότερων παραδόσεων, υπερβαίνουν ούτως ή άλλως τα γήινα πλαίσια.
Δεν είναι δηλαδή και η ελληνική παράδοση κάτι που έχει γεννηθεί για τη Γη από τη Γη, αλλά η καταγωγή της όπως και άλλων πνευματικών παραδόσεων είναι υπέργεια.
Έτσι λοιπόν και η ελληνική παράδοση παίζει ένα ρόλο κλειδί, προεξάρχει στα πλαίσια του στρατοπέδου του καλού και έλκει και συντονίζει επάνω της ανώτερες πνευματικές ενέργειες. Όμως θέλω να σας πω κάτι που μας αφορά σχεδόν όλους, το 99% πληθυσμιακά, και σχετίζεται με το γιατί ο τίτλος της σημερινής ομιλίας ήταν «Οι Φύλακες του Καλού». Αναφέρομαι σε έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι ενσαρκώθηκαν από το Δεκέμβριο του 1939, δηλαδή πιάνει μέχρι τους σημερινούς εβδομηνταπεντάρηδες. Τότε άρχισαν να έρχονται εδώ εθελοντικά συγκεκριμένες ψυχές σε διατεταγμένη υπηρεσία, που λέμε, με σκοπό να κρατήσουν σε ισορροπία τον πλανήτη μέχρι να αρχίσει η συγκεκριμένη σύγκρουση που σας προανέφερα, που ξεκίνησε πέρσι.
Αυτές οι ψυχές που άρχισαν να έρχονται από το Δεκέμβριο του 1939 άρχισαν να αυξάνουν εκθετικά, γεωμετρικά, μέχρι τις μέρες μας. Δηλαδή θα λέγαμε ότι αν το Δεκέμβριο του 1939 γεννήθηκαν χίλιοι τέτοιοι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, σχηματικά τελείως μιλώντας, πέρσι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να ήταν δέκα εκατομμύρια σε αναλογία.
Έτσι, περνώντας τα χρόνια, άρχισε να συσσωρεύεται ένα δυναμικό που, έτσι όπως το υπολογίσαμε, περιλαμβάνει λίγους εβδομηνταπεντάρηδες αλλά πολλούς όσο περνάν τα χρόνια στις νεώτερες ηλικίες, οι οποίοι είχαν έρθει με την αποστολή να διαφυλάξουν την ακεραιότητα της Γης μέχρι να έρθει η περίοδος αυτής της τελικής ή τέλος πάντων σημαντικής καθολικής σύγκρουσης για την οποία μιλάμε.
Επειδή όμως αυτές οι ψυχές έπρεπε να μην εκτεθούν σε σχέση με το ρόλο τους, η δράση τους παρέμενε αφανής μέχρι πέρσι, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013, και γι’ αυτό σας λέω ότι αυτή η ιστορία αφορά τους περισσότερους από σας.
Διότι από πέρσι τον Φεβρουάριο που ξεκίνησε αυτή η μεγάλη κρούση των πνευματικών ενεργειών της Εγώ Ειμί παρουσίας και κήρυξε την έναρξη αυτής της τριακονταετούς μάχης που επρόκειτο να ακολουθήσει, όλες αυτές οι ψυχές που είναι οι φύλακες του καλού πρόκειται να ενεργοποιηθούν, αν δεν έχουν ήδη ενεργοποιηθεί μέσα σε αυτό το διάστημα του ενός χρόνου που έχει περάσει, αποκτώντας συνειδητή γνώση της αποστολής τους και αρχίζοντας να ενεργοποιούν τα πραγματικά τους χαρίσματα με βάση τα οποία θα στρατευθούν μέσα στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.
Υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που έχουμε, τα οποία καλό είναι να τα έχετε υπόψη σας, όσον αφορά το τι εννοούμε και τι είδους πράγματα μπορεί να ενεργοποιηθούν από αυτή την ευρεία κατηγορία στην οποία ανήκουν οι φύλακες του καλού. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται μέσα στα επόμενα επτά χρόνια αυτοί οι άνθρωποι να αναπτύξουν κάποιες αυξημένες ενορατικές και διαισθητικές ιδιότητες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο στο βαθμό που κάποιος αρχίζει να βλέπει ότι δέχεται προαισθήματα, ότι νιώθει συναισθήματα τα οποία βλέπει να επιβεβαιώνονται στην πορεία, είτε αυτά είναι ευχάριστα είτε είναι δυσάρεστα και είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το παρατηρήσει και είναι γεγονός ότι, τουλάχιστον από τη δική μου εμπειρία, βλέπω πράγματι σε ανθρώπους του πνευματικού χώρου να αρχίσει να αυξάνει η διαισθητική και η ενορατική τους ικανότητα. Το δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο που βλέπουμε ήδη να αναπτύσσεται στους φύλακες του καλού είναι μια αυξημένη αίσθηση δικαίου η οποία τους οδηγεί στην εμπλοκή, όπως λέμε, με τα καθημερινά πράγματα και σε ανάπτυξη κοινωνικών δράσεων, κάτι που μέχρι πρότινος τους ήταν δυσάρεστο και απευκταίο. Βλέπουμε όμως ότι αρχίζει να ωριμάζει μέσα από αυτή την αφύπνιση που γίνεται μέσα τους η ανάγκη της εμπλοκής. Με πολύ απλά λόγια καταλαβαίνουν ότι δεν γίνεται, όπως λένε, να πιάσεις ψάρι άμα δεν βρέξεις… και ότι αν δεν εμπλακούν με τα καθημερινά δεν μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά σε αυτό το οποίο πρόκειται να ακολουθήσει. Το τρίτο επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας ήδη έχετε αρχίσει να βλέπετε, είναι ότι όταν σε κάποιο τομέα της ζωής μας ή σε κάτι που μας αφορά έχουμε ξεκάθαρη άποψη χωρίς αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις, τότε αρχίζουμε και εμφανίζουμε μια πολύ φοβερή δύναμη υλοποίησης και πολύ γρήγορη.
Όπου δηλαδή η αμφιβολία ή ο φόβος ή οποιοδήποτε ανασχετικό στοιχείο πηγαίνει στην άκρη και εμείς κατορθώσουμε να είμαστε κατασταλαγμένοι βλέπουμε ότι αποκτάμε αυτή την γρήγορη ικανότητα υλοποίησης. Ένα τέταρτο στοιχείο, όχι ευχάριστο και λίγο φοβιστικό, το οποίο όμως έχει το σκοπό του, έχει το λόγο του, και ο λόγος δεν είναι άλλος από την ενεργειακή μας ενδυνάμωση, με δυο λόγια αγωνιστική πνευματική γυμναστική, είναι ότι οι φύλακες του καλού έχουν αρχίσει να βλέπουν ότι έλκουν επιθέσεις από το αντίπαλο στρατόπεδο.
Επειδή ακριβώς όπως είπαμε, τα πράγματα και οι ενέργειες εκτίθενται πια ανοιχτά, κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί.
Συνεπώς ο καθένας από τους φύλακες του καλού αρχίζει να βλέπει πλέον πάνω στον εαυτό του ή, αν τον ίδιο δεν μπορούν να τον αγγίξουν, πάνω στο ευρύτερο περιβάλλον του να αρχίζουν οι πιο αδύναμοι κρίκοι να δέχονται κάποιες ενεργειακές επιθέσεις, τις οποίες όμως ο ίδιος καλείται να καλύψει με την παρουσία του, γι’ αυτό μιλάω για αγωνιστική γυμναστική.
Άρα πρόκειται για μια κατάσταση ενδυνάμωσης μέσω της επαφής πλέον και της γνωριμίας με τον αντίπαλο στην πράξη, έστω και αν δεν είναι ορατός αλλά είναι ορατές οι ενέργειές του. Και ένα πέμπτο στοιχείο είναι ότι πλέον μέσα από τέτοιου είδους διαδικασίες οι φύλακες του καλού αρχίζουν να καίνε ομαδικό κάρμα, δηλαδή αρχίζουν και φορτώνονται, στο βαθμό που αντέχει ο καθένας και αρχίζουν και παίζουν το ρόλο του καθαριστή και για τον περίγυρό τους, για τους διπλανούς τους, με αποτέλεσμα να αποτελούν κόμβους του καλού στο περιβάλλον τους.
Έτσι λοιπόν δημιουργείται ένα τεράστιο φωτεινό δίκτυο σε πλανητικό επίπεδο το οποίο βασίζεται ακριβώς σε τέτοιους κόμβους οι οποίοι είναι πιο δυνατοί, αντέχουν περισσότερα, σηκώνουν στους ώμους τους και το σακούλι του περίγυρου μέχρι εκεί που τους παίρνει, με αποτέλεσμα και ο περίγυρος με αυτό τον τρόπο σιγά-σιγά να αφυπνίζεται και έτσι να δομείται και να δημιουργείται αυτό το δίκτυο του καλού.
Έτσι λοιπόν αυτά είναι τα πέντε κύρια γνωρίσματα, τα οποία καλό θα είναι να τα έχετε κατά νου ώστε να μπορείτε να ερμηνεύετε και καλύτερα, χωρίς υστερίες αυτά τα οποία εμφανίζονται πολλές φορές στην καθημερινότητά μας και όταν τα ερμηνεύουμε πιο ψύχραιμα είμαστε και πιο ξεκάθαροι και όταν είμαστε ξεκάθαροι όπως είπαμε έχουμε και μεγαλύτερη ικανότητα και δύναμη υλοποίησης.
Άρα όλα είναι μια αλυσίδα. Ας τα έχουμε λοιπόν όλα αυτά υπόψη μας και να ξέρουμε επίσης ότι αυτό που σας ανέφερα πριν για τον ρόλο της ελληνικής παράδοσης σε όλα αυτά τα διεθνή τεκταινόμενα σημαίνει ότι (και πράγματι το βλέπουμε και αυτό να αποδεικνύεται σιγά-σιγά ποσοστιαία) στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια παράγεται δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τις άλλες χώρες αριθμός των φυλάκων του καλού. Δηλαδή, πολύ απλά στη γλώσσα των αριθμών, οι θετικοί πνευματικοί άνθρωποι στην Ελλάδα ποσοστιαία είναι σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο σε σχέση με τις άλλες χώρες.
Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι μέσα στα επόμενα χρόνια η ελληνική παράδοση θα περάσει σε φάση εξαγωγής και θα συντονιστεί με όλους εκείνους τους φυσικούς συμμάχους-φύλακες οι οποίοι ήδη βέβαια υπάρχουν σε όλες τις χώρες και εξίσου αναπτύσσονται. Η συνεισφορά όμως της ελληνικής παράδοσης θα είναι πάρα πολύ σημαντική σε αυτό το πλαίσιο, γιατί καθώς αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση είναι η ελληνική παράδοση που θα συνεισφέρει σημαντικά σε αυτή τη διεθνή αφύπνιση. Και φυσικά αναμένονται και πολύ σημαντικές αλλαγές και εντός ελληνικού χώρου, είτε μιλάμε για την Ελλάδα, είτε μιλάμε για την Κύπρο, στην οποία αναφερθήκαμε στην αρχή. Με αυτή τη συνειδητοποίηση θα ήθελα να κλείσω αυτή τη σημερινή μας ομιλία. Να έχετε υπόψη σας όσο περισσότερο μπορείτε μέσα στην καθημερινότητα αυτά τα χαρακτηριστικά τα οποία θα αρχίσουν να αναπτύσσουν οι φύλακες του καλού, διότι οι φύλακες του καλού είμαστε εμείς, είσαστε εσείς και μέσα στα επόμενα χρόνια εσείς είστε που θα παίξετε αυτό τον συγκεκριμένο ρόλο για τον οποίο ήρθατε εδώ. Να είμαστε λοιπόν όλοι καλά, καλή δύναμη και ας περάσουμε εστιασμένοι στον οραματισμό μας.

Advertisements

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

 

Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα και παρόλο ότι έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές στη συνειδητότητα, ωστόσο υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες εξελίξεις τις οποίες θεωρούμε σκόπιμο να μοιραστούμε μαζί σας.

Όλα τα χρόνια που έχουν περάσει ξεκινώντας από τον 19ο  και 20ο αιώνα και μέχρι ακόμα τώρα, στις παρυφές του 21ου  αιώνα από την μεριά της επίσημης, της κατεστημένης επιστήμης, η έννοια της συνείδησης ορίζεται ως ένα καθαρά εγκεφαλικό προϊόν.

Η συνείδηση δηλαδή είναι απλά κάποιες ηλεκτροχημικές διεργασίες και ανταλλαγές σημάτων μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου και ότι πέρα από την έννοια και την κατασκευή του εγκεφάλου δεν μπορεί να υπάρξει άλλου είδους μορφή συνείδησης.

Αυτή εξακολουθεί να είναι σήμερα η κατεστημένη άποψη.

Ωστόσο τα θεμέλια αυτoύ του οικοδομήματος είναι πλέον τόσο σαθρά, ώστε είναι πλέον ζήτημα λίγων χρόνων να προχωρήσουμε σε μια πλήρη αναθεώρηση των όσων πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Σ΄ αυτήν την μεγάλη αλλαγή που συντελείται σε σχέση με τον παράγοντα συνείδηση και στον επιστημονικό χώρο έχουν συντελέσει κάποιοι επιστήμονες οι οποίοι τόλμησαν, στο διάβα των χρόνων, να διακινδυνέψουν και τη φήμη τους και την απόρριψη από την μεριά της ευρύτερης επιστημονικής κοινότητας και οι οποίοι πρωτοπόροι καθαρά, άνοιξαν έναν δρόμο στον οποίον τώρα έχουν συσσωρεύσει αδιάσειστα στοιχεία.

Σε ορισμένα τέτοια στοιχεία θα αναφερθούμε για να μπορέσουμε να βγάλουμε και κάποια συγκεκριμένα συμπεράσματα, στο τι είναι τελικά η συνείδηση.

Πώς παράγεται και πώς διαμορφώνει τις διάφορες ποιότητές της, σχηματίζοντας αυτόν τον όρο που έχουμε χαρακτηρίσει ως συνειδητότητα, δηλαδή ως μια προηγμένη, εξελιγμένη μορφή συνείδησης;

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά, γιατί μέχρι πρόσφατα, ξαναλέω, τα μόνα στοιχεία που είχαμε ήταν απλά οι θεωρητικές νύξεις των κβαντικών φυσικών, όπως του Αϊνστάιν και Πλανγκ περί πειραμάτων, που πιστεύω ότι οι περισσότεροι από σας έχετε ακούσει, σε σχέση με το πώς σ΄ αυτόν τον κόσμο των σωματιδίων καταργείται πολλές φορές ο χωροχρόνος, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μη τοπικές και μη χρονικές αλληλοεπιδράσεις.

Επίσης είχαμε ακούσει από τους κβαντικούς επιστήμονες τα περί ισοδυναμίας ύλης και ενέργειας, δηλαδή τα διάφορα υλικά σωματίδια δεν είναι παρά ενεργειακά πυκνώματα κατά κάποιο τρόπο, ενός ευρύτερου ενεργειακού πεδίου, το οποίο καλύπτει τα πάντα και το οποίο γεννά τα διάφορα γνωστά σε μας φυσικά πεδία όπως το βαρυτικό, το πυρηνικό, το ηλεκτρομαγνητικό κλπ.

Πέρα όμως από αυτές τις θεωρητικές νύξεις, όπως επίσης και το συμπέρασμα ότι ο παρατηρητής πάντα επηρεάζει την τροπή ενός πειράματος και την συμπεριφορά του παρατηρούμενου, δεν είχαμε και κάποια άλλα στοιχεία. Και το κύριο επιχείρημα της κατεστημένης επιστημονικής κοινότητας ήταν ότι ναι, όλα αυτά είναι ωραία στο θεωρητικό επίπεδο και ότι όλα αυτά τεκμηριώνονται απλώς με μαθηματικές συναρτήσεις, ή με συναρτήσεις πιθανοτήτων, αλλά όλα αυτά αφορούν τον μικρόκοσμο. Δηλαδή μπορεί να αφορούν την συμπεριφορά κάποιων ηλεκτρονίων, φωτονίων και εν γένει στοιχειωδών σωματιδίων αλλά στο μακρόκοσμο, δηλαδή σε επίπεδο φύσης, ανθρώπου, ζώων, ορυκτών κλπ, μας λένε ότι δεν έχουμε καμιά ένδειξη που να μαρτυρεί ότι μπορεί η συνείδηση να είναι κάτι παραπάνω από όσες λειτουργίες γίνονται μέσα στο μυαλό του καθενός.

Εδώ λοιπόν ήρθαν να προσφέρουν έναν καταλυτικό ρόλο ορισμένοι ερευνητές. Και θα αρχίσω από τον παλιότερο, χρονικά, ο οποίος είναι σήμερα 77-78 χρόνων.

Αναφέρομαι στον Μπάξτερ έναν ερευνητή που έχει γίνει γνωστός από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε παλιότερα και λέγεται «Η μυστική ζωή των φυτών» και είναι ένας πρωτοπόρος ερευνητής, ο οποίος έχει συσσωρεύσει μέχρι σήμερα αδιάσειστα στοιχεία, στοιχεία που ακόμα και  σε πρόσφατα συνέδρια, παρόλο που είχε συνασπιστεί εναντίον του ένας μεγάλος αριθμός της επιστημονικής κοινότητας, δεν κατόρθωσε να καταρρίψει και αποδέχτηκε ότι είναι πράγματι έτσι.

Τι στοιχεία;

Ότι τα φυτά και όχι μόνο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αισθάνονται, αντιλαμβάνονται συναισθήματα, σκέψεις και μάλιστα όχι μόνο αυτό, αλλά επικοινωνούν και μεταξύ τους ακαριαία –χωρίς να παίζει ρόλο δηλαδή η απόσταση που βρίσκεται μεταξύ τους – συγχρονιζόμενα μέσα από ένα ενιαίο πεδίο το οποίο επειδή δεν υπήρχε κάποια ονομασία μέχρι τότε, αναγκάστηκε ο Μπάξτερ να δώσει τον όρο του βιοσυντονισμού. Δηλαδή ότι τα ζώντα κύτταρα συντονίζονται μέσω κάποιου πεδίου μεταξύ τους.

Δεν χρειάζεται να σας αναφέρω ένα-ένα τα πειράματα τα οποία είναι άκρως εντυπωσιακά (μπορεί να τα βρει κανείς στο διαδίκτυο ανά πάσα στιγμή) όμως το σημαντικό είναι ότι εάν κάποιος επιτεθεί σε ένα φυτό είτε πρακτικά κόβοντάς του ένα φύλλο, είτε καίγοντας του ένα φύλλο με ένα σπίρτο, ή μ΄ ένα τσιγάρο, εκείνο που ανακάλυψε ο Μπάξτερ βάζοντας αισθητήρες στα φυτά είναι ότι «τρελαίνονταν» !

Δηλαδή όχι μόνο αντιλαμβάνονται αυτού του είδους τα ερεθίσματα αλλά πονάνε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά βάζοντας αισθητήρες σε αποστάσεις, ακόμα και σε πολύ μεγάλες αποστάσεις σε άλλα φυτά τα οποία είχαν βρεθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί με κάποιο αρχικό φυτό και έτσι είχαν συντονιστεί μεταξύ τους είδε ότι, ακόμα και χωρίζοντας τα και βάζοντάς τα χιλιόμετρα μακριά όταν γινόταν επίθεση σε ένα φυτό το άλλο που μπορεί να βρισκόταν πολλά χιλιόμετρα μακριά αντιδρούσε με παρόμοιο τρόπο, που σημαίνει ότι συντονιζόταν και γι΄ αυτό βγήκε και ο όρος βιο-συντονισμός ότι συντονίζεται και αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στο αδελφό φυτό.

Τα στοιχεία όμως δεν ήταν μόνο βάσει της πρακτικής επίθεσης, αλλά και της νοητικής. Εκείνο δηλαδή που ανακάλυψε ο Μπάξτερ στην πορεία ήταν ότι, όσες φορές του γεννήθηκε η σκέψη, αυθόρμητα, προσέξτε τη λέξη αυθόρμητα  να κάνει κακό στο φυτό αυτό αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο ακριβώς με όταν πράγματι επενέβαινε επάνω του. Το ίδιο και τα αδελφά φυτά σαν να υπήρχε ένα πεδίο βιο-συντονισμού όπου τα φυτά αντιλαμβάνονταν προθέσεις, αντιλαμβάνονταν σκέψεις και συναισθήματα.

Το πράγμα προχώρησε ακόμα παραπέρα στις έρευνες του Μπάξτερ και ανακάλυψε ότι, όταν οι σκέψεις δεν ήσαν αυθόρμητες, δηλαδή ήταν προκατασκευασμένες και έλεγες από πριν ότι τώρα θα δοκιμάσω να κάνω μια σκέψη να βλάψω αυτό το φυτό σε αυτήν την περίπτωση δεν αντιδρούσαν!

Πέρα όμως από τα φυτά, παρακινούμενος, ο Μπάξτερ έκανε πειράματα όχι μόνο με φυτά αλλά και με άλλες μορφές ζωής πιο χαμηλής μορφής.

Με γιαούρτια!

Μην σας κάνει εντύπωση αυτό. Όπως ξέρετε τα γιαούρτια περιέχουν μύκητες. Έριχνε λοιπόν μέσα στα γιαούρτια αντιβιοτικό και το γιαούρτι τρελαινόταν. Μέσα από τους αισθητήρες που είχε βάλει στο γιαούρτι πεταγόταν η ακίδα εκεί πάνω και αντιδρούσε με πανικό και όχι μόνο το συγκεκριμένο γιαούρτι, αλλά όπως σας είπα και άλλα αδελφά γιαούρτια που πρώτα ήσαν κοντά και είχαν συντονιστεί και μετά μπορεί να ήσαν σε αποστάσεις κτιρίων, ή χιλιομέτρων μακριά.

Αυτά τα πειράματα λοιπόν θεμελίωσαν ένα φαινόμενο το οποίο έχει μείνει γνωστό ακόμα σαν όρος «βιο-συντονισμός» ή φαινόμενο Μπάξτερ γιατί στην αρχή, οι  συνάδελφοί του θέλανε να τον κοροϊδέψουν και κάποτε που ανακοίνωσε αυτά τα πειράματα, σε ένα συνέδριο οι άλλοι για να γελάσουν το αποκάλεσαν «το φαινόμενο Μπάξτερ.»

Όταν όμως μετά δεν μπόρεσαν να καταρριφθούν όλα αυτά τα στοιχεία, καθιερώθηκε ως ένας δόκιμος όρος.

Πέρα όμως και από τα γιαούρτια, πάμε αλλού.

Έχουν γίνει πειράματα και με καθαρή, ανόργανη ύλη.

Προσέξτε το αυτό γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αν δηλαδή είχαμε δει ότι ορισμένα είδη ζώων όπως τα δελφίνια που έχουν γίνει πολλά πειράματα, ότι συντονίζονται, ή με τα αποδημητικά πτηνά, ή με τις μέλισσες, ή τα μυρμήγκια για το πώς διαθέτουν ένα επίπεδο συντονισμού μεταξύ τους και για το πώς ανταποκρίνονται γνωρίζοντας διαδρομές και αντιλαμβανόμενα συναισθήματα και όλα τα σχετικά.

Πέρα όμως από τα ζώα και τα φυτά υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία που δείχνουν, ότι και η ανόργανη ύλη συντονίζεται και ότι κατακρατεί και αντιδρά ανάλογα σε πληροφορίες, είτε αυτές είναι συναισθήματα, είτε σκέψεις, είτε διάφορα άλλα είδη από ερεθίσματα.

Πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα είναι ένας γιαπωνέζος, ο Μασσάρο Μότο, ο οποίος έχει κάνει μια σειρά από πειράματα με το νερό.

Συγκεκριμένα κρυστάλλωνε μέρη νερού και εξέπεμπε επάνω τους συγκεκριμένα συναισθήματα.

Εκείνο που αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας είναι, ότι, το σχήμα που έπαιρναν οι κρύσταλλοι του νερού ήταν χαρακτηριστικό των συναισθημάτων και των σκεπτομορφών οι οποίες ασκούνταν επάνω τους.

Π.χ όταν έλεγες στο νερό “σ΄ αγαπάω πολύ”, ή του έλεγες μια προσευχή, ή του εξέφραζες διάφορες θετικές σκέψεις, έβλεπες –και υπάρχουν πάρα πολλές φωτογραφίες τις οποίες τράβαγε με ειδικές κάμερες μεγέθυνσης στους κρυστάλλους του νερού- ότι σχημάτιζαν διάφορα υπέροχα σχήματα συμμετρικά, καθαρά, πανέμορφα, ενώ σε αντίθετες περιπτώσεις, όπου το νερό ήταν μολυσμένο, ή ασκούνταν πάνω στο νερό μολυσματικές σκέψεις, οι κρύσταλλοι του νερού έπαιρναν κάτι πολύ άσχημα και ασύμμετρα σχήματα.

Δεν είναι όμως πάλι μόνο αυτό.

Έχει προχωρήσει ακόμα πάρα πέρα μια ομάδα Ρώσων επιστημόνων.

Αυτά είναι πρόσφατα πειράματα, που θα σας αναφέρω τώρα.

Οι Ρώσοι αυτοί επιστήμονες εισήγαγαν μόριο dna – έφθασαν τόσο βαθιά- μέσα σε σωλήνα κενού και βομβαρδίζοντάς το με ακτίνες Χ μετά μετρούσαν κάνοντας φασματοσκοπική ανάλυση και μετρούσαν με τις αιχμές του φάσματος το υλικό του dna και κατέγραψαν το υλικό του dna.

To πάρα πολύ εντυπωσιακό το οποίο παραμένει ακόμα για την επιστημονική κοινότητα άλυτο είναι ότι, ενώ στη συνέχειa αφαίρεσαν από το σωλήνα κενού τα ίχνη dna και άρα ο σωλήνας κενού ήταν πράγματι κενός, δηλαδή αυτό που λέμε ούτε καν αέρας κοπανιστός αλλά πλήρες κενό, βομβαρδίζοντας τον πάλι με ακτίνες Χ, η φασματοσκοπική ανάλυση έβγαζε τις ίδιες αιχμές – προσέξτε – που έβγαζε όταν υπήρχε μέσα το υλικό του dna!

Από εκεί και πέρα καταρρίπτεται πλέον κάθε παραδοσιακή έννοια και αποδεικνύεται ότι το ίδιο το κενό –ούτε καν αέρας- σας επαναλαμβάνω κατακρατεί πληροφορία. Συγκρατεί πληροφορία!

Σ΄ αυτό προσθέστε και της ομοιοπαθητικής την συλλογιστική, η οποία έχει μπει κάτω από το μικροσκόπιο της επιστήμης και στο Παν/μιο του Στάμφορντ και έχουν βρεθεί αδιάσειστα στοιχεία ότι, αυτή η συγκεκριμένη αραίωση που γίνεται στην διαδικασία της ομοιοπαθητικής, ακόμα και αν φθάσει σε μηδενική περιεκτικότητα ιχνοστοιχείων, η συγκεκριμένη κάψουλα, ή το συγκεκριμένο δισκίο αναδεικνύει την ίδια πληροφορία, αναδεικνύει δηλαδή την πληροφορία της ουσίας, η οποία υπήρχε αρχικά και αραιώθηκε στην πορεία.

Έχει αποδειχτεί πλέον περίτρανα ότι δεν αποτελεί placebo, δηλαδή θέμα αυθυποβολής η ομοιοπαθητική, ούτε οι άλλες παρόμοιες θεραπείες, οι οποίες βασίζονται σε αυτήν ακριβώς την δυναμοποίηση και αποτύπωση της πληροφορίας.

Έρχονται λοιπόν πάνω σε όλα αυτά (φανταστείτε ότι και το κενό συγκρατεί πληροφορία) έρχεται ο Τζέιμς Λάβλογκ με την θεωρία της Γαίας και ο Ρούμπερτ Σελντρέικ με την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων. Και ο μεν Λάβλογκ εισάγει την έννοια μιας παν-συνείδησης του πλανήτη γη με την έννοια ότι, όλα τα αντικείμενα, ή όντα με την παραδοσιακή έννοια τα οποία υπάρχουν στον πλανήτη γη, δεν λειτουργούν αυτόνομα, αλλά όλα αποτελούν μονάδες συνείδησης ενός πολύ ευρύτερου σχηματισμού συνείδησης που δεν είναι άλλος από τη γαία, τη γη μας.

Ο Σελντρέικ το προχώρησε το πράγμα ακόμα πιο πολύ και σήμερα βρίσκεται στην αιχμή της έρευνας κάνοντας πειράματα που είναι ευρείας κλίμακας και μπορείτε και για αυτά να βρείτε πληροφορίες στο διαδίκτυο.

Αυτός τι κάνει;

Ξεκινώντας πρώτα από ανόργανα υλικά διαπίστωσε- γιατί ήταν βιολόγος, προτού αρχίσει να ασχολείται με όλα αυτά για την φύση της συνείδησης- ότι όταν κατασκεύαζε κάποιου είδους κρυστάλλους, ότι αυτοί  διέθεταν μνήμη.

Όταν δηλαδή ξεκινούσε και έπαιρνε στο εργαστήριο τα πρώτα υλικά για να κατασκευάσει ένα συνθετικό κρύσταλλο, την πρώτη φορά έκανε ένα χ χρονικό διάστημα για να τον κατασκευάσει. Τις επόμενες φορές όμως, ο χρόνος ήταν πολύ λιγότερος σαν να ήξεραν τα υλικά πώς να ταιριάξουν μεταξύ τους σχημάτιζαν τον κρύσταλλο πολύ νωρίτερα. Αυτό τον έκανε να παραξενευτεί και να σκεφθεί ότι ενδεχομένως στη φύση υπάρχει κάποια συλλογική μνήμη, κάποιο πεδίο στο οποίο συγκρατούνται όλες αυτές οι πληροφορίες και άρα, κάθε πράξη που επαναλαμβάνεται γίνεται πολύ πιο εύκολα από ότι την πρώτη φορά που χρειάζεται μια έξτρα ενέργεια, για να μπορέσει να λειτουργήσει.

Έτσι λοιπόν, ο Σελντρέικ προχώρησε σε πάρα πολλά πειράματα. Θα έχετε ακούσει για την ιστορία του 100ου πίθηκου, όπου διαπίστωσε ότι σε πολλά ζώα ακόμα κι αν είναι απομονωμένα μεταξύ τους, όταν μια ομάδα ζώων αποκτήσει μια δεξιότητα μέσα από εκπαίδευση τα υπόλοιπα ζώα της ίδια ράτσας, ακόμα κι όταν βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά, αποκτούν τις ίδιες ακριβώς δεξιότητες.

Το προχώρησε ακόμα περισσότερο με ανθρώπους και έκανε πάρα πολλές στατιστικές δίνοντας σε ομάδες ανθρώπων λυμένα σταυρόλεξα (σταυρόλεξα που τα είχαν ήδη λύσει από πριν) και σε άλλες ομάδες σταυρόλεξα που είχαν κατασκευαστεί μόλις εκείνη τη στιγμή. Απέδειξε με στατιστικούς δείκτες ότι, εκείνοι που παρέλαβαν σταυρόλεξα που είχαν λυθεί από άλλους πριν, καθόντουσαν να τα λύσουν με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και πολύ πιο σύντομα από τους άλλους, που παίρνανε τα σταυρόλεξα που μόλις είχαν κατασκευαστεί.

Άλλο πείραμα.

Έδωσε σε ομάδες πληθυσμών αυτά τα γιαπωνέζικα ποιηματάκια, τα χάι κου επίτηδες σε ομάδες πληθυσμών που δεν γνώριζαν γιαπωνέζικα, αλλά χώρισε σε τρεις κατηγορίες τα ποιήματα.

Στην πρώτη ομάδα έδωσε παραδοσιακά ποιήματα τα οποία είχαν μάθει γενιές από γιαπωνεζάκια, στην άλλη ομάδα ποιήματα που είχαν μόλις φτιαχτεί εκείνη τη στιγμή και στην τρίτη ομάδα ποιήματα αλαμπουρνέζικα, που να μοιάζουν με γιαπωνέζικα στην εκφώνηση, αλλά που δεν είχαν κανένα νόημα.

Πάλι οι στατιστικοί δείκτες έδωσαν μια συντριπτική υπεροχή ευκολίας αποστήθισης στην πρώτη ομάδα, που είχαν πάρει τα παραδοσιακά χάι κου. Αντίθετα η δεύτερη ομάδα καθυστέρησε ακόμα περισσότερο και η τρίτη με τα αλαμπουρνέζικα ακόμα περισσότερο, προσπαθώντας να παπαγαλίσει κάτι το οποίο δεν υπήρχε καν εκείνη τη στιγμή σαν γλώσσα.

Μέσα από όλα αυτά τα πειράματα του Σελντρέικ που όπως σας είπα εξακολουθεί να κάνει έρευνα αιχμής, θα δείτε ότι κάνει χιλιάδες πειράματα που μπορεί να συμμετέχει ο οποιοσδήποτε.

Π.χ. με το γνωστό παιχνιδάκι του από πίσω κοιτάγματος.

Προχωρεί κάποιος και εσύ τον βάζεις στο μάτι και λες για να δω αν τον κοιτάζω έντονα θα το αντιληφθεί να γυρίσει, να νιώσει κάτι;

Αυτό όμως το παιχνιδάκι που αποδεικνύει όμως μια εξ αποστάσεως αλληλεπίδραση υπαρκτή, η οποία δεν έχει σχέση με εγκεφαλικά κύματα, ούτε με τίποτα, αλλά προϋποθέτει ένα πεδίο μέσα από το οποίο να γίνονται αυτές οι αλληλεπιδράσεις, ο Σελντρέικ έπιασε και το έβαλε μέσα σε στατιστικά πλαίσια και έχει απαντήσει και έχει συμμετάσχει στα πειράματά του ένας πληθυσμός χιλιάδων ατόμων, μέσω του οποίου έχει αποδείξει αδιάσειστα την ύπαρξη του φαινομένου της πίσω ματιάς!

Έχει κάνει άλλα πειράματα αποδεικνύοντας και τεκμηριώνοντας στατιστικά πάλι το γνωστό σε όλους μας ότι αν αφήσεις ένα κατοικίδιο ζώο χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, βρίσκει το δρόμο και μπορεί να γυρίσει πίσω. Πράγμα που εξακολουθεί και παραμένει ανεξήγητο ακόμα για την επιστήμη.

Μέσα από όλα αυτά λοιπόν τα πειράματα ο Σελντρέικ θεμελίωσε την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων, η οποία θεωρείται από όλους τους πρωτοπόρους ερευνητές ότι κάπως συνοψίζει τα πράγματα και ότι είναι η πιο δόκιμη και η οποία με λίγα λόγια λέει τα εξής:

Πρώτον υπάρχει ένα πεδίο, το οποίο μορφο-γεννά. Δηλαδή είναι ένα πεδίο το οποίο σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει είναι εκείνο που γεννά τις υλικές μορφές. Είναι ένα πεδίο το οποίο διαποτίζει τα πάντα. Πρώτα σε αυτό δημιουργούνται κάποια ενεργειακά καλούπια και ανάλογα με τα καλούπια που σχηματίζει, ορίζει μετά γιατί είναι αυτό που ελέγχει και μεταφέρει τις πληροφορίες, ορίζει και δημιουργεί τα διάφορα υλικά σώματα.

Με αυτήν την έννοια τεκμηριώνεται μέσω ενός άλλου τρόπου επιστημονικότατου αυτή τη φορά, η παραδοσιακή άποψη περί του ότι ο κάθε άνθρωπος διαθέτει ένα ενεργειακό πεδίο που το λένε αύρα, ότι το ίδιο διαθέτουν και τα ζώα, ότι παρόμοιο διαθέτουν και τα άψυχα υλικά και ότι όλα αυτά κολυμπούν σε ένα ενιαίο ωκεανό ενέργειας μέσα από τον οποίον ανταλλάσσονται συναισθήματα, σκέψεις, ενέργειες, πληροφορίες και άρα ότι  μιλάμε για ένα αδιάσπαστο όλον μέσα στο οποίο, προσέξτε, οι αλληλεπιδράσεις είναι ανεξάρτητες του χρόνου, δηλαδή συμβαίνουν ακαριαία και ανεξάρτητες του τόπου, ανεξάρτητες της απόστασης.

Έτσι λοιπόν τα μορφογεννητικά πεδία –κατά κάποιον τρόπο- έρχονται να κουμπώσουν, να ταιριάξουν σε αυτήν την έννοια που υπήρχε από την αρχαιότητα περί αιθέρα την οποία οι φυσικοί στην περίοδο του Αϊνστάιν την απέρριψαν και προφανώς είναι ζήτημα χρόνου πότε θα επανέλθει πάλι δριμύτερη η συγκεκριμένη θεωρία. Διότι υπάρχει σωρεία πλέον πειραμάτων και αποδείξεων για την ύπαρξη ενός τέτοιου πεδίου το οποίο γεννά όλα τα υπόλοιπα.

Στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον όπως και στο Στάμφορντ έχουν ξεκινήσει από το 1960 ολόκληρες ομάδες διακεκριμένων επιστημόνων, οι οποίοι μελετούν τέτοιου είδους φαινόμενα.

Από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον ήδη τώρα συντελείται μια νέα έρευνα, η οποία ονομάζεται έρευνα νοοσφαιρικού θορύβου.

Θα μου πείτε τι είναι αυτό το πράγμα έτσι;

Η ουσία είναι ότι έχουν ανακαλύψει ότι, αυτός ο φυσικός θόρυβος, δηλαδή κάποια άτακτη ακτινοβολία, παράσιτα τα οποία υπάρχουν στη φύση και τα οποία μπορεί κανείς να τα συλλάβει με έναν ραδιοφωνικό δέκτη, γυρίζοντας όπου δεν υπάρχει σταθμός, ότι είναι ένα πολύ ευκολοεπηρέαστο υλικό αυτός ο θόρυβος, ο οποίος σχετίζεται πάρα πολύ με τις ψυχικές διαθέσεις των κατά τόπους ανθρώπων. Έτσι λοιπόν εγκαθιστώντας ένα δίκτυο σε ολόκληρο τον κόσμο καμιά 80ριά δεκτών θορύβου και συνδυάζοντας όλα τα στοιχεία που παίρνει, μέσω υπολογιστή, έχει αποδείξει ότι, πριν ή κατά την διάρκεια σημαντικών γεγονότων, είτε σημαντικών παγκοσμίως γεγονότων (όπως ήταν η επίθεση στους δίδυμους πύργους), είτε σημαντικών τοπικών γεγονότων, όπως η εκδήλωση σεισμών, αλλά όχι μόνο δυσάρεστων πραγμάτων, αλλά και ευχάριστων, όπως είναι η παραμονή της πρωτοχρονιάς, σε μεγάλες γιορτές, σ΄ αυτές τις περιπτώσεις επηρεάζεται άμεσα ο νοοσφαιρικός θόρυβος. Επηρεάζονται άμεσα οι ενδείξεις που στέλνουν στον κεντρικό υπολογιστή του Πρίνστον όλοι αυτοί οι δέκτες που είναι εγκαταστημένοι στα διάφορα σημεία του κόσμου.

Μάλιστα δεν είναι κι αυτό τυχαίο, έχει παρατηρηθεί ότι σε καταστάσεις αγωνίας ότι ο νοοσφαιρικός θόρυβος ανεβαίνει.

Δηλαδή τι ανεβαίνει;

Η αταξία, γιατί θόρυβος σημαίνει αταξία. Ενώ αντίθετα σε καταστάσεις χαράς έχει παρατηρηθεί ότι το επίπεδο του νοοσφαιρικού θορύβου κατεβαίνει, άρα εμφανίζεται περισσότερη οργάνωση, περισσότερη, αρμονία.

Έτσι λοιπόν σε συνδυασμό με την θεωρία των μορφογεννητικών πεδίων σήμερα έχει τεκμηριωθεί σχεδόν με απόλυτη σιγουριά η ύπαρξη αυτού του διαφορετικού πεδίου, που είτε αιθέρα το πούμε, είτε μορφογεννητικό πεδίο το πούμε, δεν έχει σημασία, το οποίο κατακρατά πληροφορίες, κατακρατά συναισθήματα, σκέψεις, προθέσεις και ορίζει με τις πληροφορίες αυτές τα υλικά πράγματα.

Εδώ λοιπόν για να ολοκληρώσουμε και σιγά-σιγά να έρθουμε και στην έννοια της συνείδησης.

Σύμφωνα με την κλασσική της έννοια η συνείδηση προέρχεται από το συν + ειδέναι που σημαίνει γνωρίζω, κατανοώ, με την έννοια της αντιληπτικότητας.  Δηλαδή ότι όταν μια δομή, ένα υλικό κάτι, έχει την ικανότητα της αντιληπτικότητας, δηλαδή έχει κάποιο μηχανισμό με τον οποίον να μπορεί να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον και τον εαυτόν της, τότε λέμε ότι αυτή η συγκεκριμένη μονάδα, αυτή η δομή διαθέτει συνείδηση.

Όλα αυτά λοιπόν που είπαμε, έρχονται να καταρρίψουν συθέμελα την έννοια της εγκεφαλικής συνείδησης, του ότι δήθεν μόνο εκείνοι οι οργανισμοί οι οποίοι διαθέτουν εγκέφαλο, ή νευρώνες, ή τέλος πάντων κάποιο είδος δικτύου νευρώνων μέσω των οποίων ανταλλάσσονται ηλεκτροχημικά σήματα, ότι μόνο αυτοί έχουν την ικανότητα της αντίληψης, άρα της συνείδησης και άρα, ότι η συνείδηση είναι γέννημα μόνο της εγκεφαλικής, ή μόνο της νευρωνικής λειτουργίας.

Αυτό πλέον πάει περίπατο και είναι ένα τεράστιο λάθος.

Εκείνο λοιπόν που αποδεικνύεται είναι ότι η συνείδηση δηλαδή η ικανότητα της αντιληπτικότητας, είναι μια ιδιότητα διάχυτη μέσα στην φύση, διάχυτη μέσα στο σύμπαν, δεν έχει καμιά σχέση με τον εγκέφαλο, ούτε καν με κύτταρα. Δηλαδή και η παραδοσιακή έννοια της ζωής, η οποία ήταν εστιασμένη στο επίπεδο του κυττάρου και αυτή αναθεωρείται.

Σήμερα λοιπόν η μοντέρνα άποψη η οποία σίγουρα θα είναι η επικρατούσα άποψη στο εγγύς μέλλον, είναι ότι συνείδηση διαθέτει όλο το σύμπαν με ακλόνητη βεβαιότητα, ξεκινώντας από το επίπεδο του κενού και επεκτεινόμενη  στα σωματίδια, στην ανόργανη ύλη, στα μόρια στους κυτταρικούς οργανισμούς και στους πιο σύνθετους οργανισμούς όπως είναι τα ζώα, τα φυτά και οι άνθρωποι.

Και ότι επίσης αυτό που αντιλαμβάνεται από το ίδιο το κενό μέχρι το κάθε μόριο, ο κάθε οργανισμός δεν είναι κάτι στατικό, δεν είναι κάτι που είναι εγκλωβισμένο και παραμένει μόνο σε αυτήν την μονάδα συνείδησης. Είναι κάτι το οποίο συντονίζεται και το βίωμά του, την εμπειρία του την εκθέτει και την ανταλλάσσει με το όλον γύρω του. Γι αυτό λέμε ότι αυτές οι αλληλεπιδράσεις είναι μη τοπικές, μη χωρικές. Δηλαδή κάθε τι που βιώνω εγώ και ο καθένας από μας εδώ, σε ένα επίπεδο το οποίο είναι ασυνείδητο προς το παρόν για μας, το μοιραζόμαστε ακαριαία, με τα πάντα γύρω μας χωρίς να χρειαζόμαστε κανένα χρονικό διάστημα.

Με αυτήν την έννοια λοιπόν τα πάντα είναι ένας τεράστιος ωκεανός συνείδησης και οδηγούμαστε στο παλαιό ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ. Με την κυριολεκτική πλέον έννοια, ότι δηλαδή ο παράγοντας  της συνείδησης είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών

Στην έννοια της συνειδητότητας καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η συνείδηση, αν την αποκόψουμε από την ολότητά της, αλλά την δούμε πλέον να εστιάζεται σε συγκεκριμένα πλέον άτομα, ανθρώπους, μονάδες συνείδησης, τότε εκ των πραγμάτων σπάζοντας αυτήν την ολότητα και λειτουργώντας χωριστικά θα δούμε, θα διαβαθμίσουμε κάποιες ποιότητες συνείδησης.

Έτσι, με τα ανθρώπινα κριτήρια, λέμε ότι ένα φυτό έχει πιο προηγμένη συνείδηση από την συνείδηση που διαθέτει ένας κρύσταλλος, ένα ζώο πιο προηγμένη συνείδηση από αυτή που διαθέτει ένα φυτό και πάει λέγοντας.

Αυτού του είδους η διάκριση διαβαθμίζει και την έννοια της συνειδητότητας, δηλαδή, ότι όσο πιο προηγμένη συνείδηση έχει κάτι στα δικά μας τα μάτια που λειτουργούν εκτός ενότητας, εκτός ολότητας, όσο πιο προηγμένη συνείδηση εμφανίζει μια δομή, λέμε ότι, άρα διακατέχεται από υψηλότερη συνειδητότητα, θεωρώντας ότι, άρα, υπάρχει μια εξελικτική κλίμακα μέσα στον ωκεανό της συνείδησης που δίνει την δυνατότητα σε κάποιες μονάδες συνείδησης, σε κάποια όντα σιγά- σιγά να εξελίσσονται συσσωρεύοντας εμπειρία και έτσι να διαμορφώνουν μια υψηλότερη συνειδητότητα.

Αυτό είναι ένα τελευταίο συμπέρασμα, το οποίο επίσης επαληθεύει κάποιες εξελικτικές θεωρίες και δοξασίες που ξεκινούν από την αρχαιότητα, ότι υπάρχει δηλαδή ένα σχέδιο ας πούμε εξέλιξης όλων των όντων και όχι μόνο των όντων με την έννοια που τα αισθανόμαστε οι περισσότεροι, που όταν λέμε όντα εννοούμε μόνο τα ζώα και τους ανθρώπους, αλλά μιλάμε για όλα, αυτές τις αισθανόμενες μονάδες συνείδησης, όπου όπως είπαμε υπάρχει ένα σχέδιο μέσα από την συσσώρευση εμπειρίας να εξελίσσεται πλέον και ο παράγοντας συνειδητότητα, δηλαδή να έχουμε μορφές αναβαθμισμένης συνείδησης όπου, προσέξτε, επειδή όλα επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σ΄ αυτό ευρύτερο πλαίσιο ακόμα και όταν ένας άνθρωπος ανεβάζει την συνειδητότητά του, στην ουσία λειτουργεί για το σύνολο. Στην ουσία δηλαδή αυτές τις αναβαθμισμένες ποιότητες που κατακτά ο καθένας μας, είτε το γνωρίζει, είτε όχι, τις μοιράζεται με το σύνολο και άρα μέσα από τη δική του πορεία λειτουργεί λυτρωτικά και για το όλον!

Αυτήν λοιπόν είναι η πιο ψηλή έννοια την οποία διαθέτουμε σε σχέση με την συνειδητότητα ότι, εξελίσσομαι, ανελίσσομαι, προχωρώ και μέσα από την ποιοτική αναβάθμιση της συνείδησής μου και άρα την κατάκτηση ενός υψηλότερου επίπεδου συνειδητότητας λειτουργώ λυτρωτικά και για το σύνολο, διότι ακριβώς αυτό το «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» πεδίο συνείδησης, χρησιμοποιεί εμένα και τον καθένα από μας σ΄ αυτήν την αέναη πορεία αυτο-εξέλιξής του και ποιοτικής του ανέλιξης.

Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε, εν κατακλείδι, ότι, κανένας δεν είναι μόνος του, πρώτον, ότι όσο κι αν η ψευδαίσθηση αυτή της υλικής πραγματικότητας μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε μια σταγόνα απομονωμένη από τον ωκεανό, ωστόσο δεν είναι έτσι, είμαστε μια σταγόνα σε πλήρη επαφή και επικοινωνία με τον ωκεανό και μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο της ενότητας, μην νομίζετε ότι, κάτι που κατακτά ο καθένας από μας πηγαίνει χαμένο, ή ότι είναι άνευ αντικρίσματος.

Κάθε τι που κατακτά ο καθένας από μας έχει ένα τεράστιο αντίκρισμα όχι μόνο για τον εαυτόν του, αλλά και για το σύνολο της δημιουργίας.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Πέρα από το κραχ, και πέρα από τις μετοχές που πέφτουν, πέρα από τα σπίτια που κατάσχωνται και πέρα από τα τρόφιμα που ακριβαίνουν, πέρα από την Ουάσιγκτων και πέρα από τη Μόσχα, πέρα απ την καθημερινότητα και πέρα απ ότι φαίνεται, υπάρχει η αγάπη.

Παρακάτω η σχετική ομιλία έτσι όπως εκφωνήθηκε πριν από έναν ακόμα Οραματισμό για την Ελλάδα:

Χωρίς να διακατεχόμαστε από κανένα είδος εθνικισμού είμαστε εδώ για να περιφρουρήσουμε τη χώρα μας και κυρίως να την αναπτύξουμε πνευματικά, καλλιεργώντας κάποιες θετικές σκεπτομορφές, κάποιες θετικές δηλ. εκπομπές, σκέψεων, ιδεών, συναισθημάτων και ενέργειας, προκειμένου να επηρεάσουμε προς το καλύτερο, προς μια πνευματική εξέλιξη, προς μια πνευματική ανάταση τους πολίτες αυτής της χώρας, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

Τώρα βέβαια θα έχετε δει όσοι έχετε παρακολουθήσει την πορεία των οραματισμών ότι, συχνά συμβαίνουν συγχρονικότητες, από την άποψη πως κάθε φορά σχεδόν που συναντιόμαστε τυχαίνει να έχει σημαδευτεί από κάποιο σημαντικό γεγονός, είτε είναι στα ελληνικά πράγματα, είτε είναι διεθνώς.

 

Αγάπη ατομική και συμπαντική.

 

Πραγματικά είναι κάτι που μας χρειάζεται πολύ στις μέρες μας.

Ας δούμε όμως για να μπούμε στο θέμα μας, τι είναι αγάπη.

Γιατί να μιλάμε για κάτι, να μπορούμε να το νιώσουμε και να το αναπαράγουμε στη ζωή μας, θα πρέπει να είμαστε και κάπως σαφείς για το τι εννοούμε. Είναι γεγονός λοιπόν ότι είναι ένας όρος τον οποίο, θα συμφωνείτε όλοι, μέσα από την καθημερινότητά μας ότι τον βλέπουμε παραμορφωμένο, διαστρεβλωμένο και παρεξηγημένο. Και αυτό γιατί ενώ η αγάπη είναι κάτι το αντικειμενικό, μια παγκόσμια σταθερά, ο καθένας το προσαρμόζει στα δικά του στενά εγωιστικά πλαίσια. Έτσι λοιπόν θα πούμε τι δεν είναι η αγάπη.

Κοιτάμε λοιπόν τον άλλο στα μάτια και του λέμε “σ’ αγαπάω” και από μέσα μας εννοούμε ότι “μ’ αρέσεις”, λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “σε θέλω σεξουαλικά”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “φοβάμαι να μείνω μόνος μου, μη μ’ αφήσεις”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και εννοούμε ότι “σ’ έχω συνηθίσει με τα χρόνια”. Λέμε “σ’ αγαπάω” και είναι σαν να του λέμε “σ’ αγαπώ γιατί με συντηρείς”, ή “σ’ ευχαριστώ γιατί είσαι κορόιδο και βολεύομαι”.

Η χρήση λοιπόν της αγάπης έχει πάρα πολλούς όρους, που μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε για την έννοια της φυλετικής ή της ταξικής αγάπης αλλά όλοι αυτοί οι όροι είναι όροι διαχωρισμών και άρα εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι αγάπη, γιατί η αγάπη όπως είπαμε είναι μια συμπαντική σταθερά.

Από τη στιγμή λοιπόν που θα αποκόψεις κάποια πρόσωπα, κάποιες ομάδες, κάποια έθνη, κάποιες φυλές και θα στρέψεις την αγάπη σου προς τα εκεί, εξ ορισμού δεν είναι αγάπη, είναι συμφέρον.

Ας απεγκλωβιστούμε λοιπόν από τα όρια τα οποία θέτει το εγώ μας, με βάση την οικειότητα που αισθάνεται, ή με βάση το συμφέρον του για να δούμε πώς θα μπορούσε να προσεγγιστεί αυτή η έννοια σε κάποια πλαίσια, τα οποία κατά τη γνώμη μας είναι πολύ πιο αληθινά και πολύ πιο ειλικρινή.

Θα λέγαμε λοιπόν ότι η αγάπη είναι ένα τρίπτυχο που σχετίζεται τόσο με το πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, αλλά σχετίζεται τόσο με τη διάνοιά μας όσο και με την ψυχή μας, όσο και με τις πράξεις μας, με τη συμπεριφορά μας.

 

1.  Ξεκινάμε λοιπόν από το πρώτο σκέλος και τολμώ να πω ότι αγάπη σημαίνει το να αναγνωρίζω μέσα σε όλους και σε όλα την κοινή μας προέλευση και την κοινή βαθύτερη συμπαντική ουσία η οποία ενυπάρχει μέσα σε όλους και σε όλα.

Δεν μπορώ λοιπόν να μιλήσω για αγάπη εάν δεν αναγνωρίζω αυτό το στοιχείο.

 

Ξέρουμε πολύ καλά ακόμα και από την πορεία της επιστήμης ότι όλα υποτίθεται ότι ξεκίνησαν από ένα κοινό κέντρο, ότι παντού υπήρχε μια Αρχή, ξέρουμε όμως και από όλες τις πνευματικές παραδόσεις κάτι το οποίο καλούμαστε βέβαια να βιώσουμε, είναι ότι μέσα στον καθένα μας υπάρχει μια κοινή θεϊκή ουσία, πάνω από την οποία σιγά-σιγά χτίστηκαν οι διαφοροποιήσεις οι οποίες μας κάνουν αυτή τη στιγμή φαινομενικά διαφορετικούς.

Έτσι λοιπόν για να μπορέσω να αγαπήσω πρέπει να συνειδητοποιήσω σιγά-σιγά αυτή την κοινή προέλευση, αυτή την κοινή ουσία, αυτό τον κοινό σκοπό της δημιουργίας. Και αυτό μου χαρίζει κάτι πάρα πολύ σημαντικό το οποίο όσο και αν σας φαίνεται οξύμωρο ιδού ποιο είναι. Μου χαρίζει να αγαπήσω και να αναγνωρίσω τη μοναδικότητα της ύπαρξής μου μέσα σε ένα ενιαίο αδιάσπαστο σύνολο.

Έτσι λοιπόν κανένας δεν μπορεί να βιώσει τη μοναδικότητα της ύπαρξής του και να αποκτήσει έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή του έναν ανώτερο δρόμο, εάν δεν βιώσει τη μοναδικότητά του μέσα από την παραδοχή και την αναγνώριση του κοινού στοιχείου και της κοινής προέλευσης των πάντων.

 

Λένε ότι υπάρχουν δύο νόμοι. α) Ο νόμος της ομοιότητας και β) της ανομοιότητας, της διαφοροποίησης. Στην ουσία είναι ένα και αφορά αυτό που μόλις προηγουμένως σας είπα. Όλα τα δέντρα έχουν κάτι κοινό. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι κοινό. Κάθε κατηγορίας ον έχει κάτι κοινό, κάθε δέντρο όμως διαφέρει από το διπλανό του, κάθε άνθρωπος διαφέρει από το διπλανό του.

Αν λοιπόν θέλουμε να το δούμε και να δούμε τη δημιουργία από τη σκοπιά της ενότητας, τότε εστιάζουμε στην κοινή ρίζα, στην κοινή προέλευση, στο κοινό στοιχείο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκαν τα πάντα. Η διαφορά της ανάπτυξης που είναι και το μεγαλείο της δημιουργίας, διότι αν δεν υπήρχε διαφοροποίηση, όπως καταλαβαίνετε δεν θα υπήρχε και εκδήλωση, δεν θα υπήρχε εκδηλωμένος κόσμος δεν θα υπήρχε δημιουργία. Το μεγαλείο λοιπόν της δημιουργίας είναι ότι με βάση αυτή την ομοιότητα, πάνω στην οποία στηρίζεται η έννοια και ο νόμος της αγάπης δημιουργεί και τη μοναδικότητα, και δεν μπορεί να λειτουργήσει το ένα χωρίς το άλλο. Για να υπηρετείς το σύνολο πρέπει να έχεις αναγνωρίσει τη μοναδικότητα της ύπαρξής σου, και να έχεις βρει τον ανώτερο δρόμο σου, και για να μπορεί το σύνολο επίσης να εξελιχθεί, στηρίζεται σε μοναδικά όντα, τα οποία θα πρέπει να έχουν μάθει να τιμούν και το σύνολο και τη μοναδικότητα της ύπαρξής τους. Έτσι μόνο αποκτούμε μέσω της αγάπης τη γνώση του σκοπού μας, του ανώτερου δρόμου μας.

2. Πάμε στο δεύτερο στοιχείο το οποίο δεν είναι τόσο πολύ νοητικό αλλά σχετίζεται περισσότερο με το πώς βιώνουμε ψυχικά τα πράγματα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι πέρα απ’ αυτή την κοινή ουσία που αναφέραμε, υπάρχει κάτι άλλο, κάπως από αυτή την κοινή ουσία που ξεκίνησαν όλα αναπτύσσεται ένας εκδηλωμένος κόσμος με τις διαφοροποιήσεις ότι αυτό το σύνολο θα πρέπει να κρατιέται σε αρμονία και σε ισορροπία. Δεν μπορεί δηλ. κάθε μοναδικότητα να τραβάει το δικό της δρόμο τυφλά, αδιαφορώντας για το υπόλοιπο της ύπαρξης.

 

 Έτσι λοιπόν μέσα από την αναγνώριση αυτής της ανάγκης για αρμονία, ισορροπία και συνοχή του όλου, υπάρχει ο Νόμος, με το ν κεφαλαίο του οποίου οι προεκτάσεις απαντιούνται και στους φυσικούς νόμους που βλέπουμε στο υλικό μας σύμπαν.

 

Αυτή λοιπόν η ισορροπία στο φυσικό σύμπαν το οποίο το κρατάμε σε συνοχή είναι απόρροια της αγάπης, είναι η ύπαρξη της αγάπης. Γι αυτό και η παντελική παράδοση π. χ. της Ορθοδοξίας, θα ακούσετε αγιορείτες μοναχούς, να λένε ότι τα πάντα είναι αγάπη, όλος ο κόσμος είναι αγάπη, ο κόσμος κρατιέται σε λειτουργία λόγω της αγάπης. Μας παραπέμπει και στην έννοια της φιλότητας, ο Αριστοτέλης.

 

Η ουσία είναι όμως ότι για να το συλλάβουμε πρακτικά, όταν μιλάμε για ισορροπία εννοούμε ότι την μοναδικότητά μου και το κάθε ον, από τις μεγάλες πνευματικές οντότητες, μέχρι την πέτρα θα πρέπει να είναι ο καθένας σωστά βαλμένος, σωστά τοποθετημένος, σε σχέση με τον εαυτό του, και με το όλον. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση όπως με την αναγνώριση της βαθύτερης ουσίας και το σεβασμό της μοναδικότητας, ο καθένας αποκτά σκοπό, δηλ. έναν ανώτερο δρόμο, έτσι και στο δεύτερο σκέλος, εκείνος ο οποίος έχει τοποθετήσει σωστά με βάση το νόμο, τον εαυτό του, σε σχέση με το όλον αποκτά ευδαιμονία. Γι αυτό και θα έχετε παρατηρήσει πολλές φορές ότι όταν κάποιος άνθρωπος λεει ότι «είμαι ευτυχισμένος στη ζωή μου», πράγμα που δεν κρατάει όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, συνεχώς, αλλά κάποιες στιγμές, περίοδοι της ζωής μας που λεω είμαι ευτυχισμένος ή νιώθω μια πληρότητα, θα δείτε ότι αυτή η πληρότητα ή η ευτυχία πού οφείλεται, ότι σ’ εκείνη την περίοδο δεν αισθάνεται ούτε αδικών, ούτε αδικημένος, Είναι η ζωή του έτσι, ώστε είναι σωστά τοποθετημένος στις σχέσεις του με το όλον. Δεν έχει ρίξει ούτε τον εαυτό του δηλ. τη μοναδικότητά του, για να αισθάνεται παραπονούμενος, αδικημένος, δεν έχει ρίξει ούτε τους άλλους, δεν δρα σε βάρος του συνόλου και έτσι δεν έχει σκληρότητα απέναντι στους άλλους, δεν δείχνει εκμετάλλευση, υπάρχει μια σωστή ισορροπία.

Αυτή τη σχέση της ευδαιμονίας, μπορούμε να τη συναντήσουμε ως απόρροια της αγάπης σ’ οποιαδήποτε δομή, δηλ. λέμε «τα έχω καλά με τον εαυτό μου», που σημαίνει ότι σέβομαι όλα τα μικρά εγώ που έχω μέσα μου και δεν είναι κανένα παραπονεμένο. Είναι σωστά τοποθετημένα, σωστά βαλμένα μέσα μου. Η ευτυχισμένη ας πούμε οικογένεια, ο ευτυχισμένος εργασιακός χώρος, η ευτυχισμένη πόλη, η ευτυχισμένη κοινωνία, σε όποια δομή και αν το θέσουμε θα δείτε ότι στη ρίζα, κάτω στην πράξη, αγάπη σημαίνει ορθές σχέσεις. Όχι μόνο ανθρώπινες αλλά όπως είπαμε μεταξύ της μοναδικότητας του καθενός, η οποία πρέπει να είναι απόλυτα σεβαστή και μεταξύ των άλλων .

 

3. Πάμε τώρα στο τρίτο σκέλος, σ’ αυτή την προσέγγιση της αγάπης που σχετίζεται με το τι κάνω.

Έχω αναγνωρίσει ότι όλα είναι ένα, έχω αναγνωρίσει ότι δεν πρέπει να βλέπω τους άλλους σαν εχθρούς, ή σαν κάτι παρακατιανό, ή σαν κάτι ανώτερο και όλοι έχουμε μια κοινή ουσία, έχω αναγνωρίσει τη μοναδικότητα του εαυτού μου, άρα αγαπάω και τον εαυτό μου, ξέρω ότι μέσα απ’ αυτή τη μοναδικότητα μπορώ να προσφέρω, έχω κανονίσει και με βάση αυτήν την αναγνώριση να είμαι σωστά όπως είπαμε τοποθετημένος μέσα στο Νόμο, να μην προκαλώ δυσαρμονία στη σχέση μου με τους άλλους, αλλά κάτι πρέπει να αποδώσω στη ζωή, έχω κάποιες δραστηριότητες.

 

Εδώ λοιπόν στην πράξη, στη συμπεριφορά μου για να εκπληρώσω τον ανώτερο δρόμο μου και το σκοπό μου, είναι πώς δρω λοιπόν στα πλαίσια του Νόμου και της Αρμονίας.

Άρα συνοψίζοντας, όταν μιλάμε για αγάπη δεν είναι κάτι θεωρητικό αλλά περιλαμβάνει α) το να βλέπω την κοινή ουσία των πραγμάτων μέσα στα πάντα, β) το να σέβομαι τη μοναδικότητά μου, να την τοποθετώ ορθά σε ισορροπία με το όλον και γ) να πράττω σε αρμονία με το όλον, έτσι ώστε να εκπληρώσω τον εξελικτικό μου σκοπό, τον ανώτερο δρόμο μου.

 

Αυτά σημαίνουν αγάπη.

 

Για να το προσγειώσουμε λιγάκι, θα ήθελα να πω δυο λόγια και πως μπορούν να μπουν αυτά σε ατομικό και σε πλανητικό επίπεδο που αναφέραμε. Κάτι και ιδίως για το δεύτερο είναι πολύ απαραίτητο στις μέρες μας.

 

Σε ατομικό επίπεδο το να βλέπω την κοινή ουσία όπως είπαμε μέσα σε όλους σημαίνει αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι γι αυτό που είναι. Να μην επιχειρώ παίζοντας εξουσιαστικά παιχνίδια να τους βάλω στη δική μου την άποψη, στη δική μου τη θέση, να τους εξαναγκάζω, αλλά να σέβομαι λοιπόν τη μοναδικότητά τους. Αυτό σημαίνει όχι κριτική αλλά αποδοχή, όχι εξαναγκασμός, όχι παιχνίδια εξουσίας.

 

Σε σχέση με τον εαυτό μου και τους άλλους χρειάζεται να αναπτύξω μια καλή ισορροπία μεταξύ του λεγόμενου δίπολου, έλεος και αυστηρότητα δηλ. για να βιώσω σε επίπεδο ευδαιμονίας την αγάπη, θα πρέπει τόσο να αγαπώ τον εαυτό μου όσο και να τον περιφρουρώ, να περιφρουρώ τη μοναδικότητά μου, αλλά να μην τον υπερτονίζω τόσο πολύ σε σημείο, ώστε να διαταράσσω τις σχέσεις μου με τους άλλους και να τους φέρομαι σκληρά.

 

Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της ισορροπίας, το δεύτερο σκέλος της ισορροπίας να μην υποβιβάζω τον εαυτό μου, να μην τον ρίχνω, βοηθώντας αδιάκριτα τον οποιοδήποτε, γιατί τότε πάλι δεν σέβομαι τη μοναδικότητά μου και αυτό που μπορώ να προσφέρω στην εξέλιξη. Θα το λέγαμε δηλ. λαϊκά δεν θα πρέπει να είμαστε ούτε δυνάστες ούτε κορόιδα, κάτι το οποίο έδειξαν με τη ζωή τους πάρα πολλοί πνευματικοί δάσκαλοι. Όμως η ισορροπία και η έννοια της αρμονίας όπως την προσδιορίζει η αγάπη σε σχέση με τους άλλους είναι αυτό το ακραίο πράγμα, ούτε κορόιδο, ούτε δυνάστης. Αγαπώ τον εαυτό μου, αγαπώ τους άλλους σημαίνει βρίσκω αυτές τις σωστές ισορροπίες.

Και όσον αφορά στο τι κάνω, δηλ. στην πράξη, εφαρμόζω και προχωράω στον ανώτερο δρόμο μου σημαίνει το να ζω μια δημιουργική ζωή με αβλάβεια, εγκράτεια και προσφορά.

Γιατί δημιουργική ζωή;

Γιατί εκείνος που δεν πράττει αυτόματα δεν αγαπά. Εφόσον είπαμε ότι αγάπη σημαίνει αναγνώριση του σκοπού, για κάποιο λόγο είμαι εδώ και σημαίνει και σωστές σχέσεις με το όλον αυτό σημαίνει ότι ως μοναδικό ον, έχω να δώσω και κάτι μοναδικό. Εάν αυτό το πράγμα δεν το κάνω, είναι σαν να δίνω ένα μήνυμα στην εξέλιξη, στο σχέδιο ότι εγώ παραμένω αδρανής και άρα το εξελικτικό σχέδιο θα πρέπει να με βγάλει από τη μέση, θα πρέπει να πάω για ανακύκλωση. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε μια δημιουργική ζωή, ότι αυτό που πρέπει να προσφέρουμε, αυτό που έχουμε να προσφέρουμε, να τολμάμε και να το κάνουμε στην πράξη, να το εφαρμόζουμε στην πράξη.

Με ποιους όρους;

Με όρους αβλάβειας και εγκράτειας, να μην είμαστε αδηφάγοι, έτσι ώστε να μη διαταράσσεται η σχέση μας με το όλον και με προσφορά.

 

Προσφορά τι σημαίνει;

 

Προσφορά σημαίνει επιστροφή της πλεονάζουσας ενέργειας την οποία έχω μαζέψει από το όλον.

Γι αυτό λοιπόν στα πλαίσια αυτής της ισορροπίας, προσφορά δεν σημαίνει και θα το έχετε δει επίσης όλοι σας, προσφορά και αγάπη δεν σημαίνει δίνω μέχρι να εξαντληθώ και να μην έχω τίποτα να δώσω σα στημένη λεμονόκουπα. Σημαίνει πως καθώς βαδίζω  σε μια δημιουργική ζωή την πλεονάζουσα ενέργεια που διαθέτω την επιστρέφω στο όλον εν είδει προσφοράς. Το να αναγνωρίζω λοιπόν την κοινή ουσία, την κοινή προέλευση, τον κοινό σκοπό σε όλους, αποκλείει όπως καταλαβαίνετε κάθε έννοια ρατσισμού, εθνικισμού ή φυλετικού μίσους.

Σε επίπεδο ανθρωπότητας λοιπόν είναι ένας πολύ σημαντικός στόχος να συνειδητοποιήσουμε ως πολίτες όλων των κρατών.

Ως πότε θα υπάρχουν κράτη;

Κάθε θεωρία περί κατωτερότητας φυλών, ή περί ανάγκης εξόντωσης κάποιων φυλών και κάποιων θρησκειών ή κάποιων εθνών ελπίζω να εκλείψει μια για πάντα, από τη στιγμή που αποτελεί μίασμα αυτή τη στιγμή στην ανθρωπότητα, είναι μια πολύ άσχημη αρρώστια, ένα δηλητήριο.

Επίσης σημαίνει η πορεία της ενοποίησης και όχι της παγκοσμιοποίησης, για να μην παρεξηγηθούμε, είναι κάτι χωρίς επιστροφή. Δηλαδή η εξέλιξη της ανθρωπότητας βαδίζει στην ενοποίηση και αυτό σημαίνει αμείλικτος νόμος, στα πλαίσια της λειτουργίας της αγάπης.

Επειδή όμως, όπως αναφέραμε και πριν, η ενότητα βασίζεται και στην σωστή ισορροπία μεταξύ των μονάδων που την αποτελούν, αυτού του είδους η ενοποίηση δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση με την ισοπεδωτική οικονομική παγκοσμιοποίηση που επιχειρείται αυτή τη στιγμή.

Σημαίνει λοιπόν ότι θα πρέπει η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα κάθε πολίτη, κάθε έθνους και κάθε κράτους θα πρέπει να τιμάται, να ενισχύεται ώστε να της δίνεται η ευκαιρία, προσφέροντας στο σύνολο να συμβάλει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και της ανθρώπινης φυλής.

 

Αν λοιπόν αυτά τα τρία πλάνα, η έννοια της αγάπης σε πλανητικό επίπεδο, είναι ότι αγαπάω τους πάντες, δεν τρέφω μίσος, ή αισθήματα κατωτερότητας απέναντι σε κανέναν, ούτε σε χρώματα ανθρώπων, ούτε σε κράτη, ούτε σε θρησκείες, τους αγαπάω όλους, ενώνομαι μαζί τους, σε ένα ενιαίο πλαίσιο, το οποίο όμως μου διασφαλίζει τη διατήρηση της μοναδικότητάς μου, όχι για κανένα άλλο λόγο, όχι επειδή είμαι εγωιστής.

Γι αυτό κάνουμε και τον οραματισμό για την Ελλάδα, όχι επειδή είμαστε εγωιστές και λέμε Ελλάδα Ουμπεράλες, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι περιφρουρώντας τη μοναδικότητά μας, έχουμε να προσφέρουμε κάτι σημαντικό, όπως έχει να προσφέρει και ο κάθε λαός.

Αν δηλ. μας αποκόψουν, μας ευνουχίσουν, αυτό το οποίο είναι τα χαρακτηριστικά του Έλληνα σήμερα, δεν θα μπορέσει ο καθένας από μας να συμβάλει σωστά στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Θα το έχετε δει ότι όπου υπάρχει ισοπέδωση, δεν υπάρχει δημιουργία, είναι η επικράτηση του νόμου της εντροπίας, όλα είναι ίδια, δεν μπορεί να υπάρχει ανταλλαγή ενέργειας.

Η ανταλλαγή ενέργειας βασίζεται στη διαφορά. Έστω κι αν το υπόστρωμα είναι κοινό.

Άρα για να μπορέσει λοιπόν να προσφέρει ο Έλληνας, δεν μπορεί και δεν πρέπει ούτε σαν τον Αμερικάνο, ούτε σαν τον Κινέζο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον βλέπουμε με μισό μάτι, τον διαφορετικό από μας, ίσα-ίσα πρέπει να τον αγαπάμε γιατί και αυτός με τη δική του ιδιαιτερότητα και μοναδικότητά του συμβάλει στην ανάπτυξη του όλου. Βλέπετε λοιπόν ότι είναι κάτι πάρα πολύ απλό, το οποίο όμως θα έλεγα ότι από κάποια σκοτεινή ιεραρχία, πόσο διαστρεβλώνεται και πόσο καταπολεμείται στις μέρες μας, πόσο καλλιεργείται το μίσος και ο φανατισμός, σε πάρα πολλές διαστάσεις και πόση δουλειά έχουμε ακόμα για να γίνουν αυτά κατανοητά σε πλανητικό επίπεδο.

 

 Όταν λοιπόν θα έρθει η στιγμή, και πρέπει να έρθει, όπου θα ενοποιηθεί ο κόσμος αλλά όπως είπαμε μέσα από μια ένωση σωστών σχέσεων, η οποία θα σέβεται τη μοναδικότητα του καθενός παράγοντα, από τον απλό πολίτη, μέχρι ολόκληρα κράτη. Θα πρέπει επίσης να αλλάξει ριζικά και η συμπεριφορά μας, η δράση μας, σε σχέση με το όλον. Όπως είπαμε ότι σε επίπεδο ανθρώπου θα πρέπει να ζούμε μια δημιουργική ζωή, αλλά με αβλάβεια, εγκράτεια και προσφορά, το ίδιο πρέπει να γίνει και σε πλανητικό επίπεδο.

 

Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι θέλουμε, δε θέλουμε πάλι, δεν μπορούμε να πάμε σ’ ένα μοντέλο μη ανάπτυξης. Πρέπει να απαλλαγούμε από το ρομαντισμό, ότι η εποχή των σπηλαίων ήταν η πιο καλή εποχή για την ανθρωπότητα.

Η ανθρωπότητα θα εξελίσσεται, οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν. Γι αυτό για να το πω πάλι απλά, θα πρέπει μάλλον να το πάρουμε απόφαση ότι η ανάπτυξη και η δημιουργικότητα, μάλλον θα βαδίσει «δυτικά».

 

Το θέμα όμως είναι άλλο, ότι η Δύση μπορεί να έχει επιδείξει μια δημιουργικότητα, πάνω στην παραγωγικότητα, την ανάπτυξη της τεχνολογίας και τα σχετικά.

 

Της λείπει όμως σε τραγικό βαθμό, η έννοια της ισορροπίας όπως είπαμε με τους υπόλοιπους και με το όλον.

 

 Έτσι λοιπόν αν η ανάπτυξη δεν περιλαμβάνει τα στοιχεία της αρμονίας με το περιβάλλον και της προσφοράς έναντι των υπολειπόμενων λαών, δεν μπορεί να θεωρείται ανάπτυξη.

Προσέξτε τι λεω, δεν είναι μόνο η οικολογία, που σίγουρα μας χρειάζεται, δηλ. η μάχη στο μέλλον θα δοθεί κατά τα πλαίσια της συνδιάσκεψης του Κιότο και όλων των μηνυμάτων που έρχονται για το πώς λειτουργούμε οι άνθρωποι αυτή τη στιγμή, δυσαρμονικά με το περιβάλλον. Πως εξοντώνουμε όλα τα υπόλοιπα όντα, και πως εξαντλούμε τον ίδιο τον πλανήτη, και πως εξαντλούμε τους υπόλοιπους λαούς.

 

 Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για κατάκτηση, για να μιλάμε για αγάπη στο μέλλον, είναι να αλλάξει ριζικά όχι η ανάπτυξη, αλλά ο ρυθμός και ο τρόπος με τον οποίο συντελείται εις βάρος του συνόλου. Γιατί κάτι τέτοιο διαταράσσει τραγικά τις ισορροπίες.

Φανταστείτε ότι, για να είμαστε και λίγο κυνικοί, να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, μπορεί να μην είμαστε η πιο ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο, αλλά το γεγονός ότι έχουμε την πολυτέλεια και καθόμαστε στην ωραία μας την πολυθρόνα, συζητάμε και έχουμε έρθει με τα αυτοκινητάκια μας και μετά θα πάμε να πιούμε το καφεδάκι μας και όλα αυτά, συν ότι έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και τον οραματισμό. Έχετε σκεφτεί πού οφείλεται αυτό το πράγμα;

 

Πώς το μπορούμε αυτό εμείς;

 

Το μπορούμε επειδή πεθαίνουν εκατομμύρια Αφρικανών, Ασιατών. Μη σας περνάει από το μυαλό ποτέ ότι το επίπεδο το οποίο έχουμε εξασφαλίσει, δεν οφείλεται στην κλεμμένη υπεραξία από τη δουλειά και από το άθλιο επίπεδο που ζουν άλλοι λαοί.

Ακόμα και εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε την ουρά μας απέξω. Στην πυραμίδα που είμαστε κι εμείς σε κάποιους άλλους έχουμε πατήσει απάνω.

Κι αυτό λοιπόν, να ξέρετε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί. Εφόσον συνεχίζεται αυτό θα έρθουν και εδώ να κάνουν ενδεχομένως κάποιες ενέργειες τρομοκρατικές και θα έχουν και δίκιο.

Αν λοιπόν δεν ανατραπεί αυτό το κλίμα της αναλγησίας εις βάρος του κατώτερου, δεν μπορούμε να μιλάμε για αγάπη και για να έρθουμε και στο τελευταίο μήνυμα το οποίο, πιστεύω ότι θα έπρεπε να μεταδοθεί σε σχέση με την έννοια της προσφοράς, θα πρέπει να είμαστε λίγο ρεαλιστές και να καταλάβουμε ότι βέβαια όλοι οι άνθρωποι όπως έχουμε πει δεν είναι ίδιοι, άρα λοιπόν, αν εγώ είμαι πιο δημιουργικός από τον χι, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση, – όπως η πλάνη στην οποία πιστεύω πως έχουμε καταλάβει πως είχε πέσει ο κομμουνισμός -, να είμαστε στο ίδιο οικονομικό επίπεδο. Άλλο έχει να προσφέρει ο ένας κι άλλο ο άλλος.

 

 Όμως παρόλο που πρέπει να υπάρχει ένα τέτοιου είδους σεβασμός στη μοναδικότητα και άρα δεν μπορούν όλα τα έθνη ας πούμε να έχουν το ίδιο ακριβώς οικονομικό επίπεδο, όμως μιλήσαμε για πλεονάζουσα ενέργεια που σημαίνει το εξής, πολύ πρακτικά. Ότι η διεθνής κατάσταση, αλλά και οι τρομερές ανισότητες που υπάρχουν μέσα στα πλαίσια κάθε χώρας, γιατί μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και αυτό, δηλ. οι πλούσιοι απολαμβάνουν ότι απολαμβάνουν, γιατί έχουν κάτσει στο σβέρκο κάποιων άλλων.

 Άρα για ποια αγάπη μιλάμε;

Δεν μπορεί να γίνουν λοιπόν όλοι πλούσιοι, κατά πως φαίνεται και δεν μπορεί να καταργηθεί και αυτή η ανισότητα όπως έχει αποδείξει η ιστορία, με επαναστάσεις, με βίαιες ενέργειες.

Εκείνο όμως που μπορεί να γίνει και είναι ένα μήνυμα το οποίο πρέπει να μεταδοθεί και είμαι σίγουρος ότι θα απασχολήσει την ανθρωπότητα στο μέλλον, είναι αυτό που ονομάζεται οικονομία ελέους, ή οικονομία προσφοράς.

 

 Έχει ήδη αρχίσει και κυκλοφορεί σαν όρος στο εξωτερικό και το άκουσα πρόσφατα, που σημαίνει ότι ο τρόπος ανάπτυξης της οικονομίας, να στηρίζεται πάνω στο έλεος, που σημαίνει ότι οι σχέσεις στο μέλλον θα βασιστούν σε κινήσεις καλής θέλησης των ισχυρών προς τους αδυνάτους.

 

Φανταστείτε πόσο θα ανατρεπόταν το παγκόσμιο σκηνικό, τι θα ήταν δηλ. πιο αποτελεσματικό έναντι της λεγόμενης τρομοκρατίας; αντί να βγει τώρα ο πρόεδρος της Αμερικής και να πει ότι «επειδή μας κάνετε αυτό θα έχουμε έναν πόλεμο τουλάχιστον δέκα χρόνια και δεν θα αφήσουμε τίποτα όρθιο», ή να κάνανε μια συνεδρίαση στο Λευκό Οίκο ή και στα Ηνωμένα Έθνη και να λέγανε σαν τον πάπα ότι «παραδεχόμαστε ότι το επίπεδο της ζωής μας το οφείλουμε στο ότι έχουμε εκμεταλλευτεί και κάποιο κόσμο, υπερδύναμη είμαστε, τι να κάνουμε κανένας ο οποίος τα έχει δεν θέλει να του τα πάρουνε, ζητάμε λοιπόν συγνώμη γι αυτό και υποσχόμαστε ότι θα μειώσουμε τους ρύπους, δεν θα ρίχνουμε χημικά απόβλητα ή πυρηνικά απόβλητα στις φτωχότερες χώρες, θα σταματήσουμε να αδιαφορούμε για τη διάδοση του έιτζ στην Αφρική και δεν θα τη βάλουμε στο μάτι σαν τόπο μελλοντικού αποικισμού, όπως τη θεωρούν τώρα, θα βοηθήσουμε τις ισλαμικές χώρες να ανέβει το επίπεδο της περίθαλψης, που δεν έχουν ένα φαρμακάκι οι άνθρωποι να ζήσουνε, θα βοηθήσουμε στη διάδοση των γραμμάτων, εκεί που υπάρχει αναλφαβητισμός και από κει και πέρα αν τα κάμουμε όλα αυτά και τολμήσει κάποιος να μας πειράξει θα του αλλάξουμε τα φώτα».

 Τι πιο ωραίο από μια τέτοιου είδους ανακοίνωση και ποιος από κείνους τους λαούς που θα απευθύνονταν και θα ζητούσαν συγνώμη και θα προσέφεραν και μια τέτοιου είδους βοήθεια δεν θα ήταν στο πλευρό ας πούμε της Αμερικής σε περίπτωση που υφίστατο κάποια καινούργια επίθεση από κάποιον άλλο. Κάτι τέτοιο είναι αυτό που θα μας απασχολήσει πάρα πολύ στο μέλλον, γιατί έχει αρχίσει και εφαρμόζεται ήδη και σε επίπεδο κάποιων λίγων επιχειρήσεων.

 

Δεν πρόκειται να φτωχύνουν οι μεγιστάνες του πλούτου αν αφαιρέσουν λίγη από την αλαζονεία τους. Πιστεύω λοιπόν ότι έτσι πρέπει να δούμε την αγάπη σε πλανητικό επίπεδο, όχι –ισμοί, ρατσισμοί, όχι εθνικισμοί, όχι θρησκευτικοί φανατισμοί, όχι διαφορετικότητες, αλλά περιφρούρηση της μοναδικότητάς μας, σ’ ένα πλαίσιο ενιαίο, για να συνοψίσω και κινήσεις αλληλεγγύης και δημιουργικότητας μέσα από έλεος και προσφορά προς τους άλλους και μέσω ισορροπίας και αρμονίας με το φυσικό περιβάλλον και με τα υπόλοιπα όντα.

 

Ας έχουμε αυτά στο μυαλό μας, γιατί δεν είναι μόνο η ενέργεια η οποία εκπέμπουμε εδώ μέσα και μέσω του οραματισμού που κάνουμε, αλλά ξέρω πολύ καλά και εσείς το ξέρετε ότι αυτές οι ιδέες διαδίδονται αστραπιαία και μέσα στο ομαδικό ασυνείδητο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τότε που ξεκινήσαμε τον οραματισμό υπάρχει μια τρομακτική διαφορά στη νοοτροπία των Ελλήνων. Αυτό δεν θα μείνει όμως μόνο σε εθνικά πλαίσια, όπως εμείς υπάρχουν κι άλλοι που κάνουν ανάλογες εργασίες σε άλλες χώρες. Αυτό σιγά-σιγά δομεί ένα φωτεινό δίκτυο πάνω απ’ τον πλανήτη γι αυτό και δεν ανησυχώ. Πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμα και εκείνοι οι οποίοι έχουν αυτούς τους σκοτεινούς στόχους και προσπαθούν να διαταράξουν την ισορροπία προκειμένου να μαντρώσουν τον κόσμο, ότι δεν το ξέρουν, αλλά εργάζονται προς όφελος της εξέλιξης.

 

Οι εξελίξεις θα τους υπερβούν, προωθούν την παγκοσμιοποίηση για να ελέγξουν όλο τον πλανήτη, δεν το καταλαβαίνουν ότι όμως έτσι φέρνουν σ’ επαφή τις κουλτούρες και τους πολιτισμούς, συμβάλουν στην πιο γρήγορη ενοποίηση της ανθρωπιάς, παγκόσμια. Μπορεί να νομίζουν τώρα ότι εξαπολύοντας ένα ανθρωποκυνηγητό θα μπορέσουν να παρακολουθούν όλο τον πλανήτη μέσα από ένα δίκτυο τύπου Μεγάλου Αδελφού, αλλά μας έχουν φέρει σε επαφή μέσω του διαδικτύου όλους. Μιλάω εγώ εδώ και το μαθαίνει όλος ο κόσμος αμέσως, ενώ προηγουμένως ήθελες μήνες.

 

Το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο ιδεών, οι ιδέες μεταδίδονται ακαριαία. Σκεφτόμαστε κάτι εδώ και συλλαμβάνεται μια ιδέα στην άλλη άκρη του πλανήτη, σήμερα, τώρα.

 

Αυτά όμως δεν είναι σε θέση να τα καταλάβουν αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται με μοναδικό γνώμονα την εξουσία, τον έλεγχο, το τι θα συσσωρεύσουν. Δεν το καταλαβαίνουν όμως ότι δουλεύουν για εμάς. Αυτό μπορεί να το καταλάβουν μετά θάνατον τι σημαίνει, γιατί επίσης δεν έχουν καταλάβει ότι θα πεθάνουν κάποια στιγμή.

Όταν θα τα συνειδητοποιήσει σιγά-σιγά αυτά τα θαύματα ο κόσμος, θα καταλάβει ότι και η συσσώρευση του πλούτου και της αδικίας εις βέρος των υπολοίπων είναι μια τρύπα στο νερό, μπροστά στο θάνατο που υπάρχει σίγουρα.

Ας κλείσουμε κάπως έτσι, για σήμερα.    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Τώρα που στη Γεωργία ζουν μια από τις  πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας τους, τώρα που οι ΗΠΑ νιώθουν αμήχανα από την αναγέννηση της Ρωσικής δύναμης, είναι καιρός να θυμηθούμε αυτό που τραγουδάνε οι U2 στο Lemon : «Midnight is when the day begins».(«Τα μεσάνυχτα είναι η ώρα που αρχίζει το ξημέρωμα» σε λίγο ελεύθερη μετάφραση).

Σ αυτό το πλαίσιο, υπάρχει παρακάτω η ομιλία για τον τρόπο που συντελείται η αφύπνιση της νέας συνειδητότητας σε πλανητικό επίπεδο και μια γεύση από το σχήμα των πραγμάτων που έρχονται, έτσι τουλάχιστον όπως είναι η προσέγγιση του ΠΑΔΙΣΥ :

 

ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

 

Πρόκειται για ένα θέμα εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολο, θα πρέπει να είμαστε κάπως προσεκτικοί στο πώς θα το θίξουμε σ’ αυτό τον περιορισμένο χρόνο.

Βασικά για να βοηθηθούμε θα ακολουθήσουμε το μοντέλο των ενεργειακών κέντρων και για ακόμα καλύτερη κατανόηση, θα βασιστούμε στο πιο συνηθισμένο, με το οποίο πιστεύω ότι είστε εξοικειωμένοι οι περισσότεροι, δηλαδή το επταδικό σύστημα, το οποίο θεωρεί ότι η υπόσταση του ανθρώπου έχει επτά βασικά ενεργειακά κέντρα ή τσάκρα (ινδική ορολογία) και μ’ αυτό τον τρόπο να εξετάσουμε το φαινόμενο ανθρωπότητα, σαν ένα ενιαίο σύνολο για να δούμε που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή από πλευράς μιας συνολικής πορείας μύησης που διανύει η ανθρωπότητα σήμερα, εξ’ ου και ο τίτλος της μικρής μας αυτής εισήγησης, που μιλάμε για αφύπνιση της πλανητικής συνείδησης.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι είστε εξοικειωμένοι με το λεγόμενο νόμο των αντιστοιχιών, ο οποίος κοντολογίς μας λέει ότι ο τρόπος λειτουργίας μιας οποιασδήποτε δομής είναι παρόμοιος, είτε μιλάμε για ένα άτομο της ύλης, είτε μιλάμε για ένα άνθρωπο, ή για μια ολόκληρη οικογένεια, ένα ολόκληρο χωριό, μια πόλη, για την ανθρωπότητα ολόκληρη, για τον πλανήτη γη ολόκληρο.

Στα πλαίσια αυτού του νόμου των αντιστοιχιών, θα εξετάσουμε την έννοια ανθρωπότητα Σα μια ενιαία υπόσταση κατ’ αντιστοιχία με την προσωπική πορεία αφύπνισης του καθενός μας. Αν το δούμε απ’ αυτή τη σκοπιά θα ήθελα πρώτα να ορίσουμε σε τι συνίστανται αυτά τα επτά ενεργειακά κέντρα, τα οποία όπως είπαμε χαρακτηρίζουν και την ατομική υπόσταση του κάθε ανθρώπου, αλλά χαρακτηρίζουν και την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Έτσι λοιπόν και οι συνηθισμένες ορολογίες που ασχέτως αν από παράδοση σε παράδοση εμφανίζονται κάποιες διαφορές, είναι οι εξής:

Το ενεργειακό κέντρο πάνω από το κεφάλι, το λεγόμενο κέντρο της κορυφής του κεφαλιού ή αλλιώς στέμμα, όπως είναι σε άλλες παραδόσεις, το οποίο σχετίζεται αποκλειστικά με τις ανώτερες πνευματικές ενέργειες, αυτές τις ενέργειες που έχουν σχέση με την φώτιση ή την αγιότητα, όπως λέμε.

Το δεύτερο ενεργειακό κέντρο, το λεγόμενο τρίτο μάτι, το οποίο σχετίζεται περισσότερο με τη δυνατότητα ενόρασης και την ανάπτυξη μιας διάκρισης επάνω στα πράγματα.

Το λεγόμενο κέντρο του λαιμού, το οποίο θεωρείται ότι είναι στη βάση του λαιμού και σχετίζεται με το θυρεοειδή αδένα, το οποίο έχει σχέση με το νόημα της ζωής, τους σκοπούς τους οποίους αναπτύσσουμε και την ανάπτυξη της συγκεκριμένης γνώσης.

Το κέντρο της καρδιάς το οποίο σχετίζεται με ολόκληρη την ψυχοσωματική αρμονία ενός ατόμου και με την αίσθηση της ενότητας στο βάθος, δηλαδή είναι δομή εγωϊκών κέντρων, εκείνο το οποίο αντιμετωπίζει την τάση του εγωισμού και της χωριστικότητας, η οποία εμφανίζεται πλέον στο επόμενο κέντρο, το λεγόμενο ηλιακό πλέγμα Το ηλιακό κέντρο σχετίζεται με τα συναισθήματα και την ανάπτυξη του εγωικού στοιχείου.

Τα κέντρο των γεννητικών οργάνων, που βρίσκεται κοντά στην ήβη, το οποίο σχετίζεται με την ενέργεια του ατόμου, την υγεία και τη σεξουαλικότητα και τέλος υπάρχει το λεγόμενο κέντρο της βάσης της σπονδυλικής στήλης, ή του κόκκυγα όπως είναι γνωστό, το οποίο σχετίζεται με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης κυρίως και με τα υλικά, την αγκυροβόλησή της στον υλικό κόσμο, το φυσικό σύμπαν.

Όταν λοιπόν εξετάζουμε το θέμα της αφύπνισης σε επίπεδο προσωπικό, δηλαδή στο επίπεδο της κάθε ανθρώπινης μονάδας, καταλαβαίνετε ότι ο στόχος είναι να τεθούν τα λεγόμενα κατώτερα κέντρα υπό την εποπτεία και υπό τον έλεγχο των ανώτερων κέντρων. Αυτό αν θέλουμε να το δούμε πρακτικά για να μην αερολογούμε, θα πρέπει να έχουμε μια πολύ σαφή εικόνα για το τι σημαίνει. Έτσι λοιπόν υπάρχει μια αντιστοιχία χρήσιμη και για την καθημερινή αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Ουσιαστικά, η πορεία μύησης σημαίνει το να τεθεί το ηλιακό πλέγμα υπό τον έλεγχο του κέντρου της καρδιάς, το να τεθεί το κέντρο των γεννητικών οργάνων υπό τον έλεγχο του κέντρου του λαιμού και τέλος το σημαντικότερο να τεθεί το κέντρο της βάσης της σπονδυλικής ύλης υπό τον έλεγχο του κέντρου της κορυφής του κεφαλιού.

Αυτό πάλι με τη σειρά σημαίνει τα εξής πολύ πρακτικά πράγματα.

Όταν λέμε να τεθεί το ηλιακό πλέγμα υπό τον έλεγχο του κέντρου της καρδιάς, εννοούμε να συμβεί μια μετουσίωση όπου εκεί που ο καθένας από μας βιώνει τα πράγματα, μέσα από τη στενή οπτική γωνία του εγώ του, της προσωπικότητάς του και έτσι χαρακτηρίζεται από τη χωριστικότητα που λέμε, τον εγωισμό, το φανατισμό και όλη η ζωή περιστρέφεται από το πώς θα βολέψει και θα ωφελήσει αποκλειστικά και μόνο το άτομό του, αυτή του η τάση λοιπόν να μετουσιωθεί και να τεθεί κάτω από τον έλεγχο του κέντρου της καρδιάς, που σημαίνει ότι σταματάμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το στενό όπως είπαμε πλαίσιο της προσωπικότητάς μας, αλλά τα βιώνουμε μέσα από την αληθινή φύση των πραγμάτων, που είναι η ενότητα των πάντων.

Έτσι λοιπόν, αφύπνιση του κέντρου της καρδιάς σημαίνει συνειδητοποίηση ότι όλα είναι ένα, ότι είναι μια ψευδαίσθηση να θεωρούμε τον εαυτό μας αποκομμένο από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά και από τον ωκεανό του σύμπαντος της ενέργειας που μας περιβάλλει κι έτσι από κει και πέρα δρούμε κάτω από αυτή τη νέα οπτική, η οποία απελευθερώνει τεράστια ποσά ενέργειας, καλλιεργεί μια διάθεση προσφοράς και υπηρεσίας προς το σύνολο, απελευθερώνει επίσης απ’ το βάρος της αίσθησης του να υπερασπιζόμαστε κάποιο εγώ, το οποίο είναι πολύ επίπονο μέσα στην καθημερινότητα και μέσα απ’ αυτή την απελευθέρωση επέρχεται αυτό το άνοιγμα της καρδιάς που βλέπουμε να χαρακτηρίζει όλα αυτά τα άτομα τα οποία θεωρούνται πνευματικά προχωρημένα.

Όσον αφορά όπως είπαμε τον έλεγχο του κέντρου των γεννητικών οργάνων από το κέντρο του λαιμού, σημαίνει πάλι κάτι πολύ πρακτικό στην καθημερινότητα.

Σε προσωπικό επίπεδο πάντα κι εκεί συμβαίνει μια συγκεκριμένη μετουσίωση. Στους περισσότερους ανθρώπους όταν κυριαρχεί το κέντρο των γεννητικών οργάνων σημαίνει ότι η δράση τους όπως είπαμε στην καθημερινή ζωή τους προσδιορίζεται αποκλειστικά και μόνο με κριτήρια δύναμης, γιατί το κέντρο των γεννητικών οργάνων Δε σχετίζεται μόνο με τη σεξουαλικότητα, αλλά σχετίζεται και με την επιβολή, την κυριαρχία, την εξουσία.

Βλέπουμε λοιπόν ότι είναι κυρίαρχα τα στοιχεία αυτά στον τρόπο συμπεριφοράς μας, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι, το δρόμο στη ζωή τους τον χαράζουν με βάση αυτά τα κριτήρια, πώς θα γίνω πιο δυνατός, πώς θα ελέγχω περισσότερο τα πράγματα, πώς θα απολαμβάνω μεγαλύτερη εξουσία, πώς θα απολαμβάνω περισσότερη χαρά όσον αφορά την επιβολή μου πάνω στους άλλους, η οποία εκδηλώνεται φυσικά και μέσω του σεξ.

Όταν λέμε λοιπόν να τεθεί το κέντρο των γεννητικών οργάνων υπό τον έλεγχο του κέντρου του λαιμού, μιλάμε για μια πολύ σημαντική μετουσίωση, που σημαίνει ότι δεν χαράσσω λοιπόν τη ζωή μου και τη συμπεριφορά μου με βάση τη δύναμη που λέγαμε, αλλά με βάση τα ανώτερα νοήματα και τους ανώτερους σκοπούς της ίδιας της ύπαρξης.

Είπαμε χαρακτηριστικά ότι το κέντρο του λαιμού σχετίζεται με το αληθινό νόημα της ζωής, με το να βάζω ορθολογικούς στόχους και με τη συγκεκριμένη γνώση, δηλαδή να λειτουργώ ορθολογικά, επιστημονικά, κάτι που βλέπουμε να λείπει από τους περισσότερους ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν, αυτό το δεύτερο στοιχείο πέρα από την μετουσίωση της χωριστικότητας, σε ενότητα, που είπαμε θέτοντας το ηλιακό υπό τον έλεγχο της καρδιάς, το δεύτερο στοιχείο είναι να λειτουργούμε ορθολογικά και με κριτήρια αντικειμενικά στη ζωή μας και όχι παρασυρόμενοι από τις παρορμήσεις μας και το τυφλό πάθος για απόλαυση και για δύναμη.

Το τρίτο μέρος της μετουσίωσης που συζητάμε, δηλαδή το να τίθεται το κέντρο της βάσης της σπονδυλικής στήλης, υπό τον έλεγχο της κορυφής του κεφαλιού.

Αυτό εκφράζεται άριστα από το χριστιανικό ρητό το «πάτερ ημών….ως εν ουρανώ και επί της γης» και πολύ απλά σημαίνει το εξής: το να θέσουμε τον υλικό μας βίο γιατί μ’ αυτόν καθαρά σχετίζεται το κέντρο της βάσης της σπονδυλικής στήλης, το να το θέσουμε υπό τον έλεγχο των πνευματικών δυνάμεων, των πνευματικών συνειδητοποιήσεων, τις οποίες έχουμε κάνει. Σημαίνει πάρα πολύ απλά λοιπόν το να ζούμε σε απόλυτη συμφωνία με τις πνευματικές μας αρχές και με τις συνειδητοποιήσεις τις υψηλότερες, τις οποίες έχουμε επιτύχει, δηλαδή να μην υπάρχει αντίφαση, πράγμα που το βλέπουμε καθημερινά, μεταξύ της ιδεολογίας μας, η οποία διέπεται από κάποια πνευματικότητα και του τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε στη ζωή μας. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα και του « ως εν ουρανώ και επί της γης», δηλαδή κάποιος ο οποίος έχει κατορθώσει να επικοινωνήσει με τον ουρανό, με τις πνευματικές του ενέργειες και τις υψηλότερες ιδέες και δεν έχει κατορθώσει αυτές να τις γειώσει στην καθημερινότητά του, σ’ αυτή την πορεία αφύπνισης θεωρείται ότι ακόμα δεν έχει καταφέρει τίποτα.

Θα θυμάστε επίσης το ευαγγελικό «από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε», που σημαίνει πάλι ακριβώς αυτό το πράγμα, ότι δεν έχει νόημα κάποιος να κατέχει κάποιες γνώσεις, ή να έχει κάνει κάποιες συνειδητοποιήσεις εάν δεν μπορεί να τις βάλει σε εφαρμογή και ως προς το σώμα του και ως προς την καθημερινή του δράση και ως προς τον τρόπο τον οποίο οργανώνει τη ζωή του, πώς σχετίζεται με τους άλλους σε κάθε δραστηριότητά του.

Μέσα απ’ αυτή τη σύντομη επισκόπηση των τριών αυτών βασικών σημείων σε μια πορεία πνευματικής αφύπνισης και μετουσίωσης καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι αυτή η πορεία δεν είναι ‘αναίμακτη’ αλλά σε προσωπικό επίπεδο βαδίζει μέσα από πολύ σημαντικές ρήξεις ανάμεσα σ’ εκείνο που λέμε ανώτερο εαυτό, ή αν θέλετε τη διάχυση των πνευματικών δυνάμεων η οποία γίνεται από το κέντρο της κορυφής του κεφαλιού και ανάμεσα σ’ αυτό που λέμε προσωπικότητα ή εγώ, δηλαδή από το κοντόφθαλμο μέρος της ύπαρξής μας, το οποίο θεωρεί ότι είναι κάτι το ξεχωριστό και κοιτάζει μόνο τον εαυτό του και που είναι η πηγή όλου του πόνου, τον οποίο βιώνουμε στην ενσάρκωσή μας και η προσωπικότητα εδρεύει στα τρία κατώτερα κέντρα, το ηλιακό, των γεννητικών οργάνων και της βάσης της σπονδυλικής στήλης.

Ας δούμε με βάση αυτό το μοντέλο τι συμβαίνει πλέον σε πλανητικό επίπεδο.

Τι έχει γίνει σε επίπεδο κορυφής κεφαλιού ανθρωπότητας συνολικά;

Εδώ βλέπουμε ότι από τη δεκαετία του εβδομήντα ξεκινώντας έχει γίνει μια τεράστια διάχυση πνευματικής ενέργειας στην ανθρωπότητα. Αυτό δεν είναι κάτι θεωρητικό αλλά το έχουμε δει και το έχουμε νιώσει στο πετσί μας και αρκεί να συνειδητοποιήσετε το εξής, ότι το να έχει κάποιος διαβάσει έστω ένα βιβλίο το οποίο σχετίζεται με πνευματικές ασκήσεις, ή με την εσωτερική παράδοση, πριν από εκατό χρόνια θα ήταν σαν σταγόνα στον ωκεανό, σήμερα όχι μόνο όλη η εσωτερική γνώση, όλων των εσωτερικών παραδόσεων έχει δοθεί απλόχερα κι ο καθένας έχει πανεύκολη πρόσβαση σ’ αυτήν και δεν είναι ανάγκη να είναι μέλος κάποιας μικρής κάστας, όπως συνέβαινε παλιότερα και ακόμα πιο σπάνια στην αρχαιότητα που μιλάμε για μια χούφτα ανθρώπων που θα μπορούσαν να συζητούν πράγματα τα οποία συζητάμε εμείς αυτή τη στιγμή.

Πέρα όμως από τη θεωρητική γνώση, η οποία έχει δοθεί απλόχερα και είναι προσβάσιμη στον καθένα, το ίδιο έχει συμβεί και με τις ασκήσεις, με τις πρακτικές τις πνευματικές. Παλιά για να έπαιρνες μια πνευματική πρακτική, ένα είδος διαλογισμού, ή οτιδήποτε άλλο, έπρεπε πάλι να είσαι ένας από τους ελάχιστους εκλεκτούς.

Σήμερα όλες αυτές οι πρακτικές είναι προσβάσιμες και διαθέσιμες στον καθένα μας να μπορέσει να εκφραστεί μ’ αυτές.

Άσχετα από το αν αξιοποιείται αυτή η διάχυση της γνώσης επαρκώς κάτι που είναι ένα πολύ μακροχρόνιο σχέδιο, μια μακροχρόνια προοπτική, η ουσία είναι ότι πράγματι αυτή η διάχυση των ενεργειών έχει γίνει και έχει περατωθεί στις μέρες μας.

Γι αυτό βλέπουμε και σήμερα να βγαίνουν πλέον καινούργιες θεωρίες και παραδόσεις με το σταγονόμετρο, γιατί αυτή η διάχυση πραγματοποιήθηκε και τώρα βρισκόμαστε σε μια παύση, όπου θα πρέπει να αξιοποιηθεί όπως σας είπα από αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη, απ’ τα οποία έχει γίνει δεκτή.

Πάμε στο επίπεδο του τρίτου ματιού, το οποίο είναι ένα κέντρο που σε προσωπικά, σε ατομικά πλαίσια σχετίζεται με την ενόραση, με την ανάπτυξη της εγρήγορσης και της διάκρισης στην καθημερινή ζωή, διότι είναι ένα σημείο ελέγχου, ένα κέντρο ελέγχου της συνείδησης κι εδώ βλέπουμε πράγματι ένα επίσης δεύτερο σημαντικό θέμα ότι όχι μόνο γεννιούνται τα τελευταία χρόνια – την τελευταία δεκαπενταετία- παιδιά τα οποία έχουν αυξημένες διαισθητικές και ενορατικές ικανότητες κι αυτό θα το έχετε συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι από σας, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο πολύ πιο ευρύ το οποίο πάλι έχει ξεκινήσει περίπου από τη δεκαετία του εβδομήντα και ονομάζεται αυτογνωσία, είτε αυτό γίνεται με τη μορφή συμμετοχής σε πνευματικές παραδόσεις, είτε ακόμα περισσότερο πολύ πιο μαζικά μέσω της ψυχανάλυσης και της ψυχοθεραπείας.

Σκεφτείτε μόνο αυτό ότι στην Ελλάδα που τα πράγματα έρχονται με μια μικρή χρονική καθυστέρηση, εάν λέγατε πριν από δέκα χρόνια ακόμα σε κάποιο γνωστό σας, ή ακούγατε από κάποιο γνωστό σας ότι πηγαίνει σε ομαδική ψυχοθεραπεία θα πίστευαν ότι δεν στέκει στα καλά του, δηλαδή ο κόσμος δεν ήταν καθόλου εξοικειωμένος με την ιδέα ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να διαθέτει κάποιο χρόνο ώστε να εμβαθύνει μέσα του και να παρατηρεί πώς λειτουργεί η συνείδησή του, να δει ποιοι είναι οι λάθος τρόποι με τους οποίους σκέφτεται, να δει σε τι σχήματα συχνά είναι εγκλωβισμένος. Αυτό είναι μια τεράστια πρόοδος η οποία συντελείται αυτή τη στιγμή, που είτε μέσω της ψυχολογίας, είτε μέσω των διαδικασιών αυτογνωσίας και αυτοπαρατήρησης που γίνεται απ’ όσους συμμετέχουν σε διάφορες πνευματικές σχολές, είτε γίνεται με την καθημερινή παρατήρηση των διάφορων υποτιθέμενων ¨τυχαίων¨ γεγονότων, που ο κόσμος έχει αφυπνιστεί πάρα πολύ σε σχέση με τις συμπτώσεις, καταλαβαίνει πλέον δηλαδή ότι δεν είναι συμπτώσεις, αλλά ότι υπάρχει αυτό που λέμε συγχρονικότητα και άρα μηνύματα από το σύμπαν σε σχέση με την κατάστασή μας έρχονται απ’ όλες τις πλευρές αρκεί να είμαστε ανοιχτοί να τα αναγνωρίσουμε.

Μ’ αυτόν τον τρόπο βλέπουμε ότι επίσης έχει γίνει μια κρούση στο κέντρο του τρίτου ματιού της ανθρωπότητας, η οποία θα δούμε σε τι δίλημμα και σε τι σύγκρουση επιφέρει σε σχέση με το πώς πρέπει ν’ αναπτυχθεί στα υπόλοιπα κέντρα της.

Πάμε στο κέντρο του λαιμού, όπου γι αυτό πλέον τι να πει κανείς, δηλαδή μόνο την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας να εξετάσει κανείς βλέπουμε ότι  οι επιτυχίες της τελευταίας εικοσαετίας για να μην πούμε ότι από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά θεωρείται ότι η επιτάχυνση της ανάπτυξης της γνώσης είναι μεγαλύτερη απ’ όσο είχε κάνει η ανθρωπότητα σ’ όλη της την ιστορία από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι λοιπόν στο κέντρο του λαιμού είχαμε μια ραγδαία αφύπνιση και όχι μόνο από την πλευρά της τεχνολογίας και της επιστήμης, που είναι πράγματι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, αλλά κι από την πλευρά της συγκεκριμένης γνώσης που χρειάζεται μόρφωση. Ας έχουμε μόνο το νου μας στους γονείς μας, πόσοι απ’ αυτούς είχαν τελειώσει πανεπιστήμιο; πολλοί απ’ αυτούς δεν ήταν καν εγγράμματοι.

Αν αυτό το δούμε σε παγκόσμια κλίμακα, σε πλανητική κλίμακα, παρά τις ανισομέρειες που παρατηρούνται ανάμεσα στον προηγμένο κόσμο, τις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες να συνειδητοποιήσουμε ότι παρόλα αυτά σε ολόκληρο τον κόσμο πριν από πενήντα χρόνια, η αλλαγή είναι τεράστια σε σχέση με τη μόρφωση και τη δυνατότητα ανάγνωσης και κατανόησης ενός βιβλίου, των ανθρώπων να μπορούν να συζητήσουν σε κάποια πιο βαθύτερα πνευματικά θέματα σαν αυτά που συζητούμε αυτή τη στιγμή, θα ήταν κάτι αδιανόητο πριν πενήντα χρόνια για πολλά σημεία του πλανήτη.

Σήμερα λοιπόν βλέπουμε ότι παρόλα τα προβλήματα τα διεθνή, ότι το επίπεδο της μόρφωσης των ανθρώπων τους δίνει πάρα πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες.

Και κάτι τελευταίο, σε εκατομμύρια ανθρώπους έχει αρχίσει και εκφράζεται – που κι αυτό σχετίζεται με το κέντρο του λαιμού – η αγωνία της αναζήτησης ενός νοήματος ζωής, δηλαδή κάτι που παλιότερα σπάνιζε και χαρακτήριζε μόνο ελάχιστους φιλοσόφους, οι οποίοι θα έφταναν στο σημείο ν’ αναρωτηθούν ΄΄γιατί βρίσκομαι εδώ’’, ΄΄γιατί υπάρχω’’, ΄΄τι ήρθα να κάνω’’, ΄΄πόσο νόημα έχει να περνάω τις μέρες μου με τον τρόπο που ζω αυτή τη στιγμή’’ κι όλα αυτά τα σχετικά υπαρξιακά ερωτήματα, σήμερα χαρακτηρίζουν ένα πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Πάμε στο κέντρο της καρδιάς. Κι εδώ έχει γίνει μια πολύ σημαντική κρούση. Πρώτον η επιστήμη διαχέοντας τη γνώση από το κέντρο του λαιμού προς την καρδιά έχει επιφέρει στο μεγαλύτερο σύνολο του πληθυσμού της γης τη βεβαιότητα και την αληθινή πλέον εικόνα πως είναι η πραγματικότητα. Από κει δηλαδή που παλιότερα είχαμε το μηχανιστικό μοντέλο του σύμπαντος που θεωρούσε ότι κάθε άνθρωπος κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε πλανήτης είναι κάτι μόνο του, χωρισμένο απ’ όλα τα υπόλοιπα κι ότι όλα αλληλεπιδρούν απλώς- κατά Νεύτωνα – μόνο μέσω αναλλοίωτων νόμων, σήμερα πλέον είναι κοινή συνείδηση αυτή η ενότητα του ….αυτός ο ωκεανός ενέργειας μέσα απ’ τον οποίο πηγάζουν και μέσα στον οποίο εξαφανίζονται όλα και αυτή η συνειδητοποίηση καταρρίπτει πλέον το μοντέλο που σας είπα της χωριστικότητας και δίνει την αίσθηση και τη βεβαιότητα πλέον ότι τα πράγματα είναι όλα ένα ενιαίο σύνολο και άρα η οπτική με την οποία αντιμετωπίζουμε τον κόσμο αρχίζει και γίνεται τελείως διαφορετική. Αυτό εκφράζεται και μέσα από το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, το οποίο όπως θα δούμε στη συνέχεια είναι νομοτελειακό. Εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση, λέω ότι είναι νομοτελειακό γιατί άσχετα αν η παγκοσμιοποίηση συντελείται σήμερα μ’ έναν τρόπο που πιστεύω οι περισσότεροι από μας είμαστε ενάντιοι, ωστόσο, είναι νομοτελειακό η ανθρωπότητα κάποια στιγμή ν’ αποκτήσει σαν οντότητα ένα ενιαίο εγώ, μια ενιαία προσωπικότητα. Μέχρι τώρα οι φυλετικές διακρίσεις, οι θρησκευτικές διακρίσεις, τα οικονομικά εμπόδια, οι πολιτικές διαφορές που υπήρχαν στον πλανήτη, οι εθνικές, οι κρατικές διαφορές, είχαν την ανθρωπότητα κατακερματισμένη σε διάφορα εγώ. Αυτή τη στιγμή συντελείται νομοτελειακά λοιπόν αυτή η ενοποίηση, η οποία δεν μπορούσε να ματαιωθεί έστω κι αν γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο που γίνεται σήμερα, μ’ έναν αυταρχισμό δηλαδή και με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά τα οποία παρατηρούμε από τις Η.Π.Α. που κυρίως κινούν αυτό το παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης.

Όμως όπως κι ένας άνθρωπος για να μπορέσει να αφυπνιστεί θα πρέπει πρώτα να συγκροτήσει την προσωπικότητά του, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται ότι στο στάδιο της εφηβείας θα περάσει από ταρακουνήματα, από αμφισβητήσεις, από ακρότητες και από πολλές άλλες επικίνδυνες καταστάσεις, έτσι και η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή η οποία μπαίνει σ’ ένα στάδιο εφηβείας, προσπαθώντας να συγκροτήσει μια ενιαία προσωπικότητα, ασφαλώς και θα παρουσιάζει όλα αυτά τα ταρακουνήματα και τα διεθνή προβλήματα τα οποία βλέπουμε να σημειώνονται κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε.

Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης μη νομίσετε ότι προωθείται συνειδητά απ’ αυτούς τους κύκλους που προωθείται. Όταν λέω συνειδητά εννοώ ότι αυτοί νομίζουν ότι εργάζονται για τον εαυτό τους για να ελέγχουν τον πλανήτη δεν μπορούν όμως να συνειδητοποιήσουν ότι είναι κι αυτοί έρμαια και υποκείμενα κάποιων πολύ ανώτερων πνευματικών δυνάμεων, των οποίων άθελά τους παίζουν το παιχνίδι. Κάποια στιγμή λοιπόν όταν θα επιτευχθεί η πλανητική ενοποίηση σε όλα τα επίπεδα, αυτοί οι άνθρωποι κι αυτά τα κέντρα αποφάσεων θα πάνε στην άκρη και τα πράγματα θ’ αλλάξουν ριζικά. Δεν ξέρω αν θα ζούμε εμείς για να το δούμε αυτό, αλλά το ότι θα γίνει δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία.

Έτσι λοιπόν προχωρώντας στο επίπεδο του ηλιακού πλέγματος τώρα, βλέπουμε ότι κι εκεί προωθείται μια ενοποίηση τα τελευταία χρόνια,  όταν λεω ενοποίηση εννοώ τα πρότυπα συμπεριφοράς αρχίζουν και γίνονται ενιαία σε όλο τον πλανήτη, ο τρόπος ζωής αρχίζει και γίνεται επίσης ενιαίος, υπάρχουν και κάποια κοινά στάνταρ  ανάπτυξης προσωπικότητας. Ο τρόπος να αρέσω, να ντύνομαι, να μιλάω κ.λπ. αρχίζουν κι αποκτούν κοινά χαρακτηριστικά πλανητικά, όπως της διασκέδασης. Ότι έχει σχέση δηλαδή με το συναίσθημα, το πώς βλέπω τον εαυτό μου, πώς μπορώ να προβληθώ για ν’ αρέσω στους άλλους και όλα αυτά, αν δούμε ότι έχει γίνει μια τεράστια πολιτισμική ανάμειξη αυτή τη στιγμή όπου τώρα πλέον παράγεται ένα μοντέλο το οποίο έχει χαρακτηριστικά απ’ όλες τις παραδόσεις των λαών – το βλέπουμε ολοφάνερα και στον κινηματογράφο και στη ζωή μας και στην τηλεόραση και παντού- βλέπουμε ότι διαμορφώνεται ένα ενιαίο κέντρο ηλιακού πλέγματος για την ανθρωπότητα, που εκεί βλέπουμε αυτή την εφηβική τάση που σας έλεγα προηγουμένως, ότι με όλες τις αβρότητες και όλες τις καρικατούρες, ωστόσο αρχίζει να διαμορφώνεται μια κοινή πλανητική προσωπικότητα.

Στο κέντρο των γεννητικών οργάνων που αυτή τη στιγμή αποτελεί την αιχμή του δόρατος της παγκοσμιοποίησης, όπου όπως σας είπα αυτοί οι άνθρωποι που προωθούν αυτές τις αλλαγές δεν έχουν συνειδητοποιήσει για ποιόν δουλεύουν, νομίζουν ότι δουλεύουν για τον εαυτό τους. Ωστόσο επειδή το κέντρο των γεννητικών οργάνων σχετίζεται με τη διαχείριση της ενέργειας και τις δυνάμεις, καταλαβαίνετε πάρα πολύ καλά τι τεράστια αλλαγή έχει γίνει μέσα από αυτή τη συσσώρευση της εξουσίας στη διαχείριση του χρήματος και των παγκόσμιων ενεργειακών πόρων σε κάποια λίγα, ελάχιστα κέντρα αποφάσεων.

Αυτή τη στιγμή σχεδόν ολόκληρος ο πλανήτης αν εξαιρέσει κανείς την Κίνα, που κι αυτό είναι αμφίβολο δηλαδή, βρίσκεται αυτή τη στιγμή κάτω από ένα ενιαίο κέντρο γεννητικών οργάνων, δηλαδή η ενέργεια, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, οι πόροι, το χρήμα και η εξουσία του πλανήτη συσσωρεύεται σ’ ένα ενιαίο κέντρο. Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό το οποίο δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει πολλοί και θα αποτελέσει ένα σημείο μεγάλης κρίσης στο μέλλον όπως θα δούμε, όταν θα κληθεί το κέντρο γεννητικών οργάνων της ανθρωπότητας να τεθεί υπό τον έλεγχο του λαιμού της ανθρωπότητας.

Τέλος, πηγαίνοντας στη βάση της σπονδυλικής στήλης, βλέπουμε ότι και το σώμα το οποίο λέγεται ανθρωπότητα, δηλαδή η δυνατότητα επαφής των ανθρώπων ανά τον κόσμο μεταξύ τους, παρουσιάζει κι αυτό μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Σήμερα πλέον τα ταξίδια είναι πανεύκολα, πριν από λίγα χρόνια υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι είχαν γεννηθεί κι είχαν πεθάνει στον ίδιο τόπο, χωρίς να έχουν δει ούτε καν θάλασσα, αν είχαν γεννηθεί πάνω σ’ ένα βουνό και σήμερα βλέπουμε ότι ένας τεράστιος αριθμός πολιτών της γης, ταξιδεύει κι έρχεται σ’ επαφή με τους πάντες και αυτού του είδους σωματικοί ας πούμε διαχωρισμοί μέσα στην ανθρωπότητα αρχίζουν και εκλείπουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα αγαθά, τα ανθρώπινα αγαθά τα οποία, σαν αποτέλεσμα της δράσης του κέντρου των γεννητικών οργάνων, συσσωρεύονται πλέον και αυτά σε κάποια πολύ συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας.

Εδώ λοιπόν, μπαίνουμε στο μεγάλο δίλημμα ότι τι θα σημάνει η έννοια της αφύπνισης για την πλανητική συνείδηση και όπως είπαμε και πριν, για να γίνει αυτό θα πρέπει το κέντρο των γεννητικών οργάνων να τεθεί υπό τον έλεγχο του κέντρου του λαιμού. Αυτή τη στιγμή βλέπουμε το ανάποδο, δηλαδή ότι οι επιστήμονες, τα διάφορα ερευνητικά κέντρα, η εκπαίδευση και γενικά η πλανητική γνώση, όχι μόνο δεν δεσμεύει πάνω σ’ ένα ορθολογικό σχέδιο ανάπτυξης, τους πλούσιους και τους ισχυρούς της ανθρωπότητας, αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Οι πλούσιοι και οι ισχυροί, οι κατέχοντες την ενέργεια και το χρήμα, είναι εκείνοι οι οποίοι κυριαρχούν επάνω στο κέντρο του λαιμού, δηλαδή είναι εκείνοι οι οποίοι κυριαρχούν επάνω στην επιστήμη, αυτοί ελέγχουν και χρησιμοποιούν την τεχνολογία, αυτοί αποφασίζουν με ποιόν τρόπο θα διανεμηθεί η πλανητική γνώση και σε ποιους, οπότε αυτού του είδους η αφύπνιση θα επιφέρει μια πολύ μεγάλη παγκόσμια κρίση, ότι δηλαδή η διαχείριση που γίνεται από το κέντρο των γεννητικών οργάνων από τους ισχυρούς του πλανήτη, θα οδηγήσει τα πράγματα σ’ ένα πλανητικό αδιέξοδο, είτε με τη μορφή μιας πολύ μεγάλης οικονομικής κρίσης, είτε και με τη μορφή μιας οικολογικής καταστροφής και βλέπουμε ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι πολύ μακριά.

Έτσι λοιπόν, όπως είπαμε κατ’ αντιστοιχία και ο έφηβος άνθρωπος, ο οποίος κινείται απ’ το κέντρο των γεννητικών οργάνων παρορμούμενος, θα φάει τα μούτρα του μερικές φορές μέχρι ν’ αρχίσει να λειτουργεί ορθολογικά, δηλαδή ν’ αρχίσει να παίρνει επάνω του το κέντρο του λαιμού, έτσι κι η ανθρωπότητα είναι προφανές ότι θα οδηγηθεί σε αδιέξοδα, ώστε να δοθεί τελικά το κέντρο και ο ρόλος των αποφάσεων στους ειδικούς, τους επιστήμονες δηλαδή στους κατέχοντες τη γνώση, αυτούς που μπορούν να διαχειριστούν ορθολογικά και αντικειμενικά τα πλανητικά πράγματα κι όχι σε αυτούς οι οποίοι τα διαχειρίζονται με μόνο κριτήριο την τσέπη τους και το πως θα αντλήσουν εξουσία και αυτοαναγνώριση.

Το δεύτερο στοίχημα μετουσίωσης, το οποίο το βλέπουμε επίσης να συντελείται αυτή τη στιγμή  είναι αυτή η ιστορία του ηλιακού πλέγματος της ανθρωπότητας υπό τον έλεγχο του κέντρου της καρδιάς. Πρακτικά αντιμετωπίζονται απ’ το φανατισμό, το φονταμενταλισμό και όλα τα σχετικά χωριστικά ιδεολογικά σχήματα, τα οποία προσπαθούν να αποκόβουν μερίδες ανθρώπων, φυλές, εθνότητες από το σύνολο μιας ενιαίας πλανητικής συνείδησης, μέσα από θεωρίες υπεροχής, κυριαρχίας, είτε λέγονται η Αρία φυλή, είτε λέγονται Αγγλοσάξονες, χριστιανοί Προτεστάντες, είτε λέγονται ιερός πόλεμος και Τζιχάντ, οποιαδήποτε θεωρία εν πάσει περιπτώσει χωριστικής φύσης που βλέπουμε ν’ αντιμετωπίζεται άμεσα ακόμα και στις μέρες μας.

Επίσης όταν μιλάμε για ηλιακό πλέγμα της ανθρωπότητας, μιλάμε ότι υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο εδώ, πως ατομικότητα και εγώ, όταν λέμε ότι θα πρέπει να καταργηθούν, ή να αντικατασταθούν με τη σχέση της ενότητας, δεν εννοούμε να ισοπεδωθούν, διότι το κάθε ατομικό στοιχείο ο καθένας από μας εδώ μέσα προφανώς είναι ένα αναπόσπαστο μέρος του όλου, όπως και κανένας δεν είναι ίδιος με το διπλανό του. Και σ’ αυτό υπάρχει πάλι μια σκοπιμότητα στη Δημιουργία.

Άρα λοιπόν, όταν λέμε να τεθεί το ηλιακό πλέγμα υπό τον έλεγχο του κέντρου της καρδιάς δεν εννοούμε να γίνουν όλοι ίδιοι και το κάθε έθνος ή ο κάθε άνθρωπος ν’ απαρνιέται τις ιδιαιτερότητές του ενόψει της ενότητας.

Αντίθετα εννοούμε το να μπορεί ο καθένας να τιμά, να διατηρεί τη μοναδικότητά του, την ιδιαιτερότητά του σε πλήρη όμως συνεργασία με το σύνολο. Χωρίς αίσθημα διαπάλης με πλήρη αβλάβεια και χωρίς απόρριψη του διαφορετικού, εκεί είναι το πρόβλημα. Αυτό είναι ένα στοίχημα για την ανθρωπότητα το οποίο ακόμα δεν έχει λυθεί, είναι όμως σε πολύ καλύτερο δρόμο, απ’ ότι βλέπουμε τις εξελίξεις, απ’ ότι το πρώτο θέμα μετουσίωσης που θίξαμε, δηλαδή να τεθεί το κέντρο των γεννητικών οργάνων υπό τον έλεγχο του κέντρου του λαιμού. Εκεί είναι που θα γίνει η πολύ μεγάλη κρίση στο μέλλον.

Τελευταίο αφήνουμε το θέμα του να τεθεί το κέντρο της βάσης της σπονδυλικής στήλης της ανθρωπότητας υπό τον έλεγχο του κέντρου της κεφαλιού, διότι αν δεν προηγηθούν οι δυο προηγούμενες μετουσιώσεις, δεν θα μπορέσει ο βίος της ανθρωπότητας να είναι πνευματικός. Για μια τέτοια κατάσταση όπου η ανθρωπότητα θα έχει επιλύσει τα υπόλοιπα προβλήματα και θα έχει επιτύχει τις δυο προηγούμενες μετουσιώσεις που αναφέραμε, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή πολλά πράγματα. Είναι ένα στάδιο το οποίο είναι αρκετά κατοπινότερο, ένα στάδιο για το οποίο το μόνο πράγμα που μπορούμε ίσως από τώρα να πάρουμε μυρωδιά, είναι κάνοντας μια προβολή πάλι με το νόμο των αντιστοιχιών απ’ το ατομικό επίπεδο του καθενός, που χαρακτηρίζεται από κείνες τις στιγμές της ζωής μας, όπου με μια εσωτερική πληρότητα, μια ευδαιμονία, ότι αυτά που έκανα σήμερα, ή αυτά τα πράγματα που ζω αυτή την περίοδο, δεν έχουν καμιά εσωτερική αντίφαση μέσα μου, δεν έχουν κανένα σαράκι και βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τις αρχές μου, σαν άνθρωπος. Αυτή λοιπόν την αίσθηση πληρότητας, αυτό το «ως εν ουρανώ και επί της γης» που λέγαμε, δηλαδή ότι αυτά που έχω συνειδητοποιήσει, τα υψηλότερα σαν άνθρωπος, έρχονται σε αρμονία μ’ αυτά που έχω κάνει αυτή την περίοδο και γι αυτό νιώθω ευτυχία και εσωτερική πληρότητα. Μόνο μέσα απ’ αυτό μπορούμε να αντιληφθούμε τι θα σημαίνει μια φωτισμένη ανθρωπότητα, μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα.

Έτσι λοιπόν, βλέποντας ότι το μέλλον μέσα από αυτή την πορεία αφύπνισης θα συμπεριλαμβάνει και κρίσεις, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να γίνει αυτό το ξεκαθάρισμα και να τεθεί η ανθρωπότητα υπό τον έλεγχο ανώτερων κέντρων, καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι το παιχνίδι δεν είναι ατομικό. Ασφαλώς και ο καθένας στα πλαίσια στα οποία κινείται, μπορεί και έχει παράλληλα την υποχρέωση(;) να προβάλλει τις συνειδητοποιήσεις του στην πράξη και να διευκολύνει αυτή τη μετουσίωση, μέσα του και γύρω του, ωστόσο καταλαβαίνουμε ότι για να γίνει κάτι τέτοιο σε πλανητικό επίπεδο, επηρεάζει, αυτό πιστεύω ότι θα προλάβουμε να το δούμε, θα πρέπει να περάσουμε από μια διαφορετικής μορφής οργάνωση.

Άλλωστε υπάρχουν πολλές πνευματικές υπαγορεύσεις που μιλούν ότι με τον εικοστό πρώτο αιώνα θα μπουν νέα πρότυπα πλανητικής οργάνωσης, διότι η διαχείριση της γνώσης και η διαχείριση της ενέργειας του πλανήτη, δεν μπορεί να γίνει ατομικά από τον καθένα, απαιτούνται καινούργιοι τρόποι κοινωνικής οργάνωσης, καινούργια πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης, άρα μιλάμε αναπόφευκτα και για κοινωνική και πολιτική δράση, τη μορφή των οποίων ακόμα δεν έχουμε δει. Μπορεί να υπάρχουν αυτοί οι προπομποί, είτε λέγονται οικολογικές οργανώσεις, είτε κινήματα πολιτών, ωστόσο, η αίσθηση η δική μου είναι ότι αυτά δεν είναι τίποτα, μπροστά σ’ εκείνα τα οποία θα προκύψουν ως ώριμη αναγκαιότητα αυτής της διαδικασίας μετουσίωσης που λέγαμε.

Έχουνε λοιπόν πολλά να δουν τα μάτια μας και πιστεύω ότι εμείς εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε ανοιχτοί και εγρηγορότες απέναντι στις όποιες εξελίξεις, διότι από μας θα πλαισιωθούν αυτές οι καινούργιες δομές, αυτοί οι καινούργιοι θεσμοί σ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι θα μπορούν την όποια πνευματικότητα έχει κατακτήσει ο καθένας από μας, να τη θέσουν στην υπηρεσία του πλανητικού συνόλου.

ΟΜΙΛΙΑ «ΠΕΡΙ ΥΓΕΙΑΣ»

Παρακάτω παραθέτουμε απομαγνητοφωνημένη την ομιλία του κ. Στίνη που αφορά την υγεία.

Τέτοιες ομιλίες γίνονται μια φορά το 3μήνο σε ανοιχτές συγκεντρώσεις που διοργανώνει το ΠΑΔΙΣΥ.

Για την επόμενη συγκέντρωση(μέρος και χρόνο) θα ενημερωθείτε σε επόμενο ποστ.

Η ομιλία αυτούσια ήταν:

 

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΥΓΕΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗΣ YΓΕΙΑΣ

 

Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα πολύ μεγάλο θέμα, το οποίο έχουμε θίξει και στο παρελθόν αλλά είναι τόσο μεγάλο που ακόμα και σήμερα μόνο λίγες πτυχές του μπορούμε να φωτίσουμε.

Θα συζητήσουμε ορισμένες παραμέτρους γύρω από το ζήτημα της θεραπείας, σε ατομικό πλαίσιο αλλά και σε πλανητικό δηλαδή σε επίπεδο ανθρωπότητας.

Θα θελα να ξεκινήσουμε αυτή τη μικρή αναφορά προβληματιζόμενοι λίγο για το ανάποδο

Θα χετε παρατηρήσει όλοι ότι η επίσημη δυτική ιατρική έχει εστιάσει πολύ περισσότερο την προσοχή της στον παράγοντα της ασθένειας παρά στον παράγοντα της υγείας. Έτσι λοιπόν ενώ υπάρχουν πολλοί ορισμοί για κάθε ασθένεια και τα συμπτώματα της, εντούτοις δεν υπάρχει κανένας ορισμός για την υγεία.

Τι θέλω να πω;

Εάν ρωτήσουμε κάποιον τι σημαίνει υγεία και τι πρέπει να πληροί, τι πρέπει να έχει ένας άνθρωπος η μια ομάδα ανθρώπων, η κοινωνία, ολόκληρη η ανθρωπότητα για να είναι υγιής, δεν πρόκειται να πάρουμε μια συγκεκριμένη απάντηση.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει γιατί απεικονίζει ακριβώς και την κατεύθυνση την οποία έχει πάρει η νοοτροπία της επίσημης ιατρικής, τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Αν λοιπόν ψάξουμε για να βρούμε έναν ορισμό για την υγείά, θα δούμε, καταρχήν, ότι η έννοια της υγείας είναι σύνθετη μέσα στο ρεύμα της ίδιας της ζωής.

Παρατηρούμε δηλαδή ότι, οποιοσδήποτε ζωντανός οργανισμός, οποιαδήποτε δομή, μέσα από την οποία ρέει το ρεύμα της ζωής, φέρει μέσα της ένα προγραμματισμό αυτοσυντήρησης.

Με άλλα λόγια, η ίδια η ζωή, – και το βλέπετε αυτό παντού γύρω μας, από τους ανθρώπους μέχρι τα ζώα – η ίδια η ζωή έχει την τάση να αυτοπεριφρουρείται και να θέλει να κάνει τα πάντα και να αυτοοργανώνεται με τέτοιους τρόπους, ώστε να συντηρείται και να μην κινδυνεύει.  Και βλέπουμε μάλιστα ότι το μέγιστο της συμπεριφοράς ενός οποιουδήποτε ζωντανού οργανισμού, από την αμοιβάδα μέχρι τον άνθρωπο εξαρτάται κυρίαρχα από το να μπορέσει να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερο και να αποφύγει όσο το δυνατόν καλύτερα τους κίνδυνους, τους πιθανούς εκείνους κίνδυνους που μπορεί να σημαίνουν θάνατο.

Η ίδια λοιπόν η ζωή έχει και κινητοποιεί εκείνους τους ανάλογους μηχανισμούς, που τη βοηθούν να διαιωνίζεται για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. ‘Έλα όμως που στο σύμπαν – και αυτό εμπειρικά αλλά και θεωρητικά το γνωρίζουμε- παλεύουν συνέχεια οι δυο αντίθετες δυνάμεις. Από τη μια η δύναμη της δημιουργίας και της οργάνωσης που είναι κυρίαρχη και σχεδόν συνώνυμη και ταυτόσημη με την έννοια της ζωής (δηλαδή ζωή σημαίνει νησίδες οργανωμένης ενέργειας,) και από την άλλη υπάρχουν οι δυνάμεις της εντροπίας δηλαδή δυνάμεις του χάους, εκείνη η τάση δηλαδή στο σύμπαν που ζητά την αποδόμηση, τη διάλυση, την καταστροφή. Και αυτές οι δύο δυνάμεις πρέπει να βρίσκονται σε μια ισορροπία όπως τα κινεζικά σύμβολα του γιν και γιανγκ μέσα σε οποιαδήποτε δομή ζωής.

Έτσι λοιπόν ξέρουμε με σιγουριά ότι μέσα στο σύμπαν παίζεται ένα παιχνίδι δόμησης και αποδόμησης, ένα διαρκές τέτοιο παιχνίδι, και γι αυτό βλέπουμε απ’ τη μια να δημιουργούνται αυτά τα τεράστια γαλαξιακά συστήματα με όλες τις μορφές ζωής που μπορεί να φέρουν επάνω τους και απ’ την άλλη ταυτόχρονα να διαλύονται ολόκληρα γαλαξιακά συστήματα, ολόκληρα ηλιακά συστήματα κάθε στιγμή που μιλάμε. Αυτό λοιπόν μας λέει ότι από τη στιγμή που θα δημιουργηθεί οποιαδήποτε μορφή ζωής ταυτόχρονα μέσα της φέρει το σπόρο του χάους, το σπόρο του αποσυντονισμού, την ενέργεια της εντροπίας. Αντίθετα και αντίστοιχα μέσα από τη διάλυση και το χάος, βλέπουμε ότι πάλι υπάρχει ο σπόρος της ζωής, ή ο σπόρος της οργάνωσης και έτσι πάντα από μια διαλυμένη κατάσταση από μια κατάσταση θανάτου σιγά-σιγά αρχίζει το ρεύμα της ζωής και οργανώνει τα πράγματα και δομεί καινούργιες μορφές.

Γιατί το κάνει αυτό;    

Ο Θεός, η Φύση, πείτε το όπως θέλετε, το κάνει διότι η πιο καλή εξελικτική διαδικασία έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα ότι είναι η σπειροειδής. Αν οποιαδήποτε μορφή ζούσε αιώνια τότε θα γινότανε αυτό που λέμε αρτηριοσκληρωτική, συντηρητική, παγιωμένη με αποτέλεσμα να μη μπορεί να προσφέρει στην εξέλιξη όσο μπορεί να προσφέρει κάτι καινούργιο, κάτι φρέσκο. Αυτό το βλέπουμε λοιπόν και στην ιστορία των πολιτισμών στον πλανήτη μας, το βλέπουμε παντού. Κάθε δομή της ζωής έχει μια περίοδο στην οποία αναπτύσσεται, πιάνει μια κορύφωση στην οποία βρίσκεται στο μέγιστο της υγείας και της λειτουργικότητας της και μετά ακολουθεί μια πτώση στην οποία ότι έχει να αποδώσει εξελικτικά προς το περιβάλλον το κάνει προτού απορροφηθεί και διαλυθεί ώστε να πάρει κάποιος άλλος στη συνέχεια τη σκυτάλη.

Αυτή είναι λοιπόν μια νομοτέλεια πάνω στο φαινόμενο της ζωής και του θανάτου ή αν θέλετε όπως είπαμε της οργάνωσης και της εντροπίας, ή αν θέλετε της υγείας και της ασθένειας. Αν λοιπόν το έχουμε αυτό υπόψη μας καταρχήν θα πρέπει να καταλήξουμε και να αποδεχτούμε μια πολύ μεγάλη αλήθεια, ότι όταν μιλάμε για υγεία, γιατί ακόμα τον ορισμό δεν τον έχω δώσει, αλλά να ξέρουμε ότι αν μιλάμε για υγεία δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε αυτόν τον όρο διαχρονικά.

Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε άνθρωπος όπως και κάθε δομή ζωής το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να αποδεχτεί το αναπόφευκτο του θανάτου, το αναπόφευκτο της φθαρτότητας, γιατί και ιστορικά έχουμε δει ότι εκείνες οι δομές οι οποίες αρνήθηκαν το δρεπάνι του Κρόνου, αρνήθηκαν την αποδόμηση, κατέληξαν να δουλεύουν βαμπιριστικά, κατέληξαν δηλαδή να δουλεύουν αντεξελικτικά στην προσπάθεια τους να διατηρηθούν στη ζωή. Εκείνο λοιπόν το πρώτο που έχει να κάνει κανείς είναι να αντιληφθεί και να αναγνωρίσει ότι η υγειά μπαίνει πάντα σε χρονικά πλαίσια, δεν μπορεί να είναι ένας όρος διαχρονικός.

Ας εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση της αθανασίας, ή την κατάσταση της αιώνιας υγείας, πρέπει να αφήνουμε χώρο στην εξέλιξη, για να έχει καινούργιες δομές και έτσι να έχουμε το θάρρος και τη συνειδητότητα να παραδίδουμε τη σκυτάλη κάθε φορά όταν θα πρέπει, στο ρεύμα της ζωής.

Τώρα εάν θέλαμε οπωσδήποτε με αυτόν τον περιορισμό της προσωρινότητας, της παροδικότητας, που χαρακτηρίζει το φαινόμενο της υγείας να δώσουμε κι έναν ορισμό, σίγουρα θα απείχε παρά πολύ από αυτό που επικρατεί που κυριαρχεί στη σημερινή δυτική καθημερινή νοοτροπία. Έτσι λοιπόν όταν συναντιόμαστε στο δρόμο συνηθίζουμε πάντα να λέμε «τι κανείς,» «μια χαρά,» Αυτό το μια χαρά βέβαια συνήθως υπονοεί ότι μπορούμε ανεκτά και κουβαλάμε το κορμί μας, έτσι ώστε να μπορούμε να διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις και αυτή είναι και η αντίληψη περί υγείας που έχουμε εν γένει σήμερα. Δηλαδή ο στόχος είναι μέσα σε αυτό το τεράστιο κοτέτσι της κοινωνίας στο οποίο όλοι γεννάμε τα αυγά στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον όπως στα ορνιθοτροφεία να μπορούν να μας κρατήσουν στη ζωή τόσο, όσο δε θα τους τρώμε λεφτά απ’ τις συντάξεις, δε θα απαιτούμε περισσότερα και γενικά θα είμαστε υπάκουοι και εν πάση περιπτώσει δεν θα προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε ή να αμφισβητήσουμε τα κρατούντα.

Αυτή είναι λοιπόν η έννοια της υγείας; Να μπορούμε να προσφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα εκεί που εργαζόμαστε, άντε και να μπορέσουμε να κοιτάξουμε τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις, προκείμενου να μεγαλώσουν τα παιδία μας;

Ο άνθρωπος λοιπόν δεν θεωρείται στη σημερινή κοινωνία στην ολιστική του διάσταση δηλαδή, σαν ένα ον το οποίο έχει νου, ψυχή και σώμα, αλλά θεωρείται ένα αντικείμενο το οποίο, όπως είπαμε προσπαθούμε να το κρατήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σαν ένα ρομπότ που, που και που του κανείς κάποιο σέρβις, σα μια συσκευή αυτοματισμού που να μη σου δημιουργεί προβλήματα εκεί που τη χρειάζεσαι.

Αν πάμε στην αντίθετη λοιπόν θεώρηση και δούμε τον άνθρωπο σα μια ύπαρξη, σα μια υπόσταση η οποία λέει πολλά περισσότερα και εκφράζει πολλά περισσότερα απ’ ότι το σώμα που κουβαλάμε, δε μπορούμε να μιλάμε για υγεία μόνο αν περπατάμε και μεταφερόμαστε χωρίς πόνους.

Ούτε μπορούμε να μιλάμε για υγεία, εάν δεν χαρακτηριζόμαστε από ψυχική αρμονία, εάν δε νιώθουμε όμορφα, εάν δε νιώθουμε ευδαιμονία αν δεν έχουμε νου, εάν δεν εμπλουτίζουμε τις γνώσεις μας, εάν δεν έχουμε στόχους, σκοπό και προορισμό στη ζωή, εάν δεν μας ενδιαφέρει και δεν μας παρακινεί γιατί βρισκόμαστε εδώ και που πηγαίνουμε, να καταλάβουμε πως λειτουργεί ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε και βρισκόμαστε.

Πάμε λοιπόν σε μια άλλη θεώρηση της υγείας αναγκαστικά. Να προσπαθήσουμε να δούμε τον άνθρωπο ολιστικά και μέσα από μια εσωτερική σκοπιά που σημαίνει ότι η υγεία είναι η πλήρης κατάσταση αρμονίας και ισορροπίας ανάμεσα στο νου, την καρδιά και το σώμα.

Αν το δούμε έτσι, αν δούμε ότι κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ένα επίπεδο λειτουργίας, ιδεατό, στο οποίο πετυχαίνει τη μέγιστη εξελικτική του απόδοση. Προσέξτε τον όρο που χρησιμοποιώ. Αν δηλαδή ο καθένας με βάση α) το παρελθόν είτε αυτής της ζωής, η άλλων, – για όσους θεωρούν πιθανή την έννοια της μετενσάρκωσης, β) με βάση την κληρονομικότητα και γ) με βάση τις περιβαλλοντικές συνθήκες, κάθε άνθρωπος έχει μια ιδιαιτερότητα, μια ατομική, μια ιδιοσυχνότητα, πείτε το όπως θέλετε, την οποία αν τη βρει, αντεπεξέρχεται στο εκατό τοις εκατό του δυναμικού του και των όσων έχει να προσφέρει στην εξέλιξη σ’ αυτή του τη ζωή.

Αν θέλαμε να δώσουμε τον πλήρη ορισμό της υγείας, θα καταλήγαμε τελικά εκεί από εσωτερική σκοπιά. Δηλαδή ότι πλήρης υγιής είναι εκείνος ο οποίος μπορεί και επιστρατεύει το νου, την καρδιά και την ενέργεια του, το σώμα του δηλαδή, έτσι ώστε να προσφέρει το εκατό τοις εκατό του δυναμικού του για αυτό που ήρθε να επιτελέσει στη συγκεκριμένη ενσάρκωση.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο μακριά πάμε. Όπου τελικά το θέμα της υγείας ακόμα και στην προσωρινότητα που το θέσαμε, παίρνει μια διάσταση αυτογνωσίας και μαθητείας για τον καθένα από εμάς.

Όπου αν ο στόχος του εκατό τοις εκατό απόδοσης μας σε σχέση με το σκοπό της ζωής μας, μας φαίνεται ιδεατός, ωστόσο είναι κάτι το εφικτό μέσα από μια πορεία ζωής ο καθένας να προσεγγίζει αυτό το στόχο και να απομακρυνθεί τουλάχιστον από αυτή την ισοπέδωση που χαρακτηρίζει την αντίληψη περί υγείας στις σημερινές μέρες.

Αν λοιπόν δούμε πως λειτουργεί ο καθένας από εμάς θεραπεία θα ήταν η προσπάθεια να εναρμονίσουμε κάποιες σημαντικές πλευρές της ύπαρξης μας και όχι μόνο τις σωματικές οι οποίες είναι απλά αντανάκλαση των άλλων επιπέδων της ύπαρξης μας.

Το πρώτο λοιπόν που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι όταν μιλάμε για θεραπεία, η θεραπεία ξεκινάει πάντα από ψηλά και όχι από το σώμα. Ασχέτως λοιπόν αν βρισκόμαστε σε μια κοινωνία σήμερα όπου η ιατρική μας είναι, αυτή τη στιγμή χώρος αλωμένος από τις φαρμακοβιομηχανίες, είναι ένας τρόπος προώθησης φάρμακων και αυτό γίνεται σιγά-σιγά αποδεκτό σήμερα από όλους τους γιατρούς, τους περισσότερους αν ρωτήσεις θα σου πουν ότι έχω βαρεθεί να κάνω συνταγογραφία. Αυτό το πράγμα όμως δεν είναι ιατρική.

Έτσι λοιπόν σε αντίθεση με τη δυτική ιατρική η οποία προσπαθεί να επέμβει μόνο και κατευθείαν στο σωματικό επίπεδο. Για μας η έννοια της θεραπείας δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από πάνω και απλώς η αντανάκλαση της να έρχεται στο επίπεδο του σώματος.

Τι υπάρχει πιο πάνω;

Κάναμε μια αναφορά νου, καρδιάς και ενέργειας. Υπάρχει λοιπόν κάτι πολύ σημαντικό και θα ξεκινήσω με ένα παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό τι εννοούμε όταν μιλάμε για το νου. Θα έχετε παρατηρήσει ότι πολλές φορές άνθρωποι οι οποίοι βγαίνουν στη σύνταξη και δεν έχουν πλέον ένα σκοπό στη ζωή τους, πιστεύουν πως ότι είχανε να κάνουνε το κάνανε, ότι αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν σε ένα πολύ κρίσιμο διάστημα, στο οποίο συχνά παθαίνουν κάποια αρρώστια, κάποια σοβαρή αρρώστια και κάποιοι πεθαίνουν κιόλας. 

Το ίδιο συμβαίνει και με μητέρες οι οποίες βλέπουν το παιδί τους να παντρεύεται και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, ότι είχανε να κάνουνε το έκαναν και ότι από δω και πέρα η ζωή κυλάει για τους άλλους.

Ένα λοιπόν πολύ σημαντικό θέμα για τη ροή της ζωής και άρα για το θέμα της υγείας είναι το να υπάρχει στη ζωή μας κάποιος ανώτερος προορισμός.

Στη χειρότερη περίπτωση έστω και κατώτερος, αλλά να υπάρχει. Και αυτό γιατί το ίδιο το φαινόμενο της ζωής φέρει μέσα του την έννοια της αποστολής. Ο κάθε ζωντανός οργανισμός υφίσταται γιατί ακριβώς ξέρει βαθιά μέσα του ότι έχει κάτι να επιτελέσει. Τώρα εάν δεν το έχει βρει είναι ένα άλλο θέμα. Όταν λοιπόν η ροή της ζωής πραγματοποιείται και συντελείται απουσία σκοπού, η ασθένεια πάντα καραδοκεί και το χάος είναι έτοιμο να αποδομήσει το συγκεκριμένο ζωντανό οργανισμό.

Και αυτό γιατί;

Γιατί ακριβώς και σωστά γίνεται, έστω και αν δεν μας αρέσει εμάς, γιατί ακριβώς όπως εμείς αν έναν άνθρωπο τον θεωρήσουμε άχρηστο σταματάμε να τον κάνουμε παρέα η τον διώχνουμε από τη δουλεία μας,  ή εν πάση περιπτώσει αδιαφορούμε γι αυτόν, έτσι και εδώ το ρεύμα της ζωής αρχίζει και αποσύρεται μέσα από κείνους τους ζωντανούς οργανισμούς που δεν έχουν σκοπό, δεν έχουν προορισμό, διότι δεν εξυπηρετούν την εξέλιξη. Ένα λοιπόν παρά πολύ σημαντικό θέμα στη θεραπεία, γιατί αναγκαστικά είμαστε επιγραμματικοί σήμερα, είναι να έχουμε είτε σαν άτομα είτε σαν κοινωνίες ένα σκοπό.

Το να έχεις σκοπό προϋποθέτει και κάποια αλλά στοιχεία. Το ένα από αυτά και πολύ σημαντικό για να έχεις σκοπό, είναι να έχεις αυτογνωσία. Γιατί αν δεν γνωρίζεις πως είναι η ύπαρξή σου, ποια πράγματα σου αρέσουν ποια σε απωθούν, ποια είναι αυτά που σε συγκινούσαν από τότε που ήσουν παιδί, ποια φοβόσουνα, τι ικανότητες είχες και επιβραβευόσουνα από τους άλλους, εάν δεν τα γνωρίζεις αυτά δεν μπορείς να θυμηθείς και το σκοπό της ζωής σου. Έτσι λοιπόν χωρίς αυτογνωσία δεν μπορεί να υπάρξει σκοπός.

Αυτογνωσία επίσης δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρξει αυτοπαρατήρηση, αν δεν υπάρχει δηλαδή συνειδητότητα στην καθημερινή ζωή. Διότι αν δεν είμαστε παρόντες και δεν αναγνωρίζουμε αυτά που μας συμβαίνουν, άρα δεν γνωρίζουμε και από ποια συστατικά αποτελείται η ύπαρξη μας, άρα δεν μπορούμε να καταλήξουμε και σε ένα σκοπό ζωής.

Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε για υγεία στο επίπεδο του νου, τόσο σε ατομικό όσο και σε πλανητικό επίπεδο, σε επίπεδο ανθρωπότητας, πρέπει να καλλιεργήσουμε την παρουσία μας δηλαδή να δουλεύει ο εσωτερικός παρατηρητής με συνέπεια για να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα όσα μας συμβαίνουν. Δεύτερο μέσω αυτής της παρουσίας να γνωρίζουμε όπως είπαμε τα ιδιαίτερα συστατικά μας, και τρίτο με βάση αυτά να βρούμε τον Ανώτερο Δρόμο μας, την αποστολή μας στη συγκεκριμένη ζωή.

Τώρα όλα αυτά μη σας φαίνονται πολύ βαρύγδουπα διότι εδώ τίθενται σε μια ανώτερη ιδεατή μορφή, όμως είναι απλό αυτά να δουλευτούν και σε ένα πιο χαμηλό επίπεδο. Και όταν έχουμε κάποιον ασθενή, μπορεί να μην του προτείνουμε να σώσει την ανθρωπότητα ασφαλώς, αλλά, έχει παρατηρηθεί ότι παίζει τεράστιο ρόλο το να δοθεί προορισμός σε κάποιον άνθρωπο έστω και αν είναι κάτι παρά πολύ απλό. Δηλαδή ο συνταξιούχος που λέγαμε ή ο πατέρας μας ο οποίος καταρρέει από μια ασθένεια εάν του πούμε ότι «κοίταξε χρειαζόμαστε τη βοήθεια σου και τη γνώμη σου, διότι η οικογένεια μου έχει ορισμένα προβλήματα, τον βλέπεις αμέσως πως μπαίνει σε ένα ρόλο και λέει, άρα υπάρχει κάτι να κάνω, δεν είμαι άχρηστος παρόλο που έχουν μεγαλώσει τα παιδία μου με χρειάζονται». Δεν λέμε να κάνουμε τη θεια μας η τον πατέρα μας, μύστη. Τον ανώτερο σκοπό του μπορούμε να τον προσαρμόσουμε στο να καλλιεργεί ένα πολύ ωραίο κήπο και να λέει όλος ο κόσμος όμορφες κουβέντες για τον κήπο.

Θέλει λοιπόν ένα σκοπό, έναν προορισμό. Μιλάμε για το κέντρο του λαιμού αυτή τη στιγμή. Να αρχίζει να λειτουργεί δηλαδή στον οποιοδήποτε ασθενή, για να μπορέσει να κινητοποιήσει τις υπόλοιπες ενέργειες και να αντανακλαστούν τελικά στο σώμα, αλλά και στο κέντρο της ψυχής.

Εδώ πάλι όσο απαραίτητο είναι να υπάρχει κάποιος προορισμός στη ζωή μας, άλλο τόσο απαραίτητο είναι να υπάρχουν αξίες και αρχές για το επίπεδο της ψυχής. Γιατί όπως και στο επίπεδο του νου είπαμε ότι το ρεύμα της ζωής φέρει μέσα του την έννοια του σκοπού και άρα όταν βλέπει ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτε αποσύρεται, το ίδιο και στο επίπεδο της ψυχής η ζωή φέρει μέσα της πάλι τη έννοια της ισορροπίας  του μέσα με το έξω.

Στην ουσία ξέρουμε όλοι μας ακόμα και από τη μοντέρνα φυσική ότι δεν υπάρχει μέσα και έξω, ξέρουμε ότι τα όρια που δημιουργεί το σώμα μας είναι αέρας κοπανιστός, σε σχέση με το περιβάλλον. Ξέρουμε ότι τα σωματίδια και τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που δημιουργούν αυτές τις διακρίσεις και θεωρώ ότι άλλο είμαι εγώ και άλλο είναι η Νίκη δίπλα ξέρουμε ότι είναι μια ψευδαίσθηση. Όλα είναι μέσα σε ένα ωκεανό ενέργειας με τεραστία κενά και διαστήματα ανάμεσα τους που τελικά ονομάζονται τοπικές αναταραχές του πεδίου. Ξέρουμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει μέσα και έξω . Είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργείται εδώ στον υλικό κόσμο και εξαιτίας αυτής της ψευδαίσθησης βέβαια δημιουργείται το εγώ και το εσύ, η το εγώ και οι άλλοι  κ. λ. π.    

Αν λοιπόν το δούμε από τη σκοπιά του «Εμείς» βέβαια εκείνος που θα μπορέσει να μείνει συνέχεια στο εμείς δεν θα έχει κανένα πρόβλημα υγείας ή ασθένειας διότι δε θα είναι καν ενσαρκωμένος, θα είναι μέσα στο εμείς και θα έχει καθαρίσει. Για εμάς όμως που είμαστε ακόμα στα πλαίσια του διαχωρισμού παίζει πολύ μεγάλο ρόλο ψυχικά το να υπάρχουν σωστά όρια μεταξύ αυτού που θεωρούμε εγώ και αυτού που υπάρχει παραέξω.

Εδώ λοιπόν έρχεται ο δεύτερος παράγοντας υγείας που ήθελα να εξηγήσω. Ο παράγοντας που βασίζεται στην αρμονία της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας και τους γύρω. Αν αυτή η αρμονία διαταράσσεται,  πάλι το ρεύμα της ζωής έχει την τάση να αποσυρθεί και μπορούμε να το εξηγήσουμε αυτό.

Αν σε κάποιου τη ζωή και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τα πράγματα, υπερτερεί ο εαυτούλης του και δίνει βάρος στο μέσα και όχι στους άλλους και έτσι σε ολόκληρη του τη ζωή αναπτύσσει μια εγωιστική πρακτική και συμπεριφορά εις βάρος των άλλων, τότε λειτουργεί αντεξελικτικά. Διότι η ίδια η ζωή ξέρει ότι ο τρόπος με τον οποίο προωθείται καλύτερα η εξέλιξη είναι μέσω μιας αγαστής συνεργασίας της μονάδας με το όλον. Είναι σαν να επαναστατεί ένα κύτταρο μέσα στον οργανισμό μας και να πηγαίνει να τραβήξει το δικό του δρόμο εκμεταλλευόμενο ή αδιαφορώντας για τη λειτουργία που κάνουν τα πλαϊνά. Αυτό τι σημαίνει; καρκίνος και κατά συνέπεια θάνατος.

Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος λειτουργεί καρκινικά σε σχέση με το περιβάλλον και με τους άλλους η ίδια η ζωή μέσα του παίρνει το σήμα και λέει «αυτός δεν εξυπηρετεί την εξέλιξη ας φύγει από κει.»

Τώρα βέβαια αν κάποιος δίνει υπερβολικό βάρος στους άλλους πάλι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει την εξέλιξη. Αν δηλαδή λαμβάνουμε υπόψη υπερβολικά τη γνώμη των άλλων, άμα δηλαδή αρέσει στους περισσότερους από δω να φορώ συγκεκριμένα ρούχα και αυτά φορώ, αν λέω  συγκεκριμένες κουβέντες για να αρέσω, αν κάνω το τάδε για να μου πουν μπράβο…

Αν λοιπόν αρχίζουμε και ετεροκαθοριζόμαστε  μόνο από τους άλλους και δεν έχουμε κάποιο εσωτερικό βάρος μέσα μας πάλι παραβιάζεται η ισορροπία και η εξέλιξη διότι ο καθένας έχει και μια τονική μια ιδιαίτερη συχνότητα την οποία έχει να περιφρουρήσει και μόνο περιφρουρώντας την ιδιαίτερη τονική του μπορεί να συμβάλει στο σύνολο.

Βλέπετε λοιπόν ότι η φύση λειτουργεί με κάποιους κανόνες άριστους. Με κάποια πολύ καλή ισορροπία που εάν στην ψυχή μας υπάρχει η μαυρίλα ότι μια ζωή θυσιαστήκαμε για τους άλλους και ότι εμείς δεν απολαύσαμε τίποτα, πάντα κάναμε αυτά που ήθελαν οι άλλοι η αρρώστια δεν υπάρχει περίπτωση να μην εμφανιστεί. Το ίδιο και αν υπάρχει μέσα μας μια σκληρότητα του τύπου ας κόψουν το λαιμό τους όλοι εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, αυτό το οποίο καταλαβαίνω εγώ. Και εδώ λοιπόν μιλώντας για θεραπεία θα πρέπει για να μπορέσει η ενέργεια της ζωής να συνεχιστεί θα πρέπει να επέμβουμε με απλούς τρόπους, και στους ανθρώπους και στην ανθρωπότητα σαν σύνολο, οι οποίοι θα εξασφαλίζουν αυτή την ισορροπία του μέσα και του έξω, ώστε να μην είναι κανένας από τους δυο ριγμένος.

Αυτό πού μας οδηγεί;

Σε μια κοινωνία μελλοντική στην οποία θα πρέπει να υπάρχει αυτή η χρυσή ισορροπία την οποία την έχουμε δει και άλλες φορές ιστορικά και έχουμε δει ποια είναι τα θεαματικά της αποτελέσματα. Δηλαδή θέλουμε μια κοινωνία που να μην είναι κοινωνία μαζανθρώπων. Θέλουμε ο καθένας είτε είναι κράτος, είτε είναι άνθρωπος να μπορεί να αναπτύξει τις ιδιαίτερες ικανότητες, τα ιδιαίτερα ταλέντα του και τον προορισμό του στη ζωή. Να μπορέσει να ακολουθήσει τον ανώτερο δρόμο του, αλλά να μην είναι μια κοινωνία ζούγκλας που το κάθε άτομο ή ο κάθε οργανισμός ή το κάθε κράτος να προσπαθεί να επιβληθεί αδιαφορώντας για το σύνολο της ανθρωπότητας.

Το ίδιο λοιπόν βάλτε το και σε μικρογραφία στις ανθρώπινες σχέσεις και θα δείτε ότι σε όλες τις περιπτώσεις που εμφανίζεται ασθένεια αν δεν έχουμε απουσία σκοπού που θίξαμε προηγούμενα, θα έχουμε σίγουρα δυσαρμονία στις σχέσεις μας με τους άλλους και εκεί είναι πάλι που θα πρέπει να μπει ο άλλος κάτω σε μια επανεκτίμηση και σε έναν επαναπροσανατολισμό των σχέσεων του με το περιβάλλον του και με τον εαυτό του, για να μπορέσει να βρει αυτή τη χρυσή ισορροπία, όπου ούτε του ίδιου θα παραβιάζεται η ιδιαιτερότητα, αλλά ούτε και εκείνος θα λειτουργεί εξουσιαστικά και παρασιτικά πάνω στους άλλους, στον περίγυρο του.

Και πάμε σε έναν τρίτο παράγοντα ο οποίος σχετίζεται με την ενέργεια. Θα λέγαμε ότι είναι το καύσιμο, δηλαδή ότι είναι το  τελευταίο σκαλοπάτι πριν από το φυσικό σώμα όπου αν στο νου ζητούσαμε προορισμό, Ανώτερο Δρόμο και στην ψυχή ζητάμε αξίες και αρχές, ισορροπία δηλαδή με τους γύρω μας, στην ενέργεια είναι κάτι που επίσης θεωρείται παραμελημένο. Η συμπεριφορά. Παίζει τεράστιο ρόλο ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε με την έννοια της προώθησης της ενέργειας μας έτσι ώστε οι πράξεις μας να είναι αποτελεσματικές. Μιλώντας για συμπεριφορά ή για ενέργεια ως τρίτο παράγοντα εννοούμε αποτελεσματικότητα.

Για να είμαστε λοιπόν αποτελεσματικοί δηλαδή η ενέργεια να ρέει στη ζωή μας και να πιάνει το στόχο της να μην υπάρχουν μπλοκαρίσματα ενέργειας, να μην υπάρχουν δυσαρμονίες οι οποίες αντανακλούν μετά και στο σώμα και φέρνουν την ασθένεια, θα πρέπει πάλι να αναζητήσουμε μια άλλη, μια τρίτη ισορροπία, μια ισορροπία μεταξύ αυθορμητισμού και δημιουργικότητας που σχετίζεται άμεσα με τον σκοπό μας και τον ανώτερο δρόμο μας και από την άλλη αποδοχής των αντικειμενικών συνθηκών έξω, αποδοχής δηλαδή του περιβάλλοντος, είτε αυτό είναι εργασιακό, είτε οικογενειακό, είτε φιλικό μέσα στο οποίο ερχόμαστε να ζήσουμε. Πάλι αν υπάρχει μια ανισορροπία σ’ αυτά, θα δούμε ότι δεν είμαστε αποτελεσματικοί στη συμπεριφορά μας .

Γιατί εάν μας λείπει η δημιουργικότητα και ο αυθορμητισμός και αυτός ο δυναμισμός που πρέπει να έχουμε προκείμενου η ενέργεια μας να ρέει αβίαστα να υλοποιήσει κάποιο στόχο, τότε καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σαν ένα αυτοκίνητο που του έχει τελειώσει η βενζίνη. Σημαίνει ότι είμαστε αποστερημένοι ενέργειας. Αν από την άλλη έχουμε παρά πολύ ενέργεια και είμαστε παρά πολύ δυναμικοί αλλά δεν παίρνουμε υπόψη μας τον περιβάλλοντα χώρο το πεδίο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθούμε, τότε οι ενέργειες πάνε χαμένες γιατί ο άνθρωπος στη ζωή του χρειάζεται και δυναμισμό από τη μια, αλλά χρειάζεται και μέθοδο και οργάνωση από την άλλη ανάλογα με το πεδίο στο οποίο έχει να κινηθεί.

Αν λοιπόν κάποιος άνθρωπος η όπως είπαμε ένας ζωντανός οργανισμός, δεν έχει αυτή την αποτελεσματικότητα στη ζωή του, δεν μπορεί να συνδυάσει τη δημιουργικότητα με τη μέθοδο τότε η ζωή έχει ένα τρίτο λόγο για να αποσυρθεί. Ο λόγος είναι ότι το ίδιο το φαινόμενο της ζωής δεν καταλήγει πουθενά, δεν έχει αποτέλεσμα, δεν παράγει καρπούς.

Είναι σαν να έχεις στήσει ολόκληρο δέντρο με φύλλα και κλαδιά. Είχε το σκοπό μέσα του της καρποφορίας τον ανώτερο δρόμο, είχε και αρχές και αξίες γιατί προσανατολίστηκε κατάλληλα με τον ήλιο, χωρίς να θίξει τα αλλά φυτά, είχε τις ρίζες του, αλλά αν δεν μπορεί να βγάλει καρπούς τι να το κάνεις;

Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Όταν το φαινόμενο της ζωής δει ότι δεν μπορεί να παράγει καρπούς στο πεδίο όπου βρέθηκε διότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το ότι έχουμε και υλικό σώμα σημαίνει ότι ήρθαμε να παράγουμε και υλικούς καρπούς, να φέρουμε και κάποια αποτελέσματα εδώ.

Όταν λοιπόν δει η ζωή ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, έχει βάλει μια τρίτη αιτία να δημιουργήσει ασθένεια, αποσυρόμενη από μέσα.

Άρα λοιπόν επανερχόμενοι πάλι στο θέμα της θεραπείας, εκτός από το να έχουμε σκοπό στη ζωή μας, εκτός από το να έχουμε αξίες και αρχές που θα ζούμε ισορροπημένα με το περιβάλλον, θα πρέπει να έχουμε και αποτελεσματικότητα, που σημαίνει ότι πρέπει να βλέπουμε τη ζωή οποιουδήποτε εκδηλώνεται πάνω του μια ασθένεια και να βλέπουμε μήπως τυχόν είναι αθεράπευτα αυθόρμητος και δημιουργικός και δε δίνει καμία βάση στην οργάνωση, τη μέθοδο και την τακτική με αποτέλεσμα να μην μπορεί να χτίσει τίποτα στέρεο εδώ πέρα, η μήπως είναι μεθοδικός άνθρωπος και οργανωμένος αλλά ωστόσο μίζερος, συγκρατημένος, θωρακισμένος, συντηρητικός και δε μπορεί να νιώσει αυτή τη χαρά της δημιουργίας που θα κάνει από μέσα του να βγει ελεύθερη η ενέργεια ώστε να μπορεί να παράσχει αποτέλεσμα.

Αν λάβουμε υπόψη μας και τους τρεις αυτούς παράγοντες που συζητήσαμε δηλαδή και το θέμα του σκοπού και του ανώτερου σκοπού του ανθρώπου, και των πηγαίων αρχών στο κέντρο της καρδιάς και της αποτελεσματικότητας στο επίπεδο της ενέργειας τότε η υγεία όσο και αν σας φαίνεται δύσκολο να το πιστέψετε, θεωρείται εξασφαλισμένη στο φυσικό σώμα για όσο σε αυτούς τους τρεις παράγοντες θα λειτουργούμε σωστά. Αυτός είναι και ένας λόγος λοιπόν για πλανητική θεραπεία, που σημαίνει ότι σήμερα η ανθρωπότητα, πρέπει να το έχετε καταλάβει οι περισσότεροι ότι λειτουργεί κάτω από το λαιμό, κάτω από την καρδιά, λειτουργεί μόνο από το ηλιακό και κάτω, το ηλιακό πλέγμα και κάτω, που σημαίνει ότι, δεν υπάρχει κανένας ανώτερος σκοπός. Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει εσείς από κανέναν από αυτούς που κυβερνούν την ανθρωπότητα να εκφράζει γνώμη για ποιος είναι ο ανώτερος δρόμος των ανθρώπων και ποιος είναι ο προορισμός της ανθρωπότητας, εγώ τουλάχιστον δεν έχω ακούσει και τις τελευταίες δεκαετίες μάλιστα, απουσιάζουν και οι φιλόσοφοι τελείως. Δεν υπάρχει καθόλου φιλοσοφία, δεν υπάρχει καθόλου αναζήτηση, δεν υπάρχει καθόλου αυτογνωσία, από τις κεφαλές οι οποίες κυβερνούν σήμερα την ανθρωπότητα.

Από την άλλη στο επίπεδο της καρδιάς , ποιες αρχές και ποιες αξίες;

Τόσο ο σκοπός όσο και η καρδιά υπηρετούν τα γεννητικά όργανα, και το χρήμα. Το κύκλωμα του χρήματος της παγκόσμιας αγοράς.

Το μόνο λοιπόν με το οποίο λειτουργεί σήμερα η ανθρωπότητα είναι με αποτελεσματικότητα. Το μόνο που λειτουργεί για να παράγει κάτι είναι το κέντρο των γεννητικών οργάνων της ανθρωπότητας μέσα από την επιβολή σε όλους τους υπόλοιπους και μέσα από τη συσσώρευση χρήματος σε όσο το δυνατόν μικρότερα κέντρα αποφάσεων.

Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε για πλανητική θεραπεία εκεί που πρέπει να πέσει το βάρος  παγκόσμια είναι στην πνευματική αναζήτηση, στην καλλιέργεια της παρουσίας όπως είπαμε, στην αυτογνωσία με στόχο να αποχτήσει η ανθρωπότητα σκοπό, να αποκτήσει προορισμό, να αποκτήσει αποστολή. Διότι ο προορισμός της ανθρωπότητας δεν είναι παρότι μπορεί να φαίνεται ευχάριστο, ο προορισμός όλων μας δεν είναι απλώς ένα πολύστροφο αμάξι, ή η  Ρωσίδα ή η Ουκρανέζα που θα συναντήσουμε μια φορά είτε σαν υπηρέτρια είτε σαν ερωμένη.

Ο σκοπός του ανθρώπου και της ανθρωπότητας είναι εξελικτικός.

Αν λοιπόν δεν επικρατήσει ένας προβληματισμός και μια τόνωση του νοητικού της ανθρωπότητας ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου, προς τα πού πηγαίνουμε, δεν υπάρχει περίπτωση να απαλλαγεί ως είδος η ανθρωπότητα από τις διάφορες ασθένειες.

Και δεύτερο βέβαια σε επίπεδο καρδιάς είναι απαραίτητο για την ανθρωπότητα να διαλυθούν όλες αυτές οι θυμαπάτες οι οποίες κυριαρχούν και να βρεθεί ακριβώς αυτή η χρυσή ολιστική τομή συνεργασίας ανάμεσα στο εγώ και οι άλλοι, όπως είπαμε. Ανάμεσα στο άλφα κράτος με το βήτα κράτος, έτσι ώστε και να υπάρξει μια ενότητα και μια συνεργασία γι αυτή την παγκοσμιότητα, που αποκλείεται να τη φρενάρει κανείς γιατί είναι ένα νομοτελειακό σχήμα το οποίο προωθείται αυτή τη στιγμή, αλλά στα πλαίσια αυτής της παγκοσμιότητας, της επικοινωνίας, να μην οδηγηθούμε σε μια κατάσταση μάζας, κατσαριδόμαζας είτε αυτή είναι οι άνθρωποι, οι πολίτες είτε είναι κράτη τα οποία θα έχουν χάσει τις ιδιαιτερότητες τους, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Αυτά λοιπόν είναι τα δυο σημαντικά κύρια θέματα για πλανητική θεραπεία. Το ένα είναι καλές και ορθές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και κοινωνιών μεταξύ κρατών και της παγκόσμιας κοινότητας και το δεύτερο είναι η αναζήτηση προορισμού για το ανθρώπινο είδος .

Βλέπετε λοιπόν ότι επιχειρείται σήμερα σ’ όλο τον κόσμο μια παρέμβαση, δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθηνάς, και ευτυχώς ωστόσο δεν φτάνουν ας πούμε αυτά τα εικοσιπέντε εκατομμύρια Αμερικανών που προβληματίζονται πάνω σε αυτά τα θέματα ούτε τα αντίστοιχα τριάντα εκατομμύρια των Ευρωπαίων. Θα πρέπει ο προβληματισμός αυτός να απλωθεί σ’ ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο και αυτό είναι στο οποίο μπορούμε να προσφέρουμε εμείς και αυτό είναι που μας απασχολεί εμάς, ώστε μέσα στα επόμενα χρόνια αυτά τα νούμερα που στατιστικά και χαρακτηριστικά που ανέφερα να γίνουν πολύ μεγαλύτερα.

Σε αυτή λοιπόν τη διάθεση πέρα από τους γνωστούς τρόπους των εκδόσεων, του Τύπου, της καθημερινής μας συμπεριφοράς, όπως είπαμε επηρεάζοντας τον περίγυρο μας, σημαντικό ρόλο παίζει και ο καθαρά ενεργειακός παράγοντας, γενικώς πάλι και εδώ γίνεται σε όλο τον κόσμο μια καλή δουλεία.

Μιλάμε δηλαδή για πρακτικές καθαρά ενεργειακές όπως ο οραματισμός για την Ελλάδα που κάνουμε εμείς στο ΠΑΔΙΣΥ και ευτυχώς πάλι δεν είμαστε οι μόνοι, αλλά υπάρχουν αρκετές ομάδες οι οποίες εκπέμπουν αυτές τις θετικές σκεπτομορφές και μέχρι τώρα τουλάχιστον σ’ αυτές χρωστάμε και τη διάδοση μας και ελπίζω να μην είναι αργά να μπορέσει να διαδοθεί το όλο θέμα σε πολύ ευρύτερα νούμερα .

Αυτά λοιπόν είχα να σας πω επιγραμματικά πάνω στο θέμα της θεραπείας, αυτούς τους τρεις άξονες που συζητήσαμε, σκοπό, αρχές, και αποτελεσματικότητα, πιστεύω ότι θα ήταν άριστο το να μπορέσουμε να τις αναπαράγουμε να τις παρατηρήσουμε και στην καθημερινότητα και να λειτουργήσουμε και βοηθητικά απέναντι σε άλλους ανθρώπους με μια κουβέντα που θα τους πούμε, μπορεί να τους ευθυγραμμίσουμε σε κάτι σωστό, και θα έχουμε και την ευκαιρία να δούμε και πόσο σημαντικά είναι τα αποτελέσματα που άμεσα εκδηλώνονται στο βαθμό που βοηθήσουμε κάποιον να αντιληφθεί αυτούς τους τρεις σημαντικούς παράγοντες.